de nieuwe kleine luyden

Er stond zaterdag een stuk in Het Parool over de allochtone studenten aan de VU. De nieuwe kleine luyden werden ze genoemd. Voor de lezer die geen negentiende-eeuwse geschiedenis heeft gestudeerd: de kleine luyden vormden de protestants-christelijke middenklasse van middenstanders, boeren en arbeiders. Hun kinderen gingen studeren aan de VU, opgericht door Abraham Kuyper, hun leider. En dat was al heel wat! De moslimstudenten die nu uit alle windstreken de VU binnenwaaien zouden de nieuwe kleine luyden zijn. Ik ben het er niet mee eens. Ik denk dat het de minuscule luyden zijn. De moslimminderheid is veel kleiner dan de protestants-christelijke. De moslimstudenten komen vaak uit milieus waar de ouders analfabeet, semi-analfabeet zijn of slechts een paar jaar onderwijs hebben genoten. De kleine luyden uit de negentiende eeuw lazen elke avond uit de Bijbel. Er zijn maar weinig moslims opgegroeid in Nederland met ouders die elke avond uit de Koran lazen. Hoe groot de verschillen zijn tussen de eerste generatie en de tweede valt me juist dezer dagen op, wanneer ik moeder naast dochter zie lopen. De dochter een kop of twee groter, gevoed door de Hollandse zuivel! Emancipatie drukt zich uit in hoogteverschil. En ook geestelijk zet deze trend onverbiddelijk door. Het is juist aan de VU dat ze zich intensiever met het geloof gaan bezighouden! Je zou kunnen zeggen dat de universiteit een plaats biedt voor intellectuele ontwikkeling met betrekking tot het geloof. Dit klinkt als een contradictie voor een instituut dat zich juist bezig houdt met wetenschap, maar dat hoeft niet zo te zijn. Een deel van de wetenschappen bestaat uit geesteswetenschappen, en die gaan over ideeën, hoe mensen daar aankomen en hoe ze ermee omgaan. De negentiende-eeuwse kleine luy ging naar de VU om zijn wereld van thuis voort te zetten. De minuscule luy gaat naar de VU om zijn geloof in samenspraak te brengen met de wetenschap. Hij wordt uitgedaagd. Zo wordt hij een kleine luy. Wanneer hij thuiskomt bij zijn ouders, voelt hij vaak de beklemming van het verschil. Hij weet wat er in de Koran staat, zijn ouders niet. Hij weet van Darwin en Planck, zijn ouders niet. Met dat verschil omgaan is een hele kunst. Levenskunst.

Comments

[Geplaatst door: Asis]

Beste schrijver op locatie,

Ach, een artikel waar men een bepaalde beweging probeert te koppelen aan een huidige. Puur het proberen te vatten en duiden. Je zet in je stuk goed uiteen, dat er Belangrijke verschillen zijn.
Jezus/Issa zeg. Het laatste dat ik wil is vergeleken worden met de kinderen van Abraham Kuyper. Iets exotischer hout mag wel hoor.

[Geplaatst door: stef]

Beste schrijver op locatie,

Ik vind uw stukjes leuk net als het hele initiatief om een weblog te maken. Maar waarom schrijft u alleen over de allochtone leerlingen weet u wel dat wij juist leren dat er geen verschil is tussen allochtoon en autochtoon en bovendien stelt u bijna dat allochtonen het alleenrecht op deze problemen hebben. Nou ik zal je uit de droom helpen dat klopt niet. Dus abdel volgende week een wat originelere onderwerp (en dat niet het eten van de mensa) bijvoorbeeld. Hoe ziet u als persoon en niet als allochtoon de vu.

[Geplaatst door: http://www.straatpolitiek.nl]

Meneer Benali,

Ik wil me aansluiten bij Stef. Ik ben via mijn.vu achter uw blog gekomen en volg het sindsdien. Echter, u categoriseert uwzelf door constant vanuit het oog van de allochtoon te schrijven. Waar is het oog van appie. Daar ben ik in geïnteresseerd. Geen slappe praatjes over allochtoon hier en autochtoon daar. Ik heb er zelf ook een artikel over geschreven http://www.straatpolitiek.nl/?p=35 Deze generatie nieuwe intellectuelen moeten het verschil gaan opheffen, want zolang iedereen zwart wit blijkt denken zullen de scheidsleinen in onze samenleving nooit verdwijnen. En op deze manier helpt u dat in stand te houden. Leuke geschiedenisles, verkeerde maatschappelijke vergelijking.

[Geplaatst door: Liesbeth]

Als autochtoon kan ik natuurlijk moeilijk zeggen hoe allochtonen de wereld ervaren: dat weet ik namelijk niet.
Maar iets in je stukje trek ik absoluut in twijfel: dat de kleine luyden onder de hoede van Abraham Kuyper al sterk geletterd waren toen zij de VU betraden. Waar baseer je dat op?
Volgens mij begonnen zij zich pas te emanciperen op het moment dat ze de VU betraden. Pas in 1901 werd de leerplicht ingesteld, 20 jaar voor Kuypers dood. Op het platteland werd die leerplicht jaren later pas serieus genomen. Zo geletterd waren de gezinnen waarin die kleine luyden opgroeiden toen dus niet. Ik denk dat die kleine luyden toendertijds in de VU een nieuwe wereld betraden, niet dat zij de wereld van thuis voortzetten.
De grenzen tussen die 'werelden' waren wel vager: in elk gehucht woonde wel een geletterde dokter of dominee, men wist dus wel af van het bestaan. (Hoe dat bij de ouders van allochtonen zit weet ik niet.)

Je schrijft: "Wanneer hij thuiskomt bij zijn ouders, voelt hij vaak de beklemming van het verschil. Hij weet wat er in de Koran staat, zijn ouders niet. Hij weet van Darwin en Planck, zijn ouders niet. Met dat verschil omgaan is een hele kunst. Levenskunst."
Daar hoef je geen allochtone student voor te zijn hoor. Ik ervaar dat zelf ook regelmatig bij familie. Of het nou over geloof gaat of over wetenschap, die kloof ervaar ik vaak. Ook veel autochtone jongeren die een HBO- of WO-opleiding volgen moeten thuis de knop omzetten.

[Geplaatst door: Linda]

Ik denk wel dat dhr straatspolitiek heel optimistisch is. De identiteitsproblematiek verdwijnt nooit, omdat de 'binnenstaander' en de 'buitenstaander'steeds nieuw gedefineerd worden. Mijn (joodse)familie is sinds bijnah negentig jaren in Canada; iedere generatie had andere ervaringen als lid van een minderheid, maar er is eens gemeen: de instabiliteit van alle soziale definities en verhoudingen. Dat mr Benali schrijver op locatie is, of dat ik een baan als academica heb, andert daraan niets, voorall in een tijd der structurele transformatie. Wie vandag naar de schijn toe de geintegreerden behoort, kan morgen uitgestoten zijn. Misschien ben ik een beetje pessimistisch gestemt opgrond van de geschiedenis van mijn familie, maar ik vind het heel belangrijk, om door mijn anders zijn de tolerantie steeds op de proef te stellen. Ik wil weten, vroeg en niet laat, waar de grensen liggen.