Gebroken hart

[3 mei]

 

Zonder daarvoor eerst via de Dienst Communicatie een afspraak te hebben gemaakt, is onlangs ene Henk Visscher van het Reformatorisch Dagblad de VU binnengewandeld om op eigen houtje ‘de klaagmuur’ te fotograferen. Daar gaat je hart toch sneller van kloppen: een paparazzo over de vloer, van het Reformatorisch Dagblad nog wel!  

 

Mijn eigen enige ervaringen met paparazzi stammen uit de tijd dat de Franse filmster Alain Delon een aantal jaren mijn naaste buurman was, gewoon in de Merellaan, aangezien hij in die periode met een Nederlandse vrouw was. Als ik ’s ochtends met de slaap nog in mijn ogen naar de brievenbus op mijn tuinpad liep, trof ik toen onder de liguster weleens verkleumde mannen in leren jacks aan, die met een groothoeklens in de aanslag lagen te wachten totdat Delon naar buiten zou komen. Wat een vak. Ik had altijd een beetje met ze te doen.

 

Ook Henk Visscher is wat sneu. Hij weet blijkbaar van toeten noch blazen, want voor zijn foto vroeg hij een paar studenten om briefjes in het eenzame-sokkenkunstwerk van Stef Kreymborg te stoppen, in plaats van in een van de vier echte klaagmuren op de campus.

 

(Voor ons allen als krantenlezers is dit trouwens een leermoment: wat in de krant staat, zelfs met een foto erbij, hoeft niet altijd conform de waarheid of werkelijkheid  te zijn. Ook niet in het Reformatorisch Dagblad.)

 

Hoe ziet de oogst aan hartenkreten in de klaagmuren er tot nu toe uit, dat is een veel interessantere kwestie. De eerste inventarisatie laat in elk geval een grote verscheidenheid zien.

 

· Er komt veel ‘post’ binnen over de tijdsdruk die studenten ervaren. Ze weten dikwijls niet hoe ze studie, werk en vrienden moeten combineren.

· Ook wordt er geklaagd over de ‘communicatie-terreur’ die doorlopend twitteren, pingen en sms’en vereist. Het wordt als benauwend ervaren dat je continu up-to-date moet zijn om nog mee te tellen.

· Opvallend is verder dat veel studenten zich afvragen of hun studie hen ‘gelukkig’ zal maken. Ze vragen zich af of hun investering in tijd, geld en energie niet te groot is en of ze niet beter meteen een baan kunnen zoeken.

· Tevens gaat een flink aantal hartenkreten over de vrees niet te kunnen voldoen aan alle verwachtingen en over de faalangst en het perfectionisme die daarvan het resultaat zijn.

· En er worden ook ware aanklachten in de muren gedeponeerd. Tegen de zesjes-cultuur die op de VU zou heersen. Tegen de yuppen-cultuur die op de VU zou heersen. En tegen de prijs-kwaliteit verhouding van de koffie, uiteraard.

 

Een categorie met een status aparte is ‘het gebroken hart’. Ook op de VU maakt de liefde slachtoffers, zoals overal elders. Heel wat mensen hebben hun gemoed hierover in de klaagmuren gelucht. ‘Hij kán helemaal niet gelukkig zijn met zijn nieuwe vriendin,’ kwam ik meermalen tegen. Wat willen we dat toch graag, dat de geliefde die ons heeft versmaad, nooit bij een ander alsnog het geluk vindt.

 

Een gebroken hart is geen sinecure, kan ik als ervaringsdeskundige stellen. Ooit werd het mijne verpulverd toen ik van de ene dag op de andere door mijn minnaar werd gedumpt, of erger nog, ik werd ingeruild voor iemand met echte krullen. Mijn verstandige vriendinnen adviseerden me allemaal geen gedachte meer aan de kwal te wijden, maar breng je malende geest maar eens tot stilstand. Wat had ik die man graag willen houden… Maar kijk, wat ik in het echt niet had gekund, kon ik op papier natuurlijk wel. En hoe.

 

Het resultaat was mijn roman Het hemelse gerecht, waarin twee zusters in harmonie een minnaar delen, totdat die man er opeens vandoor wil. Dat laten de dames niet gebeuren. Ze houden hem gewoon. Ze houden hem op zolder, achter slot en grendel, op water en brood, in de krankzinnige hoop dat dat hem tot inkeer zal brengen.  

 

Wat een heerlijke wraakoefening was het schrijven van dat boek. Terwijl er van de op zolder opgesloten trouweloze minnaar steeds minder over bleef, kikkerde ik steeds verder op. En net zoals de zusters uit het verhaal kwam ik er verbluffend snel achter dat als zo’n man eenmaal van het toneel is verdwenen, je opeens ziet dat hij er  eigenlijk nooit veel toe heeft gedaan. Over de helende werking van schrijven gesproken…

 

Blijf de klaagmuren gebruiken. Ze staan ervoor.

 

 

 

 

Comments

[anne]

Beste Renate Dorrestein,
Hou ons op de hoogte!