« mei 2008 | Hoofdmenu | juli 2008 »

juni 2008

30-6-08

Amsterdam!

Ohoh!

Door de drukte vorige week zie ik dat ik deze blog helemaal ben vergeten te posten, dus doe ik het nu alsnog! Wat een week, wat een week! Even een retourtje Amsterdam voor een paar dagen en maandag gewoon weer aan het werk alsof er niets gebeurd is. Nu Siri’s tentamens achter de rug zijn en ik een paar dagen flink heb ingehaald van 9 uur ’s ochtends tot 11 uur ’s avonds belsoten we het verdiend te hebben om een paar dagen vrienden en familie te bezoeken in Amsterdam. In plaats van rustig een paar dagen thuis te zijn moesten we toch nog van hot naar her rennen om iedereen nog even te kunnen zien. Dat is dan ook allemaal gelukt, mede te danken aan de kwartfinale van Nederland-Rusland waarbij we veel mensen tegelijk konden zien en samen konden vloeken hoe slecht Nederland wel niet speelde. Wat is dat toch heerlijk om dan weer even in je eigen taal je te kunnen laten gaan en niet met woorden als Bullocks aan de haal moet gaan.

 

Verder zijn we nog een dag naar Bingerden geweest (vlakbij Arnhem) waar mijn ouders, samen met de andere beste kwekers van het land, op het landgoed van de Barones van Bingerden hun bloemenpracht mochten laten zien en verkopen. Toen we aankwamen werden we meteen aan het werk gezet en hebben we gelukkig veel mogen verkopen. Op de terugweg zijn we nog even bij Siri’s opa en oma langsgeweest om hen een van m’n ouders mooie hangmanden cadeau te doen en toen op naar huis.

 

De laatste avond gingen we eten met Siri’s ouders nog voor haar verjaardag. “Waar gaan we heen? Waar gaan we heen?!” wilde Siri weten. De locatie werd echter niet prijsgegeven en het enige wat verklapt werd was dat het heel speciaal zou worden. “Maar wat moet ik dan aan?” zei Siri in paniek. “Niemand zal letten op wat je aanhebt” zeiden Siri’s ouders stellig. Eenmaal aangekomen bij het restaurant op de Amsteldijk legde de barman uit wat de bedoeling was. We gaan in het donker dineren vanavond en met donker bedoel ik zo donker dat je ogen niet zullen wennen aan de duisternis! Speculerend over wat er allemaal zou kunnen gebeuren en met CSI scenario’s in ons hoofd werden wij door ober Jeroen naar onze plaatsen begeleid. Het was een heel aparte en bizarre ervaring maar tegelijk verassend aangenaam. Als je niet weet wat voor eten je krijgt en alleen door proeven kan raden, dan wordt de smaak ervaring geheel anders. Persoonlijk vond ik het ook heerlijk om eens uit eten te gaan zonder op je tafelmanieren te hoeven letten, ik denk dat ik de helft met mijn handen heb opgeschranst!

 

De volgende dag waren we tegen lunchtijd alweer in Oxford en moest ik heel hard werken om mijn presentatie van een artikel op de journalclub op tijd af te krijgen voor woensdag. Stress!

 

Groetjes,

Thijs

28-6-08

Manipur, de parel van India?

Jawaharlal Nehru omschreef Manipur als de parel van India. Echter de dagelijkse realiteit in deze noordoostelijke staat heeft bepaald niet de glans die je met een parel associeert. 33 etnische groepen staan met elkaar in conflict en allen hebben hun eigen ondergrondse afscheidingbeweging. De een met meer macht, invloed en wapens dan de ander maar allen zijn in staat het dagelijkse leven volledig te ontregelen.

Buitenlanders zijn officieel niet toegelaten in dit gebied en meerdere officiële verzoeken van mijn kant om deze staat te bezoeken, de staat waar vele van mijn vrienden in Shillong vandaan komen, werden dan ook afgewezen. Echter via een vriend van me kwam ik in direct contact met een hoge officier van het Home Deparment en via hem werd er een uitzondering gemaakt. Een speciale vergunning werd uitgeschreven die me onder vele voorwaarden toestemming gaf om het gebied voor drie dagen te bezoeken.

Samen met een Manipuri vriend stapte ik in het vliegtuig in Guhuwati om een half uurtje later te landen in Imphal, de hoofdstad van het ‘forbidden land’. Op het vliegveld werd ik opgewacht door enkele officials die me direct naar het Intelligence Department dirigeerden. Hier aangekomen werd me duidelijk gemaakt wat ik wel en veel meer wat ik absoluut niet geacht was te doen tijdens mijn verblijf in Manipur.

Mijn bewegingen waren helaas beperkt en naast de hoofdstad zelf werd ik slechts toegestaan een ruraal gebied te bezoeken. Dit gebied was volledig onder controle van de regeringstroepen en werd daarom beschouwd als relatief veilig.

Drie dagen van ontelbare indrukken en nieuwe ervaringen volgden. Ondanks de vele beperkingen die ik opgelegd had gekregen heb ik desalniettemin een indruk gehad van het gebied. Het was een unieke ervaring..

23-6-08

Volunteering at Guus Kieft School

I've done a lot of amazing things while living in Europe, and I feel that I've matured emotionally and grown as a person. I've already written about how to volunteer in Amsterdam, but I haven't discussed what may be my favorite study abroad experience. With the school year coming to a close, I recently gave my last evolution lesson at the Guus Kieft School. I've always loved volunteering, but I never imagined how much fun and pleasure I would take from volunteering with Dutch children.

It is a so-called sociocratic school, where the children are treated as adults and choose what they want to learn. A mixed-age semi-private elementary school, it's the most chaotic school I've ever attended, but it's definitely somewhere I could imagine sending my own child one day. The children are surprisingly mature, sociable, and knowledgeable about whatever interests them. Although I sometimes harbor doubts of how they will cope with gaps in their knowledge and adapt to the more rigid format of secondary school, I think that in general the students will emerge with the skills to succeed and with a more open worldview.

One day, I was climbing trees with a few children when the head teacher, Eliane, called them inside. They instantly ran inside with as much energy as they had been playing, sat around on some couches, and started calmly planning a theatre production with their teachers.

Initially, I came to teach English and just socialize with the children. Although the children are all 5-12 years old, I quickly realized that nearly all of them already spoke passable English, either from an English-speaking parent or just having picked it up. I was amazed, and decided to plan weekly lessons in evolution, a subject that I think many students of all ages fail to be taught in depth, if ever. Several students were interested, and I often had Eliane or another volunteer translate as I gave miniature, hopefully fun PowerPoint presentations of biology topics... heredity, Charles Darwin, artificial selection, natural selection, variation. One day we played evolution games on the computer, where boys vs. girls tried to make whatever shaped animal I told them to.

The bloemen (picture at right) that I received as a surprise goodbye gift from Eliane are bittersweet. As they've started to wither over the past days, it's hitting me that I will be moving away in a scarce three weeks.

Contact information for the Guus Kieft School.

Day 13-16: The Way Back

Day13_16_truckstuckIt’s time to head back for Perth; we have only four excursion days left for the last 1500 km. It now becomes apparent that we were not the only ones who experienced some problems due to the rains; one of the roads that were closed was turned into a river. Three road trains (trucks with 2 or more trailers) got to experience the devastating power of the water and were washed away. It was only due to the heroism of a farmer living nearby, who happened to own a helicopter and a jet ski, that the truckers were saved (see picture).

Luckily, our drivers (Bob and Jimmy) keep us well out of harm’s way; when it’s not safe to go somewhere, we won’t.

On the way back a few stops are squeezed in – we’re very lucky to have so many people with us who have done research in the region before. Stan Awramik from the University of California takes us to a locality which contains Archean stromatolites deposited in lakes. Jan Smit (VU University Amsterdam) takes us to Dales Gorge in the Karijini national park. The rocks in the gorge contain remains of a gigantic impact that must have occurred in the Archean, 2.4 billion years ago. The remains consist of a layer of small silica balls (spherules) that were formed when a very large meteorite hit the Earth. During the impact, the impacted rocks got so hot that they melted, and were thrown into the atmosphere. In the atmosphere, the material cooled again, causing the formation of the spherules. The spherules may subsequently travel long distances through the atmosphere (100s of km) away from the impact location. At this outcrop a spherule layer of about 10 cm in thickness (!) is present (photo). The 10 cm layer above it was deposited during a tsunami that resulted from the same impact. Day14_15_16_spherules

On the final night of the excursion we are invited over to the home of Professor Kliti Grice in the Perth Hills area, where we enjoy the local wines and a dinner of wood-fired pizza. The people who made the excursion possible were thanked in speaches of the various participants.

After 3500 km, $700 worth of beer, over 200 mm rain, amazing geology and biology and a lot of adventure we arrive back in Perth. This marks the end of our blog, we hope you have enjoyed reading about our experiences as much as we did writing about them. We'd like to thank everyone who contributed to the expedition and to Bernd Andeweg and Stan Hes for posting our messages. Tomorrow everyone goes his or her own way; some go home, some stay for a holiday in Australia or Malaysia.

So for the last time: Greetings from Australia!

Marten en Iris

22-6-08

Day 12 - More Rain

The rains of the last couple of days have slowed us down quite a bit. Rains this heavy are totally uncommon in this time of year. On average about 20 mm falls in June, in the last three days about 140 mm came down, according to some miners we spoke to. Heavy rains like these cause most of the unsealed roads to turn into mud pools, some roads even get flooded.

The roads to the locations we were supposed to visit in the coming days are all unsealed and it turns out that the roads leading towards today’s outcrop are closed.

In comes Plan B: the iternary is rearranged a bit so that we will do some geological mapping at the Dawn of Life Trail: a site that is likely to be turned into an area where tourists can see Archean stromatolites similar to (but somewhat less spectacular than) the ones we saw yesterday. Currently, no detailed maps are available for the planned geotourism area and the people from the Geological Survey figured that if about 20 geologists would visit the area, they would probably be able to compile a map in a day or so.

Sadly, it turns out that the mapping site is unreachable due to the rains as well.

Plan C. We’re currently in Marble Bar which is named after the spectacular Marble Bar located in the middle of the town (in fact the bar is composed of Chert, but settlers mistook it for Marble). Since we’ve ran out of options we may just as well pay a visit. Glad we did. The Bar has some interesting geological features like folding and faulting, which we will not elaborate on. It is overlain by some very nice pillow lavas – structures resembling pillows that form when lava erupts from the seafloor into the sea.
The rains caused the Marble Bar Gorge to flood. So, when the skies clear a bit in the afternoon we go for a swim in the gorge! Finally the rains are good for something.

Day12_coppinsgapAt the end of the day we visit Coppin Gap where some typical Archean rocks are preserved. They consist of Banded Iron Formation – rocks made up of alternating layers of chert and iron-rich chert. They formed when oxygen (mostly formed by stromatolites, see our previous entries) entered the atmosphere. Before oxygen was present in the atmosphere and ocean, all the iron that entered the ocean could remain dissolved. But as soon as stromatolites started producing oxygen, all the iron started ‘rusting’, causing it to sink to the bottom of the ocean. This caused massive amounts of iron to be deposited as Banded Iron Formations.

A large part of the world’s supplies of iron is mined from such Archean Banded Iron Formations. Western Australia has lots of them and, with iron demand peaking in countries like China and India, WA’s mining industry is booming. That becomes apparent when we meet some miners in Marble Bar’s Iron Clad Hotel, who try to persuade us to apply for a job – the demand for geologists is large here.

Marten and Iris

21-6-08

Het goede leven

<p><p><p>Het goede leven</p></p></p>

La bella vita è tornata. Allerbelangrijkste: de wond van mijn hond is goed aan het genezen. Net op tijd, zo vlak voor het warmtefront. Want het mooie weer is terug, en hoe! Met een strakblauwe lucht, een zacht briesje en een gevoelstemperatuur van 35º C.

Buiten op het bankje mijmer ik samen met de buurman over het huis dat te koop staat verderop in de heuvels, met zwembad. Als hij de loterij wint, koop hij het, stopt met werken en gaat schilderen, eten en naar de bloemetjes kijken. Ik mag er gratis komen wonen, omdat ik een grote waakhond heb (hij moest eens weten, mijn hond zet nog rustig een bakje koffie voor de inbrekers).

Direct bedenk ik de activiteiten die ik daar dan wil gaan ondernemen: een boek schrijven, wandelingen organiseren, er een Agriturismo van maken, et cetera, et cetera.

Wat een verschil: De Italiaan gaat voor het dolce far niente (het lekker nietsdoen, volgens mij de reden van het relaxte leven hier) en de ondernemende Nederlandse ziet er weer allemaal inkomsten in (de reden van de gezonde Nederlandse economie). Maar misschien speelt leeftijd ook een rol; mijn buurman gaat binnenkort met pensioen en ik ben een bloem die nog elke dag wil groeien en bloeien.

Gegroeid is in ieder geval mijn cijferlijst. Ook het tweede tentamen heb ik gehaald, met weer een heel hoog cijfer, een 30. En dat is een hele prestatie! Het onderwerp (de geschiedenis, instellingen en economie van Europa) met bijbehorende woordenschat was pittig en de diepbruine ogen van de flirtende knappe docent maakten het mondelinge examen er niet makkelijker op. Maar het babbelen met hem over voetbal, na afloop van het examen, deden mij weer helemaal ontspannen (ze hebben het in Italië trouwens allemaal over Kroe-ief (=Johan Cruijff).

En als de administratieve afhandeling van mijn Erasmus-periode hier ook nog een beetje meehelpt, kan ik verder met het mijmeren over de te nemen stappen om la dolce vita (waar dan ook) voor te zetten.

Ciao ciao!

PS. Ik heb leren koken zonder recept! Aanvankelijk maakte ik nog de meest onsmakelijke combinaties. Ondertussen heb ik geleerd dat een paar superverse en daardoor supersmaakvolle lokale seizoensproducten voldoende zijn om een lekkere maaltijd te kunnen bereiden.

Day 10 & 11 - Warmest welcome in Australia's hottest town!

Following a relatively quiet night at the campsite of Marble Bar - known as Australia's hottest town, we packed up some of the tents (yep, bushcamp again!) and we set off in the direction of the Normay Mine and Trendall locality. Both these sites are in the North Pole area of the Pilbara. This area thanks its name to the ironic sense of humour of the early settlers who could not think of a place more unlike the northpole than this hot and dusty place. Boy, were we in for a treat.

The first 100 km were normal sealed roads but the other ~70 km to the Normay Mine site were unsealed. The roads seemed to have coped well with the rain and quite soon we arrived at a group of portable cabins in the middle of nowhere: Normay Mine. A married couple lives here, taking care of the mine, which is now no longer in practice but is kept guarded for possible future use. After a G'day to the couple and partly deflating of the tires of the trucks - more impressive dirt roads coming up - we continue our journey towards the old ruins of the North Pole battery, where they used to crush the big rocks that were mined to make them more usable. Besides old iron, we encounter here the first doplets of rain.

Day10_11_roadwork_2Last night in the short briefing about the plans for today and tomorrow we were warned about the road conditions and the possiblity of having to carry out road-construction duties. None of us took that comment too seriously untill we were in front of a rivercrossing that was too steep for the vehicles to cross and we had to adjust the slopes with shovels and picks and rebuild them with stones we gathered along the riverbed. This happend about 4 times over a length of ~16km; with an average speed of about 2km/h it took us about 4 hours to arrive at a point close to the outcrop we wanted to see. With the sun setting quickly, we could not not go any further, so we made camp for the night.Day10_11_bogged_2

The camp was set up close to the riverbanks of the Shaw river, which formed an impressive sight: dried up and very wide. It only took 5 minutes out of the trucks for the rain to start pooring down already. Today Spiderman did not serve as a blanket against the mud but as an extra roof, put up between one of the trucks and two trees. The tents were already wet before we even put them up and to create a campfire was quite a challenge. It was already pitch dark when we finally got a reasonable fire going and everyone gathered around it for dinner, the heat of the fire outweighing the presistent rain. When everyone was stuffed by the kangaroo-stew  (and the vegetarians sin carne of course) made by our chef Jimmy and Jozua & Stephen had delighted us with some marshmallows, people diverged; either getting warm and we! t near the fire or cold and dry underneath Spiderman on the other side of the truck. Halfway through the evening it rained so bad we had to dig trenches around our tents to protect them against flooding. If it would continue to rain like this all night the changes of success were minimal. After warming up by the fire once again (drying up was not feasable any longer) people started to retreat to their tents. Luggage was left in the trucks and tents were shared with 3 or 4 instead of 2 tonight.

Day10_11_stromatolites_3It kept on raining during the night and after some restless sleep we were amazed to find that most of the tents were resonably dry inside. On Kath's advice we stayed in the tents to keep as dry as possible and only more than an hour after sunrise the rain ceased a bit and people emerged for breakfast. Slowly confusion fills the camp because it is not clear if we could reach the outcrop we were supposed to see. Safety is the first priority because if something happens we have to help ourselves in this remote area. Around 11am the Toyota 4WD returned from the outcrop with the message they could reach it (again) and we were allowed to walk up there. Quickly it became clear why we have endured the wet and muddy circumstances of yesterday and this morning: before us lies one of the oldest and best preserved outcrops on Earth: the Trendall locality with an age of >3.4 Ga! Not much deformation or metamorphism (heating up the rocks) affected the rocks after deposition, preserving them very well. Kath Grey is a firm believer in the biotical origin of the layers in these rock, that look like known stromatolite structures. But there are also people who disagree and say that it is possible to form these structures abiotically. It remains science afterall and the one with the most convincing evidence wins.

At around 12 o'clock we have a quick lunch and leave the camp hoping we manage to get back to Marble Bar tonight. This is not sure because the dirt roads we passed yesterday might be in a completely different state after all the rain last night. The way back to the Normay Mine site is quite an adventure not only having to do road-reconstructions but we also had to dig the vehicles out of the mud multiple times.

It takes the whole afternoon to get back to the Normay Mine site (20 km away from the Trendall locality) where we arrive at sunset. The married couple kindly offers us their toilet and we all get small samples of the minerals jade and jasper, which they have found themselves in the area. Luckily they do not object to the usage of the dirt-road and after a slippery one-and-a-half hour ride we arrive at the main road to Marble Bar. From there it still takes us about an hour to get back to the campsite where we arrive around 9.30pm. The idea to go the the famous pub is prosponed because after showers, dinner and a discussion about the plans for tomorrow, everyone was just too tired.

Iris and Marten

20-6-08

Day 8 & 9 - Sleeping under the stars with Spiderman

After drying out our tents When you have lived in a small country in Europe most of your life, it is hard to imagine the distances that you have to travel while being in Australia. Only when you see the signs that say "next service station 150km" or "Perth 570km" you notice how used you are to think on 10km-scale. Our total expedition-route is >3200km in about 10 days; needless to say we spent a lot of time in the 4WD trucks. This is exactly what we did the last two days, squeezing in some geology along the way.
In Carnarvon, we left for Tom Price. Because we did not leave very early and the roadconditions are unpredictable due to the weather, we have to skip the geology of today. But even without the stops the chances of making it that far East are not very high, therefore we prepared for our first 'bushcamp'. We stop just before sunset at a 'luxurious' parking lot (it has two concrete fireplaces and toilets, although regarding the smell most of us prefer a bush).
First things first: find firewood before it gets too dark. Then the luggage is loaded off the trucks and beds can be made. Thankfully the weather is nice and - although a bit scary when taking into account the previous nights - we decide to forget about the tents and just sleep in our swag. A swag is basically a waterproof cover for you sleeping bag with a mattress inside. Bob is preparing a big tarp to prevent the swags and bags from getting dirty (dust+rain=mud). When it is all spread out it becomes clear the tarp contains an enormous advertisement for the movie Spiderman 3. Details of how they got hold of this item remain unknown: Bob won't say more then: "Ahh mate you know: someone knew someone who knew someone who ...".

Day8_9_spiderman_2When everyone is sufficiently satisfied after dinner, we get a short briefing about camp-hygiene, not very pleasant but absolutely necessary if you want to prevent illnesses spreading through the group like a house on fire. When dishes were done we spent the rest of the evening around the fire playing a group game of "Werewolves", where innocent townspeople need to find the three werewolves in the group before they are all 'slaughtered'. After two games people are getting tired and we roll ourselves up in our swags falling asleep while looking at the stars.

The next morning we wake up before sunrise (5.30am) and set off to Tom Price once again to restock our supplies - including beer. The goal of today is to reach Marble Bar, a tiny mining town in the East Pilbara. This is not in the original schedule at all, but it is the best we can to taking into account the weather forecast and the road conditions: especially the dirt-roads suffer from the rain. Although the distance is considerable (remember .. think in 100s of kilometres) we manage to make two stops related to geology.

Quite late we arrive at the Marble Bar Caravan Park where we put up our tents again for the night, not trusting the weather. Everyone goes to bed very soon after a simple bbq-dinner and a short discussion about the plans for the next two days.

Iris en Marten

16-6-08

Van slag

De klimaatverandering is in Italië overduidelijk. Het weer is al een aantal weken van slag. Nog nooit heeft het hier in juni zo veel en zo hard geregend. Elke dag valt er wel een flinke onweersbui. Met een rivier voor m’n deur als gevolg.

Ook m’n hond is van slag. Tijdens een spelletje in de wijngaarden heeft hij zich opengehaald aan een stuk ijzerdraad. Niet heftig, maar t moest wel worden gehecht. En die hechtingen in z’n pootje “die horen er niet en haal ik er gewoon elke keer weer uit”. Met regelmatig dierenartsbezoek tot gevolg. En met een “lampenkap” om z’n hoofd weet hij nog niet helemaal z’n draai te vinden.

Ook ik ben van slag. Door het bovenstaande, maar ook door het naderende afscheid. Ik wil helemaal niet weg! Hoewel Nederland natuurlijk helemaal niet slecht is. Maar ik voel me in Italië gewoon meer op m’n plek. Ik heb al heimwee bij voorbaat haha.

Maar ik ben ook een beetje van slag door de examens: wat een geploeter. “Gelukkig” is het slecht weer en moet ik veel bij mijn hond in de buurt blijven. Waardoor ik flink de boeken in kan duiken. Maar die zijn niet echt van het type Kort & Bondig (zie vorige bijdrage).

Gelukkig levert het geploeter ook iets op: een “dertig met lof”, het allerhoogste cijfer dat je hier kunt halen. Voor het vak van het dikke boek, waarvoor ik ook 2 papers heb geschreven (n.a.v. een antropologieseminar, erg interessant!). Barbara & Roberto van Ca’ de’ Gatti hebben me, om t te vieren, mee uit eten genomen, met de lekkerste ijscoupe van Brisighella toe: heerlijk.

En natuurlijk ben ik van slag door de enorme overwinningen van het Nederlands elftal. Met een oranje rok aan (cadeautje van de buurtjes), oranje slingers, Heineken biertjes en chips voor de tv samen met de buren, heb ik geprobeerd me in te houden bij elk doelpunt van Nederland: On-mo-ge-lijk!

A dopo

15-6-08

Hup Holland Hup!

Zozo, het heeft weer even geduurd, maar hier zijn we dan weer! Met een hele drukke week achter de rug hebben we vandaag besloten Sabbat te houden en lekker uit te rusten. Sier had afgelopen week examens voor het CPE en ik heb hele dagen besteed aan experimenten die om telkens weer een andere reden niet lukten, dus het stressniveau in het huis lag redelijk hoog. Gelukkig had Sier afgelopen donderdag de laatste drie examens en begon ik steeds beter te worden in het efficient oplossen van problemen met apparatuur, waardoor alles steeds vloeiender verliep. Dit op zich was al tijd voor een feestje en aangezien Siri ook nog eens jarig was, konden de festiviteiten niet uitblijven.

Met haar verjaardag zijn we uit eten geweest in een gezellig tappasrestaurantje in Jericho; een hele leuke buurt, vlakbij het centrum van Oxford, waar allemaal leuke eettentjes en winkeltjes zitten. Daarna natuurlijk de wedstrijd Nederland-Italie kijken in O’neils, waar zeker de helft van de pub in het Oranje was. Hier kreeg Sier nog drie extra kadootjes in de vorm van prachtige doelpunten en de hele pub was aan het juichen en ‘het is stil aan de overkant’ aan het zingen naar de Italiaanse fans (twee inderdaad stille mannetjes in de hoek). Vrijdag, de dag na de laatste examens, konden we eindelijk echt feestvieren en nodigden we vrienden en vriendinnen uit voor een barbeque in onze tuin. Zo doen Engelsen dat namelijk. Het feest was zeer geslaagd en de laatste partygangers gingen pas om 4 uur de deur uit. Het wakker worden de volgende morgen was wel even moeilijk en de wekker om 9 uur werd wel een uur lang gesnoozed. Toen we eindelijk om 11 uur uit ons bed kropen zagen we ook de rest van het huis langzaam en met kringen onder de ogen hun kamers uitkomen. Na een gezamenlijk zonnig ontbijtje in tuin konden we er gelukkig weer tegenaan en gingen we op weg naar de bushalte om de eerstvolgende bus naar Londen te pakken, waar we met een vriendin uit Nederland hadden afgesproken. We hadden afgesproken in ‘the Blind Beggar’, een kroeg net buiten het centrum van Londen waar zij die avond zou zingen op een Beachparty. Na de verplichte foto’s van die rare wachters bij Buckingham Palace te hebben gemaakt en het rondje Piccadilly Circus te hebben gedaan pakten we de metro naar Whitechapel, de buurt van de pub. Wisten wij veel dat we 5 keer moesten overstappen en dat een enkel kaartje voor de underground 4 pond kost! Op de terugweg namen we dan ook gewoon weer, als de andere plebs, de bus die ons in één keer voor 2 pond naar de halte bracht.

Conclusie: Londen is leuk, maar niet als het weekend is en de zon sinds een week weer schijnt; het was niet-normaal-ongelofelijk-en-overweldigend-druk. We waren dan ook stiekem wel weer blij toen we om twee uur ‘s nachts in ons leuke, kleine en rustig groene Oxford aankwamen en doodmoe op bed neer konden ploffen. We sliepen als een blok.

ThijzzzZZzZzz