[15 februari 2010] Het blijkt nog niet zo eenvoudig om aan mijn omgeving uit te leggen wat ik op de VU geacht word te doen. Misschien, zei ik laatst tegen een vriendin, ben ik op de campus eigenlijk óók een soort hofnar. Want ik had net van een hoogleraar een mailtje ontvangen met de vraag of ik iets kon bijdragen aan een van zijn colleges, ‘bij voorbeeld een performance op de gitaar’. Pas later snapte ik dat dat laatste natuurlijk moest zijn ingegeven door de geweldige optredens van Christine Otten.
Ik hoefde geen tamboerijn mee te nemen, het was een serieus verzoek en het was afkomstig van prof. Leo Huberts van bestuurskunde. Hij was bezig een blok colleges voor te bereiden waarin het zou draaien om maatschappelijke problemen en de vraag langs welke kanalen (overheid, bedrijfsleven, media, actiegroepen, etcetera) die zouden moeten worden aangepakt. En of ik misschien iets te bieden had dat daarop kon aansluiten.
Dat had ik. Een paar jaar geleden publiceerde ik een roman, Echt sexy, over de seksualisering van de jongerencultuur. Mijn inspiratiebronnen kwamen uit de actualiteit: berichten over groepsverkrachtingen door brugklassers, de eerste videoclips van MTV en TMF waarin meisjes hoeren zijn en jongens pimps, reportages over breezerseks en loverboys. Leo Huberts vond het wel een beetje heftig onderwerp, maar we waren het er snel over eens dat dit bij uitstek een maatschappelijk probleem is waarvoor niet één enkelvoudige verantwoordelijke partij is aan te wijzen.
En zo kwam ik vorige week voor het eerst oog in oog te staan met driehonderd VU-studenten. Daaraan waren enkele bijzonder levendige visioenen vooraf gegaan van hoe ik met hoongelach ontvangen zou worden (‘Wat weet die ouwe heks nou van seks?’) of zelfs, met pek en veren bedekt, de VU zou moeten verlaten. Had ik niet een wat minder uitgesproken onderwerp voor mijn eerste openbare optreden kunnen uitkiezen?
Maar het werd een leuke en interessante middag. Ik was verrast door de serieuze, betrokken en vaak ook eloquente manier waarop de studenten zich in de discussie mengden. Bij een tussentijdse stemming bleek dan ook dat maar ongeveer tien procent van hen vond dat de pornoficatie van de jeugdcultuur wordt overdreven; een overgrote meerderheid, vooral de meisjes, gaf aan het een reëel probleem te vinden. Dus werd er gezamenlijk driftig naar oplossingen gezocht. Meer ge- en verboden van de overheid? Gerichte spotjes van postbus 55? Andere vrouwbeelden in de media? Wat in elk geval zeker zou helpen, wierp iemand op, was ‘helden’ zoeken die onder jongeren aanzien, gezag en autoriteit hebben en hen vragen om de boodschap te verspreiden dat het ‘niet vet is als je je zo respectloos gedraagt’.
Zo is het maar net. En hopelijk zijn er ook op de VU ‘helden’ voorhanden die deze rol zonodig op zich willen nemen.
NB: a.s. donderdag 18 februari presenteren Christine Otten en ik onze nieuwe boeken in de Aurorazaal in het hoofdgebouw. We nodigen u van harte uit daarbij aanwezig te zijn. Aanvang: 16.00 uur.
Comments