« juli 2008 | Hoofdmenu | september 2008 »

augustus 2008

31-8-08

Stonehenge; one of the biggest henges in the world! (eddy izzard)

Met ons uitstapje in Brussel nog vers in ons geheugen besloten we er vaker op uit te gaan. Zo ook de afgelopen week. Afgelopen afgelopen zondag vertrokken we vroeg met de Honda op weg naar de English countryside inclusief de ‘must-see’ stonehenge. Druk dat het was op de weg! Blijkbaar had heel Engeland hetzelfde idee om met dit mooie weer een bezoek aan de hoop stenen te brengen. We hebben dan ook meer dan een uur in de file gestaan tot we eindelijk aankwamen bij het beroemde stonehenge. Van ver waren de op miraculeuze wijze opgestapelde stenen al te zien, maar toen we hoorden dat we niet alleen 3 pond parkeergeld moesten betalen, maar ook nog eens 6 pond (en dat was met studentenkorting) per persoon moesten betalen om via een tunnel een rondje om de stenen te lopen met alle andere toeristen, dachten wij laat maar zitten. We liepen naar het hek en zagen mensen vertwijfeld en in de maling genomen kijken toen ze zich beseften dat ze net 6 pond hadden betaald om een meter dichter bij stenen te staan..

 Omdat we hadden verwacht dat een bezoek aan stonehenge veel langer zou duren, hadden we niet echt een aansluitend vervolgplan en besloten we gewoon een stukje binnendoor door de Engelse countryside te rijden en maar kijken waar we terecht zouden komen. Dit bleek een geniaal plan; heel veel leuke dorpjes en lokale pubs gezien, tot we op een heuvel een gigantisch wit paard zagen staan. Later hoorden we dat dit een van de oudste rotstekeningen van Engeland is waarmee ze aangaven waar verschillende streken waren om niet te verdwalen. Toen we de berg opreden met de auto zagen we het perfecte picknickplekje met een uitzicht op de “White Horse” en de vele deltavliegers die dat als beginpunt van hun vlucht gebruikten. Onderweg naar boven waren we langs een manege gereden, en Sier kwam op het gekke idee te vragen of we een paard konden huren om over de geweldig mooie Salisbury plains te trekken, een gebied wat anders nogal ontoegankelijk was. Tot onze verbazing was dit mogelijk, mits er een begeleider meeging, en een kwartier later zaten we op een paard. Ik had, behalve het verplichte ritje als kind in het Amstelpark, nog nooit op een paard gezeten maar kreeg meteen het grootste en meest eigenwijze paard mee: Tiny. Tiny heeft geloof ik al het gras en bladeren dat ie op de tocht tegenkwam opgegeten. Telkens als Sier en Micheal -die vrolijk in draf vooruitgingen- omkeken, had Tiny weer iets anders in zijn mond of liep ie de verkeerde kant op. Het was een hele mooie tocht en een hele leuke ervaring, vooral toen ik eindelijk het ritme van de draf (zit-sta-zit) doorhad en er uiteindelijk weer af mocht..

 Met nog een hele avond voor ons besloten we door te rijden naar “The Cotswolds”, een prachtig voorbeeld van Engelse countryside. Na een wandeling door weiden en bossen over de public footpaths, belandden we toch weer, zoals gewoonlijk, in de pub voor een pintje. Het plan om onderweg ergens te stoppen voor een lekker pubmaal viel een beetje in de soep toen de meeste pubs op zondagavond geen eten serveerden en we uiteindelijk op de snelweg belandden. Toen hebben we toch maar een pizzaatje onderweg gehaald bij Mario’s en konden we eindelijk weer relaxt op de bank zitten en onze derrieres van de zware beproeving bij laten komen..

 

29-8-08

Naar Belgie met de trein!!

We voelden ons echt een stel wereldburgers toen we een paar dagen vrij hadden genomen om ‘even’ op en neer naar Brussel te gaan. Alle opties afgegaan bleek niet het vliegtuig, maar met de trein naar Brussel het makkelijkst en voordeligst te zijn. Op Victoria station, midden in Londen, stopt de Eurostar die rechtstreeks door de tunnel naar Lyon, Parijs en Brussel gaat. In minder twee en een half uur ben je in Brussel, echt ideaal.

 Mijn oma was die donderdag jarig en dus had de familie een groot landhuis gehuurd in het pittoreske dorpje Langlire, vlakbij Brussel, om het te vieren. We kwamen rond elf uur aan en mijn moeder en oom zouden ons komen ophalen bij station Midi, maar toen ze er een half uur later nog steeds niet waren besloten we ze toch maar te bellen. Bleek dat ze grote moeite hadden met de bewegwijzering in Brussel en nu ergens in een achterbuurt reden onder een viaduct waar ze al drie keer eerder onderdoor hadden gereden. Het station eindelijk gevonden reden we snel naar Langlire om daar in onze luxe kamer met badkamer en balkon in slaap te vallen. De volgende dag was mijn oma jarig en gaven we het kado waar de hele familie aan had gewerkt: een boek met foto’s en bijschrijvingen van de hele familie. Ook zag ik weer familie uit Amerika die ik al meer dan tien jaar niet gezien had en was het ook weer fijn mijn ouders en zusje te zien. Die dag hebben we in de gigantische tuin veel gevolleybald en ontstond er een waar familie toernooi, waar iedereen heel fel en gepassioneerd aan meedeed. Toen was het tijd voor nog meer kadoos, zelf gecomponeerde verjaardagsliederen en herinneringen ophalen uit ‘de goede oude tijd’. Ook zijn we nog wezen wandelen door de mooie Belgische bossen en hebben we genoten van wat het land allemaal te bieden had en dat was in dit seizoen: bramen, frambozen en bosbessen!

 Helaas was het de volgende dag alweer tijd om te gaan en moesten we iedereen alweer gedag zeggen. Vond het voor we vertrokken wel moeilijk om zomaar een paar dagen weg te gaan ook omdat het op stage allemaal moeilijk verliep, maar realiseerde me dat dit uitje was wat ik nodig had om weer met frisse moed verder te gaan. Maar eerst hadden Sier en ik nog een dagje Brussel voor ons en dat was ook net wat wij nodig hadden; gewoon even lekker met zijn tweetjes. We begonnen de dag met een kopje koffie op Le grand Place oftewel de grote markt, wat naast het duurste kopje koffie was wat ik ooit heb gedronken, (3.50 euro!) tevens het slechtse kopje koffie was. Maar ach, dat kon de pret niet drukken en we bezochten meteen de trots van Brussel: manneke pis! Dit keer had hij een pakje aan maar toch was het bijzonder om hem eindelijk van dichtbij te zien.. nou eigenlijk niet zo, maar toen we naar een museum gingen wat speciaal voor deze grote kleine man was ingericht konden we de manneke pis mania enigszins begrijpen. Daarna nog in de cathedraal geweest, vlaamsche frittekes gegeten, zefgemaakt ijs en bonbons en niet te vergeten de heeeeerlijke Belgische warme wafels.. Jammie!

 Nou dit alles gaf ons wel de moed en kracht om er zaterdag weer tegenaan te gaan, aangezien we allebei de volgende dag weer keihard moesten werken and ‘a lot of washing up to do’ hadden.

20-8-08

Terug in Nederland

Na ruim een jaar in India te hebben gewoond en gestudeerd heb ik vorige week weer voet op Nederlandse bodem gezet.

Met een glimlach kijk ik terug op een uniek en bijzonder leerzaam jaar in India. Als enige niet Indier op een Indiase campus studeren was bijzonder en daagde me uit om direct te integreren en vele contacten te maken in Shillong. Naast op academisch gebied veel geleerd te hebben van professoren en docenten gaf het wonen en leven in een etnisch divers en politiek instabiel gebied inzicht in de praktische dimensies van culturele diversiteit. Maar goed, ik kan nu wel een heel verhaal gaan schrijven over wat ik het afgelopen jaar heb gedaan en geleerd maar dat is wellicht niet z'n goed idee en ook terug te lezen in mijn eerdere geposte verslagen.

Realiteit is dat ik weer terug in Nederland ben en me spoedig weer op de Vrije Universiteit zal bewegen. Aankomend jaar ga ik mijn bachelor antropologie afronden en daarnaast ben ik voorzitter geworden van de Studentenvereniging voor Internationale Betrekkingen, SIB Amsterdam. Een nieuwe en mooie uitdaging..

9-8-08

Jumla district in Nepal

Na het afronden van mijn laatste tentamens, het inleveren van mijn scriptie en na gedag te hebben gezegd tegen vrienden ben ik vanuit Shillong naar Nepal vertrokken. Aangezien het regentijd is en dit niet te combineren is met het opstarten van nieuwe projecten besloten we (een Nepali collega en mijzelf) erop uit te trekken naar Karnali district, het meest afgelgen en achtergestelde gebied van Nepal.

Een vlucht van Surkhet naar Jumla zou ons 10 dagen lopen besparen en vol vertrouwen namen we dan ook de nachtbus naar Surkhet om de volgende dag naar Jumla te vliegen. Echter op het vliegveld aangekomen troffen we al reizigers aan die ruim twee weken op hun vlucht aan het wachten waren. De vliegtuigen vliegend op dit traject bezitten geen moderne technologie en de piloten vliegen compleet op visuele technieken. Alleen perfecte weersomstandigheden laten het opstijgen en landen in dit gebied van Nepal toe. Echter we leken geluk te hebben en na twee dagen wachten kondigde de piloot aan dat hij een poging wou wagen. Maar na een half uur richting Jumla te hebben gevlogen bleken de weeromstandigheden landen toch niet toe te laten en we maakten rechtsomkeer terug naar Surkhet. De volgende dag hadden we meer geluk en vroeg in de middag arriveerden we veilig in Jumla.

Twee weken lopen, daarbij hoge bergen beklimmend, rivieren oversteken en overnachten bij lokale mensen thuis volgden waarin we een idee hebben gekregen van een totaal ander Nepal. Door een drastisch voedseltekort in het gebied worden er helikopters met rijst dagelijks ingevlogen, scholen zijn er vrijwel niet en een bezoek aan een kliniek of ziekenhuis betekend voor de lokale bewoners meestal een tocht van minimaal een aantal dagen daarbij de patient op hun rug meedragend.

Op de terugweg hadden we meer geluk en op dezelfde dag vloog er een vliegtuig van Jumla naar Nepalganj en vandoor konden we met een nachtbus door naar Pokhara, waar het kantoor van Foundation Care For All gesitueerd is. De komende weken heb ik nog wat werkzaamheden hier af te ronden voordat ik terug vlieg naar Nederland waarmee een jaar in India en Nepal voorlopig wordt afgesloten.