« april 2008 | Hoofdmenu | juni 2008 »

mei 2008

31-5-08

Tweesprong

<p><p>Tweesprong</p></p>

Een beetje een rare periode is aangebroken. Allerbelangrijkste; de lessen zijn afgelopen en de examens zijn begonnen. Dus niet meer vijf keer per week naar de universiteit. Maar ook; Italië en Nederland gaan steeds meer door elkaar heen lopen.

Ik ben helaas nog maar vier weken in Brisighella. Maar het avontuur eindigt daar niet. Ik ga nog twee weken op reis door Italië. Vervolgens ben ik vijf dagen in Nederland om daarna voor een week naar Sicilië te vertrekken. Voor een Summer Course (getipt door bureau internationalisering van de VU).

Nederlandse vrienden en familie, die ik heel lang niet heb gezien, komen nu langs. Italiaanse vrienden willen graag nog een keer met me afspreken voordat ik wegga.

Ik eet gestampte muisjes en ontbijtkoek (meegebracht door lieve meiden uit Nederland). En ik geniet van nieuwe heerlijke lokale recepten tijdens de vele etentjes met Italiaanse vrienden.

Ik verslind nog een paar dikke italiaanse pillen. Maar lees ook de “geïmporteerde” Cosmo, Viva en Yes.

Ik luister naar het Italiaanse radiojournaal en tik af en toe www.nos.nl. Ik verleng mijn Nederlandse telefoonabonnement. Maar stort nog een flink bedrag op mijn Italiaanse prepaid-kaart.

Ik bedenk wat voor werk ik in de zomervakantie in Nederland ga doen om het "begrotingstekort" op te vullen. En ik denk aan hoe ik zo snel mogelijk terugkan naar Italië. Om er een bestaan op te bouwen.

Maar met vliegende vuurvliegjes, een zieke zon (un sole ammalato, een waterige zonnetje die het broeierig heet maakt) en hijgende houtwormen op de achtergrond, en een heleboel sportevenementen, examens en afspraakjes voor de boeg, doe ik waar ik het beste in ben: plannen maken. En dat onder het genot van een goede espresso op m'n terrasje: Beter kan het niet!

23-5-08

Sport

Italianen en sport, het blijft een bijzondere combi. Sport bedrijven doen ze niet zo veel, sport bekijken des te meer. En ze zijn super enthousiast in het beleven van sport. Daar mocht ik deze week twee keer getuige van zijn:

Mijn kleine rustige Brisighella met z’n smalle straatjes heeft een prijsuitreiking georganiseerd. Aan niemand minder dan Robert Kubica, Formule 1 coureur voor BMW.

Ik kom nog maar net uit het lokale museum gestrompeld (een beetje onder de indruk van de prachtige tekeningen), of word opgeschrikt door het oorverdovend zware geluid van z’n Formule 1 wagen. Vanuit Faenza is hij, via de lokale weg, in 5 minuten Brisighella binnengereden. Ik struikel vervolgens over de rode loper die voor hem is uitgelegd. En vergeet hem een pen te geven voor een handtekening. Dat vindt hij erg jammer.

Het hele dorpsplein staat vol met enthousiaste mensen (dit filmpje geeft een goed idee van de sfeer (beetje lang maar wel gaaf, zet t geluid aan)). Zijn Formule 1 wagen staat pontificaal middenin (en blijft daar vrijwel onbewaakt de hele avond staan). De vele Poolse groupies (hij is Pools) smeken om een handtekening en volgen hem naar het lokale restaurant, waar hij gewoon buiten onder de bomen een hapje eet.

Hij slaapt in het hotelletje in mijn straatje. Maf idee, een Formule 1 coureur op 100 meter afstand. Zou hij snurken?

Het andere sportevenement vond plaats in de stad waar ik studeer, Forlì. De Giro d’Italia vertrok hiervandaan op weg naar het noorden. Hiervoor had de gemeente speciaal de bovenlaag van het asfalt vernieuwd (natuurlijk niet alles, dat is te veel werk haha). Wat een verademing! Eindelijk geen gatenkaas meer!

Ik ontmoet de Rabobank ploeg en ben volgens mij de enige Nederlandse in Forlì die hun verwelkom. In een uurtje praten de verzorgers, chauffeur en mecaniciens me helemaal bij en word ik verzorgd met een echt Nederlands bakje koffie. Ik bestudeer de super bikes en zie de renners (met van die prachtige bruine kuiten, jammie) uit de bus komen.

Giro_ditalia_014_2 

Van dichtbij maak ik de spanning voor het vertrek mee. Vooral als 1 minuut voor de start een renner nog een achterwiel wil verwisselen. Giro_ditalia_015 De ploeg vertrekt op tijd en een minuut na de start breekt een flinke regenbui los. Zou het asfalt het houden?

21-5-08

Let's go out punting!

Hoi allemaal,

Hier is de derde blog en dus de derde week van ons avontuur in Oxford. Deze week hebben we gelukkig wat meer gezien van de stad zelf en kan ik daar dus ook wat meer over vertellen. Zoals ik al vertelde is Oxord, net als Cambridge, een studentanstad en dat is in het alledaagse leven dan ook heel duidelijk te merken. De vele ‘colleges’ en de bijbehorende universiteitsparken, die gelukkig ook voor buitenstaanders toegankelijk zijn, zijn de plaatsen waar de studenten overdag allemaal te vinden zijn. Als de lesuren voorbij zijn zitten de meeste pubs en cafeetjes overvol met studenten, en vooral op een zonnige dag is er geen enkel plaatsje te vinden op de terrasjes. De stad zelf wordt getekend door huizen uit de victoriaanse tijd, leuke straatjes en de monumentale colleges, waarvan sommige er al vanaf 1200 staan! Het leuke is dat ze nog steeds ook als colleges gebruikt worden. De binnenstad is eigenlijk best modern en er zijn veel winkels en restaurants, die wat duurder zijn dan in de buitenwijken, maar door de concurrentie nog redelijk betaalbaar zijn. Wat vooral opvalt is de hoeveelheid sport faciliteiten. Overal vindt je perfect onderhouden voetbal, cricket en tennis velden. Daar kunnen ze in Nederland wel wat van leren!

De inburgering is begonnen met een typisch Oxfords gebruik, namelijk het ‘punten’.  Een punt lijkt een beetje op een venetiaanse gondel, dus je komt vooruit door je met een paal vande bodem af te zetten. Dit bleek verbazend moeilijk te zijn, maar na een paar keer bijna in het water te zijn gevallen kreeg ik het een beetje onder de knie. We hadden met mensen van de afdeling een paar punts gehuurd waar we de Cherwell (uitloper van de Thames) mee opvaarden door prachtige natuur die allemaal tot een heel rijk college hoorde. Het doel was the Victorian Arms, een pub waar een aantal afleveringen van inspector Morse zijn opgenomen. Helaas waren we aan de late kant dus de pints moesten snel worden weggetikt om weer op tijd terug te zijn. Gevolg: de punters werden wat roekeloos en Micheal werd door een overhangende boom het water ingeschoven! Heel erg grappig, maar niemand durfde echt hardop te lachen want het water was freeeezing..

Op stage gaat alles best goed. Ik kan het goed vinden met Cathrin en we hebben tot dusverre een goede samenwerking. Omdat ik de set-up gebruik van een andere Aio student is het af en toe helaas lastig werken omdat alles anders is dan ik in Amsterdam gewend was en ik dingen niet zomaar kan veranderen. Gelukkig heb ik gisteren en vandaag eindelijk twee hele experimenten kunnen afronden, dus de eerste data is binnen.

Inhoudelijk is de stage echt top en ik leer hier heel veel. Ik maak kennis met nieuwe experimentele technieken en krijg eindelijk een beeld van hoe het gedrag en de eigenschappen van individuele hersencellen de informatie verwerking in een heel netwerk kunnen vormen en beïnvloeden. Dit inzicht is wat ik eigenlijk tot nu toe heb gemist, terwijl het toch een best fundamenteel onderdeel betreft als het je gaat om de werking van hersenen te begrijpen.

Tot slot gaat het ook heel goed tussen Siri en mij. We zijn vooralsnog niet gek van elkaar geworden en houden nog steeds van elkaar. Het is wel apart om zo veel samen te zijn, maar het gaat verbazingwekkend goed dus dat is geweldig!

Groetjes,

Thijs

Staartje van de zoektocht

Vandaag het staartje van de zoektocht. Na ja, niet echt het staartje, want Marcel Möring gaat vast nog verder met zijn zoektocht, maar wel het einde van een reeks interviews met vertegenwoordigers van verschillende studie- en studentenverenigingen. Vandaag spreekt Marcel met de vice-voorzitter van Anatolia. Een schone dame, mag ik wel zeggen, onberispelijk en zonnig (maar ik zeg het vooral omdat ik het niet kan laten, vanwege ‘vice-’).


Een duck-out op de sportvelden tegenover de VU is het decor van de actie. Marcel en de dame zitten erin, filmer Peter Wollring staat ervoor met zijn filmapparaat en ik sta een beetje aan de zijkant met mijn bloknootje. Het spektakel kan beginnen en het begint ook, maar ik kan spijtig genoeg haast niets verstaan. Er is nogal wat lawaai op de sportvelden. Je hoort aan alle kanten auto’s en bussen en voortdurend doffe dreunen van het slaan op heipalen. Het lijkt wel alsof de hele Zuidas doorboord moet worden voor alle grootse plannen die er zijn. Erg onrustig. En behalve dat komt er elke vijf minuten een vliegtuig over in een golf van donker geraas, waardoor er af en toe even gepauzeerd moet worden.


Ik vind het erg jammer dat ik weinig kan verstaan, want ik ben nogal nieuwsgierig naar wat iemand van een Turkse studentenvereniging te vertellen heeft. Alleen wat flarden bereiken mijn oor. De dame vertelt dat Anatolia een brug vormt naar het bedrijfsleven. Veel bedrijven zijn geïnteresseerd in allochtone werknemers. Waarom weet ze niet precies, maar het is zo. Misschien willen ze een afspiegeling van de huidige maatschappij in huis hebben? Hoe dan ook, bedrijven weten Anatolia te vinden.


De vereniging biedt ook veel gezelligheid, een gevoel van ‘onder ons’ aan studenten van verschillende nationaliteiten. Er worden verschillende feestelijke bijeenkomsten georganiseerd, zoals een kerstdiner en het suikerfeest. Naast feestelijkheden organiseert de vereniging ook serieuze bijeenkomsten. Laatst was er bijvoorbeeld een avond over Jezus. En dan denk je misschien: Jee.. Maar echt, over Jezus. Het was een groot succes, met sprekers van verschillende disciplines. Iedereen kon vanuit zijn eigen invalshoek over het onderwerp meepraten en iedereen wilde ook erg graag meepraten. Om tien uur was het afgelopen, maar iedereen bleef met elkaar in gesprek, over dat zo bekende onderwerp waar toch haast niemand zich openlijk over uit durft te laten. Dat is nog eens een staaltje omgaan met diversiteit en waardenpluralisme!


Iets anders dat mijn oor kan bereiken, betreft deze vice-voorzitter zelf. Ze vertelt dat ze Koerdisch is, maar wel in Nederland is geboren en dat ze graag iets wil betekenen voor de Nederlandse maatschappij. Zo heeft ze bijvoorbeeld als vrijwilliger maatschappijleer gegeven. Gewoon, om een steentje bij te dragen.


Na het gesprek mogen we in de ‘lounge’ van Anatolia kijken, een kamer op de begane grond in het wis- en natuurkundegebouw. Het is een gezellige ruimte, fris en kleurrijk. Was de hele VU maar zo. We krijgen een glaasje drinken aangeboden, dat van achter een gordijn uit een keukentje getoverd wordt. Het is maar een glaasje water, omdat we dat het liefst wilden, maar zo’n glaasje water is heerlijk wanneer het in oprechte gastvrijheid op een dienblad aan je gegeven wordt. Ik ben, net als vorige keer, onder de indruk van de betrokkenheid van de studenten. En ik begrijp wel waarom bedrijven allochtone werknemers willen. Volgens mij zijn de allochtonen meer betrokken bij de Nederlandse samenleving dan veel autochtonen.

20-5-08

Treinreizen door India

Mijn eerste treinreis in India was in 2005, van New Delhi naar Varanasi; een reis die meer dan 20 uur duurde en me een eerste indruk gaf van India. Vele treinreizen hebben gevolgd variërend van enkele uurtjes tot een drie dagen durende zit van Guhuwati in Noord-Oost India naar Mysore in Karnataka, Zuid-India.

Reizen met de trein door India is een bijzondere ervaring; het prachtige uitzicht vanachter de betraliede ramen staat in schril contrast met de schrijnende armoede die naast het spoor te vinden is. Huizen gemaakt van plastic en ander verkrijgbaar afvalmateriaal, de geur van gebrek aan sanitatie en hygiëne en ontelbare bedelaars openen een blik op een ander India.

De economische groei van India wordt vaak benadrukt maar een fundamentele vraag is ‘welk India is groeiend?’. Zonder twijfel is huidig India een aantrekkelijk investeringsklimaat waarin grondstoffen en arbeidskracht gemakkelijk en goedkoop aanwezig zijn. Ook het gebrek aan stricte milieu wetgeving is een pluspunt voor multinationals en andere industrieën. Echter, deze economische groei is niet merkbaar voor iedere Indiër; staten als Maharastra en Gujarat kennen de hoogste economische groei terwijl provincies als Bihar, Orrissa en het gehele Noord-Oosten van India nauwelijk iets merken van de 8% jaarlijkse economische groei. Daarnaast ondergaan sectoren als de IT en het bankwezen een ongekende groei terwijl bijvoorbeeld agricultuur nauwelijks positieve impulsen ontvangt. En het is juist de landbouw waarin het grootste deel van de Indiërs werkzaam zijn. Feit is dat een groot deel van de bevolking nog steeds in schrijnende armoede leeft en elke dag opnieuw moet vechten om de primaire behoeften te kunnen waarborgen.

Een treinreis door India biedt de mogelijkheid om vanachter een ‘veilig’ betralied raam een klein inzicht te krijgen in de ongekende economische verschillen in het huidige India.

19-5-08

Verkiezingen

“Hé, wil jij een ijsje?”

Ik keek op en zag twee meisjes en een jongen me een sympathieke glimlach aanbieden.

“Nou... Lekker!”

Het linkermeisje had een peuk in de ene, een stapel flyers in de andere hand, het rechtermeisje hield de hele week al een zware laptop vast en de jongen opende zijn koelbox en gaf me de keuze tussen een limoen- en een wonderijsje. Terwijl ik koos voor de magie van die laatste, hem ontdeed van zijn wikkel en de sprookjesachtige kleuren van deze gratis lekkernij bewonderde, staken ze van wal. Ze waren niet van een liefdadigheidscomité dat zich ontfermde over alleen zittende studentes op het binnenplein, maar probeerden stemmen binnen te halen voor de universitaire studentenraad. Ik moet toegeven dat ik mijn plek tactisch had uitgekozen. Ze liepen de hele week al rond en ik had gewacht met het uitbrengen van mijn stem tot ik er iets voor terug zou krijgen. Of dat nou een ijsje, toegang tot de chocoladefontein of een zakje popcorn zou zijn, was mij om het even. Of ik al gestemd had. Nee, nog niet. Wil je nog stemmen? Ja, dat wel, maar ik weet nog niet op wie. “Dan kan je het kieskompas invullen.” Maar dat had ik dus al gedaan. En daar bleek eigenlijk uit dat ik geen mening had en dat de SRVU en VUSO/LSO nog minder van elkaar verschilden dan ik van hen. Het zit namelijk zo: op studentenraad.kieskompas.nl kan je jouw mening op meer dan 30 stellingen vergelijken met die van beide studentenfracties en hun kandidaten. Na het beantwoorden van alle stellingen krijg je jouw positie op het politieke kompas te zien. En hoewel ik dit keer lang niet alle vragen met “neutraal/weet niet” had beantwoord, kwam ik toch precies in het midden uit. Zowel op de as van ‘gelijkheid’ naar ‘presteren’, als op de lijn van ‘student van 9 tot 5’ naar ‘student 24/7’. Blijkbaar wil ik dat iedereen gelijk presteert tussen 7 en 24 uur, maar dan weer niet in het weekend ofzo. Omdat beide fracties zo stellig benadrukken dat mijn stem heel belangrijk is en omdat ik er iets voor terug kon krijgen, had ik dan ook maar gewacht tot iemand me persoonlijk zou benaderen, trakteren en overtuigen. De twee meisjes bleken niet verkiesbaar, maar hielpen een weekje mee, omdat zo’n jongen natuurlijk niet in z’n eentje een koelbox, laptop, flyers en een peuk kon dragen. Dat heb ik Wouter Bos immers ook nog nooit zien doen. De jongen bleek, net als ik, bij Sociale Wetenschappen te studeren en zich, net als ik, ontzettend te ergeren aan de massale hoorcolleges in het eerste jaar. Dus ik was overtuigd. Toen ik mijn stem uiteindelijk had uitgebracht, konden ze weer verder. Ik ving op hoe ze het volgende alleen zittende meisje vroegen of ze al had gestemd. Ze antwoordde positief, maar kreeg toch een ijsje, “omdat haar stem zoveel waard was”. Toen ik dat hoorde, ben ik snel naar binnen gegaan om me te wagen aan de chocoladefontein. Want een stem die zoveel waard is, mag best dubbel beloond worden.

derek's stream of consciousness guide to amsterdam

I wrote this to a friend -- it's mental vomit of the best things to do in two days in Amsterdam.  FYI for anyone who might ever be attending the VU!!  And I apologize for the spelling mistakes and writing style.  I call this "don't worry, everyone here speaks english -- a quick guide to a'dam."  Enjoy!

quick guide to the city: public transport is super easy but if you're staying in the city center you can walk everywhere -- but to take a tram you buy a "strippenkaart" from either the machines that sell them or a lot of stores e.g. in centraal station, i think ako nieuws sells them; you stamp one strip for each zone plus one for yourself (i.e. traveling within a zone is 1 + 1 = 2 strips, stamp the second; or just tell the conductor where you're going and he/she will do it for you). the markets in amsterdam are really great, i like waterlooplein which has mostly clothes, nieuwmarkt whenever it's open which i'm not really sure about, and albert cuypmarkt a bit southeast of the city on albert cuypstraat, maybe 25 minutes walking max from centraal station but close to some.  albert cuypmarkt is close to some metro stops like weesperplein or something...

at night rembrandtplein is awesome (stop on some random trams, i always bike or walk there, it's just south of muntplein where there's a big tower), leidseplein (stop on #5) is super popular but really touristy, personally i like dutch bars and there's tons of random ones & they'll be cheaper than other places. there's a "jaeger bar" (1,50 euro jaegermeister shots) called st. christopher's hostel which you can easily get to by walking north from the dam not on the main street with the trams but the street behind the national penis i mean wwii remembrance obselisk. it's on the right, Warmoesstraat 129

for a cool view of the city you can walk behind and to the right (east) of centraal station and follow the signs to post-cs/stedelijk museum (a modern art museum, temporarily located there)

as far as museums van gogh and rijks are both really nice, i also like a few others like the fotographie museum but you obviously aren't here very long.

for fast food i like kantjil to go, which is takeaway indonesian food on nieuwzijds voorburgwal just north from the spui on the tram #5, (actually in front of that tram stop, look for a red and white box of takeout food next to a restaurant called kantjil and de tijger, just south of the amsterdam historical museum and north of the american bookshop). maoz falafel which is a bit ubiquitous (there's one on the main drag of tram #5, leidsestraat which goes from leidseplein to koningsplein over the canals) is also great. new york pizza apparently sucks... i also know a great dutch place i can take you.

if you want to just walk around, go west and south from the city center and you'll end up in the jordaan/nine streets of amsterdam, which is pretty and has boutique shopping. kalverstraat the main shopping street runs through the dam, it's pretty hard to miss.

don't eat mushrooms (sold at "smart shops") and fall into a canal! those are mutually exclusive -- feel free to do either (the second one is more dangerous) but not at the same time!! hahaha.

as far as coffeeshops go (places that sell weed, coffee houses sell coffee), if you're into that my friends have recommended to me: "de dampkring" just north of koningsplein (stop on tram #5), "homegrown fantasy" (by nieuwzijds voorburgwal, also a stop on tram #5 and the name of a street), and "the bluebird" for hashish (located between waterlooplein and nieuwmarkt).  you can have weed on you outside the coffeeshops, really you can smoke it on the street it's no problem.  i've seen people do so, especially in the red light district.  i'm pretty sure people get harassed more for bicycling improperly i.e. without lights than for smoking weed.  if your hostel is cool there'll be a room that you can party in.

the van gogh museum is really easy to get to, just take tram #5 and get off at hobbemastraat, the stop between leidseplein and museumplein.  the "heineken experience" is Tweede Weteringplantsoen 21, just walk from leidseplein southeast past a club called paradiso and a small plein with a hard rock cafe to your south (the holland casino is just south of that) and keep walking for about 5 minutes until you have to walk across a traffic circle and then you're there, just look for the signs.

if you're at all into classical music, we should definitely hit up the concertgebouw while you're here.  7,50EUR for any concert, no matter who is playing, or we could go to the free lunchtime concert wednesday at 12:30pm (we should be there by noon).

i don't know if you're flying into amsterdam, if so you can really easily take a train to amsterdam centraal station, which is the city center.  or hope on one to amsterdam zuid/WTC and take anything heading north, e.g. tram #5 or metro #51.

of course, a lot of this stuff but not all of it is represented on derek's google map of amsterdam

have fun and take it easy!

16-5-08

Vreemdeling

<p><p>Ik rij met mijn Nederlandse auto door de stad Forli</p></p>

Ik rij met mijn Nederlandse auto door de stad Forlì. Een man ziet mijn nummerbord en roept enthousiast: Olanda! Hij glimlacht en steekt 2 duimen omhoog.

Hij is niet de enige. De Italianen die ik ontmoet, worden allemaal laaiend enthousiast als ik vertel dat ik uit Nederland kom. “Naar Nederland, daar willen we zo graag naar toe”. Of ze zijn er al geweest of het zit in de planning om er naar toe te gaan op korte termijn. Een trip gecombineerd met België. “Want Nederland en België horen toch bij elkaar?”. Ze willen de musea zien, of Amsterdam met zijn fietsen of zijn coffeeshops (afhankelijk van hun leeftijd natuurlijk). “En de Hollanders zijn zo aardig, ze werken zo hard, het is zo’n rijk land, er is geen criminaliteit en iedereen spreekt er z’n talen”.

Wat een warme ontvangst en positieve benadering van mij als vreemde indringer in hun land. Maar wat nou als ik uit Albanië was gekomen, of uit Roemenie (landen waaruit velen emigreren naar Italië, wat hier veel problemen geeft). Zou ik dan ook zo ontvangen worden?

Ik ben natuurlijk nu een buitenlander, een straniera, een vreemdeling. Maar door mijn uiterlijk (lang en blond) en nationaliteit heb ik daar totaal geen last van. In tegendeel zelfs. Ik krijg het idee dat er voor mij deuren opengaan die normaal voor een Italiaan of een andere buitenlander gesloten zouden blijven. Misschien omdat ik de taal van het land spreek, me aan wil passen aan hun gewoonten (ik vind t geen probleem om lekker lang te lunchen haha, ik ga mee in de flirtspelletjes van de mannen (en zie daar geen negatieve benadering van mijn vrouwzijn in) en ik maak me niet meer druk om de chaotische manier van rijden en bestuur).

Misschien heb ik zelf heel veel mogelijkheden gecreëerd door me heel goed voor te bereiden op dit Erasmusverblijf en doordat ik actief en ondernemend in het leven sta. En misschien komt het door de kansen die je in Nederland krijgt om wat van het leven te maken. Maar toch probeer ik mij te verplaatsen in degenen die hier aankomen zonder de taal te spreken, een totaal andere culturele achtergrond hebben dan de Italianen en zonder de nationaliteit en het uiterlijk die mij zo al een voorsprong geven. De ontvangst van die buitenlanders door de Italianen zal een stuk minder warm zijn (en vaak domweg vijandig). Uiterlijk en afkomst blijven zo belangrijk! En dat terwijl we allemaal, waarschijnlijk, genetisch gezien bijna niet van elkaar verschillen. Heftig!

Saluti

15-5-08

Powerhouse

Mijn voeten liggen achter mijn hoofd en als ik een beetje mijn best doe kan ik over mijn buik heen, tussen mijn benen door, de gedimde lampen aan het plafond zien. Om mij heen klinkt gesteun, gekreun en gepuf en ieders zware, maar gecontroleerde, ademhaling. Voetstappen hoor je nauwelijks, want niemand draagt eigenlijk schoenen en iedereen ligt vooral op de grond, geconcentreerd te zijn. Telkens als ik dreig om te vallen, omdat ik mijn lichaam niet volledig in balans heb, krijg ik de instructie om mijn powerhouse aan te spannen. Terwijl ik uitadem… Powerhouse.

Pict0053_5

Nee, ik zit niet op een zwangerschapscursus, en ik ben ook niet tot een lugubere sekte toegetreden. Sinds een week of zes zit ik wel samen met een vriendin op pilates bij het sportcentrum van de VU. De eerste keer was hilarisch, ik heb nog nooit zoveel gegiecheld tijdens een sportles. “Powerhouse? Was dat niet hartstikke hot in de jaren ’90?” “Nee joh, dat was de smurfenhouse!” Je powerhouse zit ergens in je buik. Daar was ik na les 1 al wel achter. Maar hoe je die bij elke oefening als vanzelf weer kan aanspannen, zal me nog wel heel wat lessen kosten. Vooral als je op je buik ligt en je powerhouse zodanig moet aanspannen dat er nog een vlindertje - of zelfs een kuikentje! – tussen jou en de grond past! Blij dat ze daar geen levende exemplaren voor gebruiken… Na een zesweekse cursus begin je alle in eerste instantie onmogelijke houdingen toch enigszins onder de knie te krijgen en ken je ondertussen alle grapjes van de instructrice uit je hoofd. En dat is ook wel nodig, want tijdens een oefening als de teaser, de mermaid, of de open leg rocker, is het toch wel handig als je je lachen in kan houden. Want je buikspieren voel je. Zelfs als het maar een glimlach is.

14-5-08

Settled

Hoi allemaal!

Hier een update van de dingen die we sinds de laatste blog hebben meegemaakt. Nou als eerste en belangrijkste: we zijn in Oxford! Na een lange auto en boot en weer auto reis zijn we zaterdag 2 mei, dus precies een week geleden, aangekomen in de prachtige studentenstad van Engeland: Oxford. Maar na de teleurstelling van het kwijtraken van het ons beloofde huis, hielden we er rekening mee dat we de eerste nacht misschien op de camping of in een Bed & Breakfast zouden moeten slapen. We hadden die dag nog wel een afspraak met Mark, de eigenaar van een gedeeld studentenhuis waar we die dag zouden kijken. We kregen een rondleiding en hoewel het een beetje een rommelig huis was en we er pas volgende week in zouden kunnen, had het volgens ons wel de potentie om een super leuk huisje te worden. Vervolgens gingen we even naar een pub om het te bespreken en toen Mark aanbood dat we totdat de kamer vrijkwam we wel in de tuin konden kamperen was de keuze gemaakt: we hebben een huis! Het is een redelijk groot huis; 2 verdiepingen aan Divinity Road, 10 minuten van het centrum van Oxford in een leuk dorps wijkje. Onderaan Divinity Road loopt een weg die helemaal naar het centrum loopt: Cowley Road. Hier zitten heel veel winkels, leuke restaurantjes, take-away van elke nationaliteit en leuke koffiehuisjes. We hebben er ook zaterdagavond meteen een uitgetest: the Euphrates, een lekker Kurdisch eetcafe, dus dat valt alleszins mee!

Onze huisgenoten blijken heel aardig te zijn. Het zijn drie jongens Matt, Ian en Richard en Claire. Omdat het semester hier bijna is afgelopen verlaten veel studenten hun huis op zoek naar iets anders. Zo ook 3 van onze huisgenoten (iedereen behalve Richard) Wij krijgen de kamer van Claire; een ruime kamer naast de tuin aan de achterkant van het huis, (dat is ook fijn want dan word je niet wakker van de studenten feestjes uit de buurt) met een mooi tweepersoonsbed, kledingkast, boekenkast, bureau en een tafeltje: prima! Al met al dus een redelijke woning voor het geld dat we betalen, alsnog een kapitaal vergeleken met mijn huisje aan de westerkade in Amsterdam, maar een koopje in het ontzettend dure Oxford.

Nou dat was het nieuws over het huis. Verder ben ik deze week ook al op het lab geweest en dat was erg leuk. Het zijn erg aardige mensen hier. Deze week hebben we vooral voorbereidingen getroffen voor de stageperiode, oplossingen gemaakt, heb ik een rondleiding gekregen en de mensen van de afdeling leren kennen. Ik kan dus nog niet echt veel zeggen over de stage zelf, maar dat komt allemaal in de volgende blog.

Voor de rest is het hier echt heerlijk weer, zitten we heerlijk in de tuin wat artikelen en boekjes te lezen en proberen we de lunchpauzes zo lang mogelijk in het University park te zitten.

Volgende keer meer.

Groetjes, Thijs