Een ritje in de lift.

‘Dat is precies wat ik hem heb verteld.’

‘Is dat niet voorbarig?’

‘Niet binnen deze termijn.’

‘De termijn die je voor ogen staat.’

‘De termijn die we met z’n allen hebben gedefinieerd.’

‘Hij ook?’

‘Hij ook.’

‘Dan is er toch iets mis met de termijn.’

‘Je diskwalificeert daarmee de hele groep.’

‘Precies. Dat zit me ook dwars.’

‘Ideeen?’

‘Je hoort ze wanneer ik ze heb.’

Stilte. De liftdeuren openen zich.

Er komt een lange blanke man bij staan die ‘goedendag’ zegt voordat hij zijn plaats inneemt naast de twee mannen die blij lijken te zijn dat ze weer verder kunnen gaan met hun tête-à-tête. De lange blanke man ziet eruit als een professor in de Engelse letterkunde. De deur opent zich. De twee mannen stappen uit. Twee donkere studenten komen naar binnen. Een is Aziatische. Van de ander weet ik het niet. Ze zou Friezin kunnen zijn. Ze lachen, komen niet bij van het lachen. Ze kijken ons niet aan en als de een wil stoppen met lachen, neemt de ander het weer over zodat ze beiden in een nieuwe stuip komen te liggen. De lange man ondergaat dit tafereel onaangedaan. Hij heeft maanden, jaren geoefend om zo achteloos mogelijk de opwaartse en neerwaartse gang in de lift te doorstaan en die kunde gaat hij hier niet opgeven omdat twee tweedejaars studenten een lolletje hebben. Elke dag, zo lijkt het, doorstaat hij de gang in de lift met dezelfde krampachtig volgehouden zelfcontrole. De lift opent, hij verlaat hem zonder goedendag te zeggen. De twee meisjes bedaren. Ze lachen niet meer nu ze met mij alleen staan. Dan proest één het uit maar voordat de ander het kan overnemen staan ze buiten op de begane grond. De lift loopt vol studenten – rechtenstudenten, filosofiestudenten, letterenstudenten, theologiestudenten en een verdwaalde student in de geneeskunde. Hoe meer er binnen komen, hoe stiller het wordt. Is er een wetmatigheid zichtbaar die we kunnen meten? Neemt het gespreksvolume af naarmate er meer mensen op die paar vierkante meter samenpakken? In deze lading wordt geen enkel woord geuit, niet eens een woord van dank. Op de elfde stapt de laatste uit, draait zich om en roept: ‘verkeerde etage,’ maar de lift sluit de deuren en schuift naar beneden. Een man komt binnen met zijn tas in zijn rechterhand en een appel in de linker waarvan hij steeds een hapje knabbelt wanneer de deuren zijn dichtgegaan. Als hij uitstapt is de appel een stuk kleiner geworden maar nog niet volledig verdwenen. Dat komt wel op weg naar buiten. 

‘Als je een kopie wilt hebben moet je bij Mark zijn,’ zegt een jongen tegen een meisje. ‘Hij heeft ze liggen. Waar weet ik niet, maar hij heeft ze.’

‘Hij houdt niet van uitlenen,’ zegt ze.

‘Mij leent hij altijd.’

‘Toch maar proberen,’ en ze blaast de lok voor haar hoofd weg. De lift schiet naar boven, naar de achtste.

Daar stappen twee vrouwen in.

‘Het duurt maar een half uur.’

‘Ik heb nooit eerder gemediteerd.’

‘Zo overleef ik de dag hier, door te mediteren.’

‘Je moet toch overleven.’

‘Op de een of andere manier. Sommigen drinken koffie, anderen eten zich ongans. En de meerderheid lijdt in stilte.’ Ze zegt het laatste alsof ze heel lang die meerderheid heeft geobserveerd. Ze zegt het alsof lijden in stilte een wezenskenmerk is van de meerderheid.

‘Ik ben benieuwd.’ Ze stappen op de begane grond uit. De lift is leeg. Voor het eerst sta ik alleen in deze lift. Vanaf de begane grond tot de 12^e verdieping staat de lift geen enkele keer stil. Het voelt geweldig.

Comments

[Geplaatst door: Mario Arteca]

Abdelkader, te mando un saludo grande, y te felicito por tu excelente labor literaria. Sos un gran escritor y más allá que no entiendo bien el holandés, tu página me parece muy buena. Seguí adelante. Ya te puse entre mis link preferidos. Saludos y abrazos, de Mario Arteca, colega en la escritura.

[Geplaatst door: Ary Bollaart]

Geachte heer Benali,

zojuist las ik 'Wie kan het paradijs weerstaan' - Romeinse brieven - uit.
Dank voor de vele prettig leesbare brieven aan Michael Zeeman v.v. Graag tzt een vervolgserie.
Met vriendelijke groet

Ary Bollaart (67)
Dordrecht

[Geplaatst door: Marian Voigt]

Wat een ontzettend leuk verhaal over de lift! Ik geniet eigenlijk altijd van de lifttochtjes (ik moet meestal naar 11 of hoger). Plotseling zit je in het verhaal of de belevenissen van anderen. Je probeert tussen de 3e en de 6e verdieping te achterhalen waar iemand vandaan komt, wat hij studeert, of werkt hij op de VU? Wat zijn sommige mensen toch saai en anderen weer heerlijk uitgelaten. Waarom ziet die studente er zo ongelukkig uit? Ik zal het nooit weten, ze stapt uit. Vorige week waande ik me in Afrika: drie vrolijke mensen die zich niets aantrokken van onze liftcultuur.Ik werd er blij van. Aan de andere kant naast me werd er zachtjes Italiaans gefluisterd. Bij het openen van de liftdeuren op 'mijn verdieping' verlaat ik de achterblijvers met een 'fijne dag allemaal!' Ze zeggen niets terug en gaan hun weg...........
Abdelkader, dank voor je leuke stukjes afgelopen jaar, ik heb ervan genoten. Succes met alles!

[Geplaatst door: Arike]

Mensen kijken kan ontzettend interessant zijn. Heel goed weergegeven zo, ik genoot er echt van.