« juni 2008 | Hoofdmenu | augustus 2008 »

juli 2008

23-7-08

Arrivederci

Ik heb Italië nu echt verlaten. En met dikke tranen in m’n ogen.

Ik kon geen afscheid nemen van dit land en heb daarom na 4 dagen Nederland de eerste mogelijkheid aangegrepen om terug te keren naar Italië. Het middel: een Summer School op het eiland Sicilië. Over de interculturele dialoog in het Mediterrane gebied. Heel actueel door de vergadering over de Unie voor het Middellandse Zee gebied onder leiding van Nicolas Sarkozy vorige week zondag.

Geschiedenis, politiek, economie, rechten, communicatie; allerlei invalshoeken werden in deze Summer School toegespitst op dit onderwerp. Heel erg interessant. En de setting was super. Een mooi gerestaureerde villa in de binnenstad van Catania met een welkomstdiner, uitgebreide lunches en een diplomaceremonie. Alles georganiseerd door de Santander Groep, een samenwerkingsverband tussen verschillende Europese universiteiten ter bevordering van kennisuitwisseling.

Summer_school_catania_2008_002

En Europees was het. 17 studenten uit verschillende Europese landen, een groot aantal sprekers verbonden aan Europese instellingen en onderwerpen gerelateerd aan de Europese en de Mediterrane Unie. Heel erg leuk.

Voor de ontspanning waren kaartjes voor het prachtige strand geregeld, een virtuele rondleiding langs de archeologische hoogtepunten van de stad en een excursie naar het eeuwenoude Siracuse. Een prima combinatie dus.

Met deze Summer School sluit ik een prachtig jaar Italië af. Het Erasmus-verblijf heeft me zo veel gegeven: van de verleidelijk glimlach van voorbijgangers tot de diepgaande vriendschappen met bijzondere Italianen. Van simpele espresso’s in de bar tot uitgebreide 3-gangen diners in de open lucht. Van zenuwslopende examens tot heerlijk nietsdoen op een bankje in de buitenlucht.

Img_0311

Ik heb hierdoor heel veel leuke contacten gelegd, maar vooral heel veel over de Italianen geleerd. En die kennis gaat nu verder dan de beschrijvingen in de reisgidsen. Ik voel me een intermediair tussen Italië en Nederland. Maar ik ben ook nieuwsgieriger geworden naar de dieperliggende overtuigingen van de Italianen en waarom dit land nog steeds functioneert. Genoeg redenen om voor altijd verbonden te blijven aan Il Bel Paese (het mooie land). En er heel snel terug te keren voor nader onderzoek.

Un bacione per tutti (een dikke kus voor iedereen)

13-7-08

tentamens en scriptie afgerond

Mijn laatste tentamens zijn afgerond, mijn scriptie is ingeleverd. Een jaar studeren in India, aan de North-Eastern Hill University in Shillong zit erop. Een jaar studeren als enigste 'buitenlander' op een Indiase campus, een jaar lang met de schoolbus op en neer naar de universiteit, een jaar een kamer delen met mijn Indiase 'roommate' en een jaar waarin ik zoveel nieuwe vrienden heb leren kennen is ten einde gekomen. Aanstaande woensdag vertrek ik vanuit Shillong, nog niet terug naar Nederland maar wederom naar Nepal.

De Pokhara Trekking Association heeft me benaderd deel te nemen aan een expeditie naar Jumla District, in het Westen van Nepal. Het plan bestaat om eco-toerisme te initieren in dit gebied en als antropoloog ben ik benaderd hierover advies uit te brengen. We vliegen per helikopter in op het gebied en hebben daarna 3 tot 4 weken nodig om de omgeving te bekijken. We lopen op meer dan 5000 meter hoogte en door de afwezigheid van vele dorpen op deze hoogte zijn we genoodzaakt in een tent te overnachten en om in de sneeuw op een gasbrander onze rijst te koken.

Na deze tocht heb ik nog enkele weken nodig om de nieuwe projecten van Foundation Care For All - The Netherlands te coordineren. We beginnen per augustus met de bouw van drie nieuwe scholen wat momenteel de nodige administratie en coordinatie met zich meebrengt. Al met al hoop ik eind augustus terug in Nederland te zijn.

11-7-08

Wennen

Ik ben er weer. In het koude kikkerlandje. Na een lange terugreis.

Doordat de Italiaanse Spoorwegen hadden besloten te gaan staken, konden de Oostenrijkse Spoorwegen niet achterblijven in klantonvriendelijk gedrag: zij verplaatsten het vertrekstation van de autotrein van Verona naar het 300 km verder gelegen Innsbruck.

Erg leuk. Brisighella_liguria_mantova_il_gr_3Een dag minder Mantova (wat een heerlijke stad! Kom ik zeker terug), dubbele hotelkosten, extra benzine- en tolkosten, en een Wiener Schnitzel mit pommes in plaats van een heerlijke pizza 4 formaggi als laatste avondmaal.

Maar als de autotrein dan eenmaal rijdt, is het wel een verademing. Brisighella_liguria_mantova_il_granDoor de sterk gestegen benzineprijzen en de deadline van de verplichte APK-keuring van mijn toetoet, was het voordeliger om voor deze optie te kiezen. Groot bijkomend voordeel was dat ik uitgerust in Düsseldorf aankwam.

Om daarna de overvolle Nederlandse autowegen op te kunnen rijden. Zelfs buiten de spits en in vakantietijd zijn hier de snelwegen propvol. Met een overdaad aan verkeersborden, motoragenten, wegwerkzaamheden, 80 km zones, ontelbare op- en afritten, spitstroken, enzovoorts.

Om vervolgens aan te komen in het supermoderne Zuid-Holland. Volgens mij is deze hele provincie het afgelopen jaar volgebouwd. Met nieuwe wegen, wijken en woningen. En het staat zo recht, zelfs de bomen staan op perfect uitgemeten afstand van elkaar (maar ik heb nog geen vogel gezien). Ik zie vooral grijs om mij heen: grijze auto’s, grijze gebouwen, grijze wegen, grijze mensen en grijze regendruppels. Brisighella_liguria_mantova_il_gr_2 Ik heb behoefte aan groen en een glimlach!

Het moge duidelijk zijn, ik moet nog even wennen aan Nederland en wil direct weer terug naar Italië. Gelukkig vertrek ik morgen al weer voor een intensieve Summer School op het Italiaanse eiland Sicilië over Linguistic Mediation in the Mediterranean Area. Mijn onderzoek naar dat aparte volkje in dat bijzondere land kan ik nog even voortzetten.

Ciao!

9-7-08

Werk aan de winkel

Weer terug in Oxford. Wel raar dat je zo snel gewend kan raken aan een nieuwe woonplek; het voelde echt als thuiskomen toen we met onze ouwe honda Divinity road weer optrokken. Alsof we nooit waren weggeweest. Jammer genoeg moesten we allebei direct hard aan de slag en hadden we weinig tijd om bij te komen van de drukke dagen.

 

Ik moest een presentatie geven voor de journalclub; een wekelijkse bijeenkomst van alle mensen van de afdeling waarbij iedereen om de beurt een recent gepubliceerd artikel bespreekt en een discussie initieert. Afgelopen week was het mijn beurt en omdat dit de eerste keer was dat ik voor de groep zou spreken wilde ik graag een goede indruk maken. Helaas werd ik door alle stress en mijn hoge eisen erg zenuwachtig en ging de presentatie niet zoals ik had gewild. Kreeg nog wel complimenten dat ik het goed had gedaan, vooral voor zo’n moeilijk artikel (hippocampus-independent phase precession in entorhinal grid-cells), maar het kon veel beter.

De dag van mijn presentatie ging Siri veel beter af. Zij was intussen op banenjacht geweest met Sofiane (vriend en huisgenoot) en na haar CV afgegeven te hebben bij alle mogelijke cafe’s en koffiehuisjes kwam zij per toeval uit bij een superchique hotel (ja, erg posh) midden in het centrum van Oxford. Hier werd ze de volgende dag op gesprek uitgenodigd en kreeg tijdens dat interview pardoes een baan aangeboden als bartender in het restaurant van het hotel. Een baan waar alle studenten in Oxford naar smachten. Inmiddels werkt zij daar een paar dagen en nu al kent ze alle populaire cocktails en hun samenstelling uit haar hoofd, en kreeg laatst 35 pond aan fooien op een avond! Wow. Verder werkt ze nu ook regelmatig als vrijwilliger voor Oxfam (Novib), dus onze vrije tijd samen is wat spaarzaam geworden.

 

Gelukkig hebben we wel af en toe tijd om met onze nieuwe vrienden te voetballen in het park of bij de Brookes-Uni sportsgrounds, allebei 5 minuten lopen van huis. Iedere dag zijn daar minstens 40 mensen te vinden die in zijn voor een potje voetbal en doorgaan tot het te donker is om de bal te zien. Siri maakt met haar voetbal talent helemaal de blits. Iedereen is onder de indruk en niet omdat ze goed voetbalt voor een meisje, maar omdat ze goed voetbalt. Aan het eind van zo’n sessie zijn onze spieren te moe om nog naar huis te lopen: Heerlijk.

 

Groetjes Thijs.

4-7-08

Op Italiaanse wijze...

...rond ik mijn erasmusperiode af. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd om de noodzakelijke handtekeningen op de officiele documenten te krijgen. Uiteraard is de benodigde coordinator in Forlì naar de dokter en is het Bureau Internationalisering onverwacht gesloten. Gevolg: een dag voor vertrek is nog helemaal niets geregeld, terwijl ik toch echt ruim op tijd begonnen ben. Maar mede dankzij de hulp van VU-coordinator Ivo Blom (van Algemene Cultuurwetenschappen) en enige diplomatie, vertrek ik dinsdagochtend toch met alles op zak…

….op weg naar een welverdiende vakantie. Met ouders en broer (die ik een half jaar niet heb gezien). En lekker na de stress van de examens (ik heb nog een keer een 30 gehaald, voor een heel belangrijk vak! Joehoe!). De vakantiebestemming, de Ligurische kust bij La Spezia, is heel mooi, het appartement is bijzonder, het bijkletsen en de uitstapjes zijn fantastisch. Ik geniet met volle teugen en maak mij op voor de volgende uitdaging.

Die zich al veel te snel voordoet. In de vorm van de aangekondigde staking van de Italiaanse spoorwegen voor aanstaande maandag. Juist op de dag dat we met z’n allen de gereserveerde autotrein van Verona naar Düsseldorf moeten nemen. Onze radartjes draaien op volle toeren, de oplossingen komen wel, maar voorlopig zitten we vast. In Italië, en dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg.

A dopo