Dat verklaart dan ook meteen waarom zo veel pubers en adolescenten gedichten schrijven of een dagboek bijhouden…
Voor een schrijfster is zoiets een fascinerend gegeven. En voor de Schrijver op Locatie van de VU biedt het zelfs een buitenkans. Vanaf het moment dat ik op de campus was, ben ik mijn licht gaan opsteken over wat studenten zoal dwarszit, maar waarover ze eigenlijk liever niet praten. Ze worden geacht zelfverzekerd en doelgericht te zijn en hun studietijd ten volle te benutten. Ze moeten voldoen aan allerlei verwachtingen, ook die van thuis. Niemand wil een loser zijn, en daardoor zijn twijfel en onzekerheid soms moeilijk toe te geven.
Maar op papier kan dat wel. Papier heeft geen oordeel. Papier is geduldig.
Graag wil ik iedereen op de VU de gelegenheid bieden zelf de helende werking van schrijven te ervaren. Lucht je gemoed en schrijf je problemen van je af! Daarom komen er vanaf het einde van deze maand vier mobiele ‘klaagmuren’ op de VU te staan, waarin iedereen een jaar lang anonieme hartenkreten kan stoppen. Ik ben de enige die ze zal lezen en inventariseren. Daarvan zal ik op deze plek regelmatig verslag doen. Want volgens mij zijn twijfel en onzekerheid nu juist zaken die ons allemaal met elkaar verbinden.
Op 30 maart gaat dit project van start. Om 17.00 uur bent u allemaal van harte welkom bij de feestelijke opening op plein 1A, foyer 1e etage A-vleugel in het hoofdgebouw, met onder meer een inleiding van Harmen Verbruggen, decaan FEWEB. Tevens wordt dan geopend de expositie ‘Een klaagmuur van eenzame sokken’ van beeldend kunstenaar Stef Kreymborg, die voor mij een belangrijke inspiratiebron voor dit project was.
Vanaf 30 maart zullen er op de campus, ter aansporing en inspiratie, een jaar lang posters hangen met voorbeelden van hartenkreten en onderwerpen die geknipt zijn voor de klaagmuren:
HELP, BEN IK WEL SLIM GENOEG?
HELP, IEDEREEN GAAT UIT EN IK ZIT LIEVER THUIS!
HELP, IK DENK DAT IK HETERO BEN!
Zoals ik van de week thuis nog zei: ‘Waar en wanneer krijg je nou ooit de kans om zoiets leuks te realiseren?’ En in je eentje lukt dat nooit, dus daarom heel veel dank aan de studenten die me te woord stonden, in het bijzonder aan de ‘klankbordgroep’ voor dit project; Exposorium VU, in het bijzonder aan Hendriekje Bosma, voor het laten vervaardigen en mobiel maken van de klaagmuren; VUconnected, in het bijzonder aan Susan Hijen voor haar energieke hulp gedurende alle obstakels tijdens het hele traject - want je leert je VU wel kennen, hoor, als je zoiets van de grond wilt krijgen. Wat een hoop afdelingen, diensten en onderlinge landje-pik. Ook weer interessant…
Ik ben benieuwd! Mag je ook klagen dat je niets te klagen hebt?
Een student.
Posted by: annemiek | 03/16/2010 at 10:03 AM
Er wordt al zo verschrikkelijk veel geklaagd en gemopperd... Een tel-je-zegeningen-muurtje had ik wel zo origineel gevonden.
Posted by: Sonia | 03/18/2010 at 12:34 PM
Niet zo klagen, Sonia ;)
Posted by: Laura | 03/19/2010 at 07:14 PM
Jongens.., het is de bedoeling dat je door het lezen van andermans problemen, zelf weer opkikkert! leedvermaak, zo oud als de mensheid, maar nu een beetje op een wat
"veilige manier"
Eens lezen, waar mijn leeftijdgenootjes zo allemaal mee zitten... (gna gna)
Emil
Posted by: emil | 03/23/2010 at 01:03 PM
Ik schrijf nooit als ik wat te klagen heb, als ik überhaupt iets te klagen zou hebben. Ik schrijf niet van mij af, maar juist naar mij toe. In mijn dagboek zie je wanneer ik niet lekker in mijn vel zit: aan de datum zie je dat ik er even niet ben. Dan schrijf ik ineens niet meer dagelijks. Sla ik dagen over.
Dus van me af schrijven, of klagen: dat komt in mijn dagboek niet voor.
Posted by: InktenVeer | 03/25/2010 at 11:53 PM
Toch weer te snel geoordeeld. Inderdaad dacht ook: al dat geklaag, doe je ding, leef! Maar na lezen vind ik het een fantastisch en ludiek initiatief.
Posted by: Sagita Vogelaar | 03/26/2010 at 02:28 PM