« augustus 2008 | Hoofdmenu | oktober 2008 »

september 2008

29-9-08

Bezoek

Na een weekendje zon, zee en strand hadden we het gevoel er weer helemaal tegen aan te kunnen. Mede doordat we uitzicht hadden op nog een aantal leuke tripjes die week, aangezien Esther, een goede vriendin van Siri, op bezoek kwam met haar vader. Dit gaf ons de gelegenheid om eindelijk eens de toerist in Oxford te spelen. Zo hebben we echte high tea gehad in 'the Old Parsonage Hotel', zijn we nog een keer naar het national history en het Ashmolean museum geweest, hebben we strawberry-beer gedronken in de oudste pub van Oxford: “The Royal Oak”. Deze Herberg

stond er al voordat Oxford er was, gelegen aan de weg die zuid engeland met het noorden verbond. Binnen hangt aan de muur een poster uit die tijd met de aankondiging dat reizigers al hun kostbaarheden in the carriage-strongbox moeten doen, en 'gentlemen are advised to bring their pistols, as protection from villains and highwaymen.' Wat een prachttijd.

We namen dit weekend ook de gelegenheid naar Blenheim Palace te gaan, iets wat al lang op het lijstje stond. Blenheim is echt een verhaal apart. Wat een paleis, de extravagantie in de architectuur en het interieur was echt ongelofelijk: absolute overdadigheid in ieder detail van het leven van de rijke families die daar hebben gewoond.. Zoveel  kamers dat conventionele kamer-aanduidingen zoals zit-kamer en slaap-kamer niet werkten en er met kleuren moest worden gewerkt: de blauwe zit kamer, de rode, de groene, enz.. Dit is het paleis waar de familie van Winston Churchill heeft gewoond en nog steeds woont. Bij het paleis hoort een enorm stuk grond met tuinen, cricket velden (waar ze inderdaad met in hun witte pakjes bezig waren), een rosarium, een enorm arboretum met bomensoorten vanover de hele wereld, een aangelegde waterval,... het ging maar door. We hebben er echt de hele dag rondgelopen en nog hebben we niet alles gezien.

 De rest van het weekend hebben we in Oxford zelf doorgebracht en hebben nog een paar mooie colleges zoals Balliol college bezocht. Ook hebben we bij verschillende barretjes heerlijke cocktails gedronken en hebben we zoals de Engelsen dat doen afscheid van Esther en haar vader genomen met een goede barbeque.

 Al met al weer een hele leuke week, maar moet wel zeggen dat de tijd voorbij vliegt zeg: nog maar twee weken en dan gaat Sier alweer terug naar Amsterdam, maar tot die tijd wordt het in ieder geval nog even genieten. Tot volgende week!

23-9-08

Kennis is een soort van bezit

Wat is het nut van de Letteren? Wat is het nut van een studie volgen op de Letterenfaculteit? Stel je jezelf wel eens dit soort vragen? Ik als letterenstudent zeker. En wel vaker dan een keer. Ik ben namelijk helemaal niet zo overtuigd van het nut van de Letteren. Leuk is het, dat wel. Ik houd van taal en communicatie en van zowat alles wat met de Letteren te maken heeft. Maar als mensen me vragen wat ik later met mijn studie Nederlands wil gaan doen, sta ik nogal eens met een mond vol tanden. Nee, ik wil geen docent worden. Maar wat kun je er dan mee? Nou ja, heel veel. En dan kan ik allerlei beroepen gaan opsommen. Vermoeiend vind ik dat. Tegenwoordig zeg ik daarom (en ook om die tandeloze mond wat te verbergen) dat ik ‘overal waar taal is’ kan gaan werken. En dan mogen ze zelf gaan nadenken waar dat kan zijn.

Tijdens de facultaire opening van dit studiejaar heeft Marcel Möring een toespraak gehouden. Zijn eerste woorden waren: ‘Kennis is een soort van bezit.’ Je begrijpt nu wel dat ik mijn oren spitste toen hij zo begon. Zou hij nu in mooie woorden gaan vertellen wat het nut is van kennis, van kennis van de Letteren? Zou onze enige echte schrijver op locatie mij kunnen overtuigen van het nut van een studie aan de Letterenfaculteit?

Kennisverwerving heeft iets onbaatzuchtigs, vindt Möring. Kennis mag nooit een statussymbool worden. Bij werkelijke kennis gaat het om kennis omwille van het weten. Wat je daar in het openbaar mee doet, is niet relevant. Maar wat hebben we aan kennis die men in onze maatschappij wel als nuttig beschouwt? Wat heb je aan technieken die het mogelijk maken om elkaar van nog grotere afstand nog effectiever dood te maken? Hebben we echt zoveel aan allerlei economische inzichten? En wat hebben we aan nanotechnologie? De conclusie is duidelijk: deze kennis is ook niet echt nuttig. Het nut ligt enkel in de kennis zelf, want het doel van werkelijke kennis is kennis.

De hele toespraak van Marcel Möring raakt aan iets wat ik eigenlijk al wist: je leeft voor jezelf. Dat is niet egoïstisch, het betekent alleen dat je als autonoom individu je eigen keuzes maakt en je leven invult zoals je dat zelf wil. Je geeft zelf een doel en zin aan het leven. Een studie in de Letteren kan daarin een nuttige invulling zijn. Wat een fijne bevestiging, zo aan het begin van een studiejaar.

(De tekst van Marcel Mörings lezing wordt begin oktober als vouwblad toegezonden aan alle studenten Letteren onder de titel: ‘Minnaars van kennis’.)

Het resultaat van de zoektocht

Hier is een mooie samenvatting te vinden van Macel Mörings ontdekkingsreis door het eilandenrijk van de VU: http://nl.youtube.com/watch?v=B6pVQYlhIpM

18-9-08

Verzakking

Het voelt alsof ik tegenover het paleis van een recent overleden popster woon. Voorbijgangers houden hun pas in, schudden meewarig hun hoofd en tonen verzuchtend hun medeleven. Wijzend naar het pand vertellen ze elk hun eigen aangrijpende versie van het verhaal. Ook ik moet toegeven dat ik vaart minder als ik er langs fiets en steeds stilletjes hoop dat de deur dan open zwaait en er fluitend iemand naar buiten komt. Maar het wordt goed bewaakt en er liggen nog net geen bloemen voor de deur.

Pict0742Er zijn weer panden verzakt aan de Vijzelgracht. Loop bij ons de poort uit, sla links af en je ziet ze er mistroostig bij liggen. Drie maanden lang hebben alle werkzaamheden aan de Noord/Zuidlijn stilgelegen voor uitvoerig onderzoek en de tweede dag nadat het werk weer is opgepakt blijkt het alsnog mis. Nouja, daar moesten de bewoners zelf proefondervindelijk achterkomen, want het monitoringssysteem dat ze had moeten waarschuwen kwam daar pas achter toen de bewoners het gruis van het plafond al uit hun haren moesten schudden. Door een lek dat woensdag in de damwand van het toekomstige metrostation onder de Vijzelgracht ontstond, stroomde grondwater onder de huizen weg, de bouwput in. Met als gevolg dat de huizen meer dan 20 centimeter verzakten. Dat is evenveel als een enorme traptrede waar je iedere ochtend over struikelt! Dat is een drempel die zo hoog is dat je je voordeur inderdaad niet meer open krijgt zonder er een stuk vanaf te zagen!


Pict0740
En nu? Na de verzakking van twee andere woningen in juni kwam de gemeente er nog goed vanaf door fouten toe te geven, open te zijn en te laten zien dat ze meteen onderzoek uitvoerden. Omwonenden kregen bijna dagelijks een update in de bus met foto’s en stap voor stap uitleg van wat er werd gedaan en er werden bijeenkomsten georganiseerd ten behoeve van de collectieve geruststelling. Eind juli ontving ik een rapport – inclusief grafiek, kleurenfoto’s en uitvouwbare plattegrond – dat de verplaatsing van mijn “pand” minder is dan verwacht: “Volgens de berekeningen is er geen risico voor de standzekerheid van uw pand”. In het kader van stealing thunder een goede zet: zo krijgen de burgers informatie uit de eerste hand en krijgen de media geen kans het project af te keuren op openheid. Maar nu vraag ik me af of de bewoners van de onlangs getroffen Wevershuisjes in hun rapporten dezelfde conclusie hadden staan. Wat er met hun en hun prachtige monumentale huizen gaat gebeuren. Hoeveel panden er nog volgen. En zelfs of het Krasnapolsky – gezien de ligging en het bouwjaar – wel veilig is…

Ik ben benieuwd. Naar de volgende stap van de gemeente, naar de verdere bouwwerkzaamheden en naar de uiteindelijke einddatum van het hele project. Wordt vervolgd…

En dan ga ik nu even een krans met bloemen leggen.

15-9-08

Lyme Regis

Deze week hebben we het rustig aan gedaan en waren werken en voetballen de enige inspanning die we verichtten. Wel zijn we af en toe tussendoor nog een uurtje naar een van de musea in Oxford gegaan; voornamelijk het Ashmolean museum (waar de buit van de engelse rooftochten naar Egypte staat uitgestald) en het National History museum (met een dodo skelet!). Verder nog een heerlijke middag in de botanische tuin gelegen en gepicknickt.. en persoonlijk erg genoten van de kas vol vleesetende planten.

 Aangezien we allebei vrij waren in het weekend besloten we er weer op uit te trekken. Dit keer naar de kust, want we konden het tegenover onszelf niet maken om met het fantastische weer binnen te zitten in plaats van heerlijk op het strand te liggen en in de zee te zwemmen. Zaterdag vertrokken we dan ook naar Lyme Regis; een klein plaatsje aan het beroemdste fossielenstrand van Groot-Brittanie. Dit zei ik maar niet tegen Sier voordat we gingen... die is niet zo dol op fossielen zoals ik dat ben en dat is nog zwak gezegd. Heerlijk was het! Lekker samen op het strand gelegen, in de zee gezwommen, Sier een boekje lezen en ik dan toch eindelijk naar fossielen op zoek. De vondst was niet groot, maar wist wel dat dit zeker niet de laatste keer zou zijn dat ik Lyme Regis zou bezoeken en konden we tevreden en uitgerust op zoek naar een camping.

Deze vonden we het nabijgelegen en net zo pittoreske dorpje Charmouth. Vijf minuten later stond de tent en begonnen we toch wel erg honger te krijgen. Als kind ben ik met mijn ouders vaak in deze omgeving op vakantie geweest en had ik nog een vage herinnering dat de wat grotere stad Exeter wel leuk zou zijn om heen te gaan. Binnen een half uurtje met de Honda waren we er en zochten we snel een leuke Chinees op om een happie te eten. Erg lekker eten, mooie omgeving, geweldige Cathedraal en pleinen, maar wat we niet wisten was dat dit de hangplaats was van alle lokale ‘chavs’ de tokkies uit Engeland, je kent ze vast wel. Na het eten gingen we nog een biertje drinken in het hol van de leeuw, de chavs in dit geval, en keken we onze ogen uit. Hele aardige mensen hoor, maar er werden totaal onvolgbare discussies in nauwelijks verstaanbaar Engels gevoerd tussen tienermoeders en vaders alike. Verder werden de nodige schunnige grappen gemaakt en waren versierpogingen niet al te subtiel. Wel een heel leuke avond gehad.

 De volgende dag hebben we nog wat rondgelopen in het dorp en zijn we tegen de middag naar huis te gaan, om vervolgens 4 uur in de file te staan! Tegen de avond kwamen we pas weer aan bij ons huisje op Divinity Road, helemaal op na alweer een fantastiesch weekend.