bericht aan een zesje

Bericht voor een zesje

Jullie zijn zo goed gekleed dat ik soms de ingang van de universiteit verwar met een catwalk. Jullie zijn in het bezit van de laatste snufjes op het gebied van mobiele telefonie, laptops en fietsen. Ik kom jullie overal tegen: in supermarkten achter de kassa, met of zonder hoofddoekje, achter de interruptiemicrofoon van een congres over de gematigde islam waar jullie de vroege soera’s uit de Koran terugvertalen naar de tegenwoordige tijd, tijdens borrels waar jullie met één hand de fles Zuid-Afrikaanse rode wijn ontkurken en met de andere hand een glas inschenken, in het bruine café op vrijdagmiddag diep in gesprek over de nieuwe Kluun, tussen de luxe appartementen van Uilenstede waar jullie met z’n vieren – archeologiestudenten – de barbecue aan het opzetten zijn die tot laat in de avond zal duren (het onvermijdelijke biertje in de hand). Jullie zijn in staat om een c.v. te verzinnen van de rest van je leven nog voordat er ook maar een uur betaald werk is verricht. En wat me ook niet meer verbaast is het gemak waarmee jullie praten over de verschillende netwerkjes waarin jullie je manifesteren, de hoeveelheid pakken die in de kast hangen en de snelheid waarmee jullie het gesprek van de explosieve situatie in Irak naar de vette situatie in de snackbar overhevelen. Jullie zijn de generatie die het wel best vindt dat leeftijdgenoten in Uruzgan een militaire expeditie ondernemen die de staatskas meer en meer kost, hun leven geven voor een groot project dat, want jullie zijn goed ingelicht, een mix moet voorstellen van vredebewaring en ordehandhaving . Wanneer jullie in je kamertje zitten, lui op de bank met een bord pasta op schoot, schieten de beelden voorbij van tanks en soldaten maar het is ver weg en de zomer is nog lang. Jullie zijn, volgens onderzoekers, de generatie van de zesjescultuur en ik moet, hoewel iets in mij zich daartegen verzet – mijn afkeer van generalisaties, mijn afkeer van statistieken en onderzoeken – ze gelijk geven: tijdens mijn eerste half jaar op deze universiteit heb ik in niets gemerkt dat jullie afwijken van de omschrijving die jullie is gegeven: zesjescultuur. Voelt dat niet als een klap in je gezicht? Kan er op zo’n kwalificatie weer trots groeien? Ik merkte dat tijdens colleges die ik gaf waarin jullie je de dingen maar lieten aanleunen. Er komt iemand om te vertellen en wij zijn er om te luisteren. Daarmee wordt de toon gezet. Liever zitten jullie stil de uurtjes door te komen dan energie te verspillen aan iets dat je morgen toch weer vergeten zult zijn, laat staan dat je het volgend jaar nog weet. Als er echt een uitdaging wordt gesteld die buiten jullie directe belang valt dan krijgt dit het vernietigende predikaat “vaag”. “Het was te vaag, daarom heb ik het niet gelezen.” “Het is vaag, waarom zou ik dit moeten studeren.” “Deze hele boel is vaag.” Hadden de vorige generaties andere woorden als “gaaf”,“cool”, “suf”,“doods”, jullie zijn vaag. Jullie hebben het zelf verzonnen en het karakteriseert jullie ten voeten uit: vaag.

Ik merk ook dat jullie docenten inmiddels gewend aan jullie zijn geraakt. Jullie hebben ze betoverd. Of hebben jullie ze geterroriseerd met jullie dreigement elke keer dat de docent niet jullie wijsje wil spelen, het zwaard van de vaagheid over ze te zullen laten vallen? Jullie kennen je macht want de universiteit beschouwt jullie als een huisdier met hoge eisen maar wel low maintenance. Zijn jullie eenmaal binnen dan hebben ze geen kind aan jullie. De universiteit heeft een haat-liefde verhouding met jullie: hoe graag hebben ze jullie binnen hun muren, met hoeveel onverschilligheid, afkeer en overdreven beschermzucht worden jullie bekeken. Jullie kwispelen op het juiste moment, liggen stil op het juiste moment en jullie laten jezelf uit. Het is niet eenvoudig om een huisdier te zijn. Op deze wijze verdient de universiteit wat en zo vertrekken jullie opgelucht en bevrijd met dat welverdiende papiertje op zak de wijde wereld in. Jullie gaan die wereld veranderen in een prachtig zwembad waarin alleen zesjes het hoofd boven water kunnen houden. De achtjes zinken, de viertjes dobberen maar wat. Alleen een zesje houdt het hoofd opgeheven en slaat er een slag naar.

De vraag is natuurlijk: hoe doen jullie dit?
De sleutel ligt denk ik in de milde zelfspot waarmee jullie je eigen plek in de wereld bekijken. En jullie nemen ook die wereld met een flink korreltje zout, want als jullie het niet doen, wie moet het dan doen?

De wereld kan vergaan in een dag, de wereld zal niet vergaan in een dag, de apocalypse is, ondanks de stelligheid waarmee de heilige boeken hem aankondigen, nog altijd een twijfelachtige zaak, dus waarom woede en verontwaardiging en frustratie de overhand laten nemen over je opgewekte humeur, over de aanschijn van je nieuwste Prada tas en de mooie kleur die je hebt opgedaan in de zuidelijke streken van de Middellandse Zee? Alles wat jullie doelen in de weg staat moet en kan vakkundig geelimineerd. Jullie zijn de scherpschutters van je eigen geluk! Zelfs de opwarming van de aarde kan jullie weinig deren, want, zo hoorde ik een van jullie zeggen, betekent niet hogere temperaturen niet gewoon meer zonuren dus meer zonne-energie voor jou en mij?

Waar komt dat overrompelende zelfvertrouwen vandaan? Ik besefte dat jullie uitgaan van tien affirmaties die jullie elke dag, als vrome monniken gekleed in Diesel, keer op keer herhalen. Dit zijn ze:

1. Ik ben nog jong. Alhamdullilah (Arabisch voor Thank God!)
2. Wat ze ook vinden van mijn identiteit, wat ik vind van mijn identiteit kan nooit op een leugen zijn gebaseerd.
3. Massa’s kunnen gemanipuleerd worden maar de hoogte van mijn bankrekening niet.
4. Ik ben alleen loyaal aan de vlinders in mijn buik.
5. Okay, er vallen bommen in Irak, terrorisme is overal, de beurzen doen nerveus, de melkprijzen stijgen maar hoe komt het dan toch dat ik kansen blijf zien in China?
6. Ik ben nu student aan de universiteit. Respect.
7. Er is iets diep in mij dat mij voortdrijft. Het staat buiten de wetenschap maar put er ook uit. Het kan wel tegen een cynisch stootje. In poezie herken ik het terug. Het zorgt voor de glimlach op mijn gezicht en verdriet om leed dat onschuldige mensen wordt aangedaan. Ik kan er mee naar de sterren kijken (een telescoop) als inzoemen op een menselijke cel. Het is meer dan een kompas, het is een vorm van licht. Ik herken het van tijd tot tijd in anderen wanneer het wordt prijsgegeven. Het is onzichtbaar en toch onverklaarbaar aanwezig. Dit ben ik.
8. Ik houd niet van vaag gelul.

9. Waarover men niet spreken kan, moet je juist wel praten.

En de laatste:

10. Pak me dan als je kan!

Ik hoop jullie hiermee recht te hebben gedaan. Ook ik heb gezegd.

Comments

[Geplaatst door: Marian Voigt]

Onze kinderen zijn "verwend", vinden wij; bezitten van alles (soms ook grote ego's), regelen hun leven zoveel mogelijk electronisch en ja, velen zijn tevreden met een "zesje". Maar onze kinderen zijn ook "nieuwer", ze zijn een modernere uitvoering van onszelf; ons model is verouderd en wat nieuwer is, is beter! Zijn wij op weg electronische mensen te worden? Ik mag hopen van niet en ik blijf dan ook vertrouwen hebben in onze nieuwe kinderen. Uiteindelijk zijn en blijven ze op de eerste plaats mens. En zoals electronica niet kan zonder stroom in wat voor vorm dan ook, hebben mensen hebben warmte en liefde nodig om zich op te laden. Daar ligt voor ons, oldtimers, een schone taak: warmte en liefde geven maar dan ook af en toe flink wat peper in de kont, want het blijven verwende nesten!

[Geplaatst door: Studentje]

Klik op de link hieronder voor de andere kant van het verhaal.

http://www.scienceguide.nl/print.asp?articleid=103760

[Geplaatst door: anderS]

Studenten zijn:
*studentnummers voor de administratie
*inkomsten of kostenposten voor de besturen
*noodzakelijk kwaad voor de onderzoekers
en een lastig dossier voor de politiek.

De generatie die je nu doceert is al een leven lang 1 groot onderwijsexperiment (basisvorming, tweede fase, schaalvergroting), en dat voor steeds minder budget.

Hoeveel studenten zitten er gemiddeld in een vak?
Hoeveel studenten ken je bij naam?
Hoeveel tijd mag/kan je per student besteden?

De universiteit is een anonieme leerfabriek die fulltime heet te zijn, maar waar je nog een baan naast nodig hebt voor je kosten.

Het zijn producten van de tijd: efficiente, doelgerichte studenten.

[Geplaatst door: Studentje]

@ anderS: juist! *HULDE* voor je woorden!

[Geplaatst door: Wouter]

Of probeert hij nou te zeggen dat het juist de taak is van de student om eruit te springen? Diegene die eruit springen kan hij wel onthouden :)

[Geplaatst door: Studentje]

@ Wouter: wat bedoel je precies?
(Of: waar lees ik overheen?)

Of bedoel je gewoon dat hij de discussie probeert aan te zwengelen, met o.a. de achterliggende bedoeling dat sommige studenten zich aangesproken zullen voelen en 'eruit gaan springen,' omdat het daar hoog tijd voor is? (Want dan zou er een verandering in gang gezet worden.) Ik hoop het...

[Geplaatst door: Blex]

Je gaat niet je best doen voor iets dat niet belangrijk is. Je kunt dus beter eens kritisch kijken naar je collegestof. Komen die studenten naar je college omdat het een verplicht vak is of voor wat je te vertellen hebt?

[Geplaatst door: Femke]

Ik vraag mij af hoeveel studenten er vanmiddag in de zaal waren bij de opening van het academisch jaar. Het was immers niet verplicht. En geen studiepunten. Dus waarom zouden we?

De 'zesjescultuur' is mij niet vreemd. Ik ben door mijn bachelor heen gefietst met twee vingers in mijn neus, een biertje in de andere hand, zessen halend tentamen na tentamen. In had de verkeerde keuze gemaakt. Ik ben overgestapt van studie en heb ontdekt dat studeren ook leuk kan zijn. Echt de boeken in, echt leren, echt nadenken over de stof. Ik heb zelf de uitdaging gezocht en gevonden.

Docenten komen niet zelden tegemoet aan de meest luie studenten. Ze zetten artikelen op Blackboard na gezeur van veel studenten dat ze het artikel niet kunnen vinden. Ik had het zonder problemen kunnen downloaden. Ik weet niet waar zij aan het zoeken waren.

Ik weet niet wat er moet gebeuren voordat Nederlandse studenten doorkrijgen dat ze bevoorrecht zijn, dat ze mogen studeren in en niet moeten, dat het niet schadelijk is om je ergens oprecht voor te interesseren.

En nog een verrassing: het is heel goed mogelijk om en hoge cijfers te halen en een leuk studentenleven te hebben.

[Geplaatst door: Katinka]

De blog gaat over studenten en deze studenten worden aangesproken als een groep (jullie), misschien moet ik me daarom aangesproken voelen. Met aandacht heb ik het artikel gelezen in de Advalvas, ik kreeg er de kriebels van. Meneer Benali praat niet over mij. Ik ga liever voor de acht dan voor de zes en ik vind de missie in Uruzgan niet 'wel best'. Het artikel mag dan niet persoonlijk over mij gaan, toch blijft het in mijn hoofd spoken wat er stond. Het stemt me droevig dat , u niet een ander beeld heeft van studenten; dat zij gaan voor de kennis en ook willen laten zien dat zij de kennis hebben, dat ze zich wel degelijk maatschappelijk betrokken voelen, maar dat zij daarnaast ook kunnen genieten van de studententijd.
Ik hoop dat veel studenten die geheel of gedeeltelijk in het profiel 'zesjescultuur-student' passen, zoals u dat heeft omschreven, het artikel ook hebben gelezen en nu kritisch naar zichzelf en naar het artikel kijken. Dan is er hoop en zullen 'we' blijven drijven.

[Geplaatst door: Rian]

Beste Abdelkader

Gisteren heb ik je woorden over 'onze' generatie studenten gehoord vanuit de zaal. Het is wel duidelijk dat je probeerde om een stevige reactie uit te lokken, en hoewel ik daar normaal gesproken de kriebels van krijg, om niet vanuit mezelf maar naar aanleiding van te reageren, doe ik het deze keer toch.

Het collegejaar 2006/2007 heb ik mogen werken als voorzitter van de USR op de VU. Vanuit het idee dat er ook op de VU veel dingen beter kunnen en daar kansen liggen voor alle studenten ben ik daar met 8 anderen ingestapt.
Daarin waren we niet alleen. We hebben kennisgemaakt met studenten van (studie)verenigingen, facultaire studentenraden, de LSVB, het ISO en nog vele studenten daarbuiten.
Deze studenten werken met hart en ziel aan een gezamenlijk doel. Ze zetten zich daarmee ook vaak in voor anderen, naast een drukke studie en werk om de huur te betalen.
Ook was de opkomst met de verkiezingen in de stemlokalen op de VU (een studenteninitiatief) flink hoog en puilden de zalen uit bij de politieke debatten.

Deze studenten zijn de studenten die ik tegenkom. Geengageerde mensen die hard werken. Voor zichzelf misschien, maar ook zeker voor anderen. Deze mensen verdienen een betere beoordeling dan ze hebben gekregen via jouw speech.

[Geplaatst door: Piggelmee]

@Studentje Ik ben het helemaal met je eens. Ik zeg het eerlijk de eerste 2 jaar van mijn studie ben ik er zo eentje gweest. Nu probeer ik (omdat ik de zin er nu van in begin te zien) in mijn houding verandering te brengen zodat ik dit niet overhevel aan mijn jongere familieleden....

[Geplaatst door: Michel]

Beste meneer Benali,

Bij deze mijn digitale reactie. Uw verhaal in de tweede persoon meervoud heeft mij geraakt. Ik zal niet ontkennen dat er mensen zijn die onverschillig, lui en ongemotiveerd zijn. Student of geen student. Maar dat geldt natuurlijk absoluut niet voor elke student.
Zoiets op deze manier aankaarten kan zeker zinnig zijn. Ik vermoed echter dat 'jullie' geen universitaire weblogs of Ad Valvas lezen en dat 'jullie' al helemaal niet naar de openingsceremonie van het academisch jaar gaan. Ik vond het kwetsend, ongenuanceerd en zinloos.

Met vriendelijke groet,

Michel

[Geplaatst door: Jesse van der Lee]

Geachte heer Benali,

Zoals reeds door anderen in hun reactie is opgemerkt waren er weinig studenten aanwezig bij de opening van het academisch jaar afgelopen maandag. Ik heb echter van verschillende partijen mogen vernemen dat de opkomst voor het eerst in jaren weer eens noemenswaardig was. Op zich al een goed punt in de vooruitgang in de ontwikkeling van de student, meer interesse in het hoe en wat op de universiteit van zijn/haar keuze.

Mijn interpretatie van de door u uitgesproken column is dat het de bedoeling is om mensen uit te lokken. Wellicht in de vorm van een reactie, wellicht in de vorm van studie inzet en dus betere cijfers. Wat mij brengt tot het geven van een reactie is uw schijnbare aversie van generalisatie. U gebruikt het begrip in uw column om tot een punt te komen. Wat er gebeurt, is het probleem van generalisatie, u gaat voorbij aan een groot aantal (mogelijke) oorzaken van de zogenaamde zesjes cultuur en concludeert dat het ontbreekt aan extra inzet wanneer dingen ‘vaag’ worden.

Mijn ervaring is anders. Gezien de veranderingen in het universitair onderwijs van de afgelopen decennia is het voor studenten niet meer weggelegd om zich optimaal te ontwikkelen. Of dit nu is op het gebied van cijfers, sociaal leven, sportieve prestaties of bestuurlijke ervaringen. Waar de generatie van onze ouders (de bestuurders van nu) rustig 6 a 7 jaar de tijd hadden om een studie af te ronden is dit voor ons teruggebracht naar 4 jaar. De financiële gevolgen die tegenwoordig gepaard gaan met studievertraging maken het vrijwel onmogelijk voor de normale student om dit te bekostigen. Om nog maar te zwijgen van de talloze vormen van bindend studieadvies.

Gevolg hiervan is dat studenten hun aandacht moeten verdelen. Veel studenten weigeren om hun persoonlijke ontwikkelingen op te geven voor louter een goed studieresultaat. Een andere boude constatering is dat een diploma afgerond met een 6 niets minder waard is dan een diploma afgerond met een 7 (over efficiëntie gesproken). Dit onderscheid dient zich pas aan op het moment dat een student afstudeert met lof of zelfs cum laude.

Signalen uit het bedrijfsleven zijn dat ze liever een student hebben die een beetje is ‘gerijpt’ dan een student van 22 en is afgestudeerd met een 8. Hier is dus een heel groot gat in perceptie tussen politiek (waar het beleid bepaald wordt) en het bedrijfsleven.
Het streven naar excellentie in onderwijs is mijns inziens een trage procedure en staat haaks op de waarden die in Nederland in het verleden zijn nagestreefd met universitair onderwijs, namelijk ontwikkeling van het individu op een groot aantal vlakken.

Conclusie is dat de zesjes cultuur weinig te maken heeft met de inzet van de gemiddelde student. Het heeft echter des te meer te maken met geldende normen en waarden aangaande zelfontwikkeling. Ik denk te spreken uit ervaring als ik zeg dat ik zeker 120 studenten ken die actief bezig zijn met het ontwikkelen van zichzelf op het gebied van sociaal, bestuurlijk en sportief vlak. Dat zij niet allemaal een 8 op hun cijferlijst nastreven heeft dus niets te maken met ‘vaag’ of inzet maar des te meer met het stellen van prioriteiten. Want laten we eerlijk zijn, cum laude afstuderen is een leuke statistiek voor de universiteit maar brengt nog geen brood op de plank. Het vinden van een (goede) baan vraagt heel wat meer vaardigheden en ontwikkelingen van een student dan alleen zijn/haar cijfers.

Graag nodig ik u uit om een keertje langs te komen op de zesde etage bij faculteitsvereniging Aureus. Wellicht dat het uw beeld van de VU student enigszins kan verbeteren.

Met vriendelijke groet,

Jesse van der Lee

Chairman Aureus 2007-2008
Study Association Economics
and Business Administration
VU University Amsterdam
www.aureus-vu.nl

[Geplaatst door: Eennegenmin]

What's new ?

[Geplaatst door: Studentje]

Meneer Benali,

Ik zie dat u "onze" geheime tien overlevingsstrategieen hebt toegevoegd aan het stukje. (Dat leest u goed ja, overlevingsstrategieen, geen bevestigingen.)

Helaas moet ik u een beetje gelijk geven: deze zelfingenomenheid heerst onder "ons", soms. Wat dat betreft hebt u met deze scherpe toevoeging pijnlijk raak geschoten.

Toch is dit niet alles wat wij zijn en ik vermoed dat u dat zelf juist heel goed in de gaten hebt. Maar waarom schrijft u dan alleen maar over die dikke, vastgekoekte laag lege arrogantie die u bij een deel van "ons" ziet?

Was het niet uw ambitieuze plan om het thema 'diversiteit' te behandelen toen u werd aangesteld als schrijver op locatie?
Die plank slaat u behoorlijk mis zolang u in uw stukjes (over "ons") steeds maar een kant van het verhaal laat zien.

[Geplaatst door: studente]

op de universiteit, jesse, zou het mijns inziens niet moet gaan om een goede baan vinden, daar is het hoger Beroeps onderwijs voor, maar om kennis en. Ik ben het ermee eens dat ons niet genoeg tegenwoordig minder tijd wordt gegeven om te kunnen studeren, maar uiteindelijk gaat het om gedrevenheid. Wil je als je een tekst leest van Hobbes, als rechten, politicologie of filosofiestudent, echt begrijpen wat hij bedoelt of gaat het om die 5 ECTS? Wil je als je een hoorcollege bijwoont over Islam echt weten waar het overgaat of wil je alleen maar bij de borrel laten zien dat jij ook weet dat fatima de zelfstandige en sterke vrouw van Mohammed was?

hoeveel studenten zijn er die doorvragen? kritiek geven? meestal ben ik een van de weinigen die mijn mond opendoet, helaas...

[Geplaatst door: Marielle]

Wat een enorme sterke observatie! En helemaal juist! Dat iemand het dan nog lukt om het administratiesysteem, het onderwijssysteem en de politiek de schuld te geven van deze mentaliteit is een gotspe en een vertaling van 'zwelgje' of 'calimero'. Wij moeten ons schamen! Dat moeten we! We moeten het heft in eigen handen nemen en onze mentaliteit veranderen. Anders moeten we onze grote mond houden en ons richten op onze gucci-tasjes (die overigens altijd nep zijn want een echte kunnen we niet betalen). Wat mij overigens nog op een andere observatie (ik ben zo vrij om je aan te vullen) wijst: het feit dat wij nep-spullen kopen en niet de echte spullen, geeft aan dat wij ergens bij willen horen: wij willen allemaal die mooie rijke vrouw zijn, dat mooie fotomodel, horen bij de hogere klasse (wat dan ook mag zijn), wij willen kortom allemaal anders zijn dan degene die we zijn. En in plaast van hard te werken en hierover na te denken (zonder te vervallen in een slachtoffer rol) vinden we het allemaalwel prima. Ik schaam mij. Ik schaam mij inmiddels voor het gedrag wat ik vertoon, de spullen die ik heb en de houding die ik mijzelf aanmeet. Ik ben zogenaam zelfverzekerd maar ondertussen ben ik onzeker. Ik stop er mee. Ik sluit mij aan, ik hoop op meerderen zodat de VU weer de universiteit wordt waarop we trots kunnen zijn, en dat we voor eens en altijd weerstand kunnen bieden tegen de UvA: het onderwijs mag daar iets chaotischer zijn, een dingen leren de UvA-studenten wel (als ik kijk naar mijn vrienden en vriendinnen die daar studeren): kritisch nadenken, een actieve attitude ontwikkelingen en een zinvolle bijdrage leveren aan deze samenleving in het algemeen. Als ik zo door ga dan is mijn enige plaats, ondanks dat ik nu op de universiteit studeer, achter het bureau waar ik opdrachten mechanisch uitvoer.En ik heb dan niet het recht om boos te worden op mijn baas, ik moet mijn mond houden en mijn lot dragen: waarom? Omdat ik nooit maar dan ook nooit werkelijk mijn best ergens voor hen gedaan. Hulde aan Benali!