[4 februari 2010]
Ik kan er maar beter meteen mee voor de draad komen: de nieuwe Schrijver op Locatie van de VU is een verwende prinses op de erwt. Toen ik laatst, ter voorbereiding van mijn gastschrijverschap, op weg was naar de universiteit, betrapte ik me erop dat ik dacht: wat is dat raar en inefficiënt geregeld, zeg, dat je de deur uit moet voor je werk.
‘Ik ga naar mijn werk’, dat betekende voor mij bijna een kwarteeuw lang dat ik thuis de trap op liep en in mijn werkkamer ging zitten. Zo lang geleden is het dat ik voor het laatst een reguliere baan had, op de redactie van Opzij. Een baan met een vast salaris plus een dertiende maand, een kerstpakket en een OVabonnement. Van dat alles heb ik destijds afstand gedaan om zeg maar ‘van en voor de literatuur’ te gaan leven. Ik moet nu constateren dat dit streven mij óók heeft gemaakt tot een schepsel dat er geen flauw benul meer van blijkt te hebben hoe gewone burgers hun werkzame leven doorbrengen.
‘Alle schrijvers zijn getikt,’ zei ik onlangs tegen mijn voorgangster Christine Otten (die zelf trouwens opmerkelijk ongetikt is). Dat is misschien wel onvermijdelijk als je dag in dag uit in je piere-eentje zit na te denken over niet-bestaande mensen en hun niet-bestaande problemen. Zonder blikken of blozen brengen wij onze personages in de meest afgrijselijke omstandigheden, we drijven ze naar de afgrond, we sleuren ze door oceanen van snot en schenken onszelf daarna tevreden een borrel in. Normaal menselijk gedrag is dat niet te noemen.
Toch lijft de VU met zichtbaar genoegen jaarlijks een van deze vreemde wezens in. Kennelijk heeft de ervaring geleerd dat dat iets oplevert. Ik vind het een zeer lofwaardig initiatief en het zou wereldwijd weleens een unicum kunnen zijn. Waar elders wordt er op een universiteit een auteur aangesteld met geen andere opdracht dan een jaar lang zijn of haar omgeving te observeren en erover te reflecteren en te schrijven? Waar, sedert de Renaissance, kom je zoiets nog tegen?
Als thema voor mijn activiteiten heb ik ‘de imperfectie van de schepping’ gekozen. Dat thema vormt de basis van mijn werk als schrijfster, maar het speelt ook in ons aller bestaan. Er gaat zowat geen dag voorbij of we worden geconfronteerd met grote en kleine onvolmaaktheden in het leven. De vraag is: moeten we die snel zien glad te strijken en trachten te repareren, of dienen we ons er domweg mee te verstaan? Dat is voor mij een belangrijke kwestie in deze tijd met z’n maakbaarheidsideologie. Hoe wordt er op de VU met onvolmaaktheid omgegaan?
Het zal overigens nog niet meevallen om Christine waardig op te volgen. Zij heeft het afgelopen jaar heel veel mensen op de VU gelukkig gemaakt. U en jullie en ik, wij zullen met z’n allen om te beginnen het hoofd moeten bieden aan de imperfecties van haar opvolgster. Zij heeft in elk geval veel zin in de komende periode en iedereen is welkom om haar om welke bijdrage dan ook te vragen.
Beste mevrouw Dorrestein,
Gefeliciteerd met uw gastschrijverschap bij de VU, en leuk uw blog te lezen. Ik lees uw boeken ook graag!
Alleen is het gastschrijverschap niets nieuws - vooral in landen als Engeland en Amerika is het heel normaal voor een universiteit om een 'writer in residence' te hebben. Gelukkig maar dat de VU daar niet uniek in is! :)
Ik wens u veel plezier het komende jaar aan de VU met uw 'reguliere baan'.
Vriendelijke groet, Monique Woning, Rotterdam
Posted by: Monique Woning | 02/17/2010 at 10:21 AM