« januari 2009 | Hoofdmenu | maart 2009 »

februari 2009

25-2-09

Crisis?!?

Ook bijzonder. Terwijl de mensen om me heen wanhopig aan het werk zijn om verblijfsvergunningen te regelen en ervoor te zorgen dat hun huis niet afgebroken wordt, overkomt mij zoiets simpels (maar tegelijkertijd behoorlijk desastreus!) als een complete crash van mijn laptop.

Aargghh! Crisis!

Momenteel ben ik druk bezig om mijn kleine trouwe reisgenoot weer werkend te krijgen en  te kijken wat ik van mijn werk kan herstellen. Hopelijk een heleboel. Inshallah...

Tot snel!

21-2-09

Gimme A Break!

I've been thinking about this for a while now and also my friends and family have heard me complain about this, but  why on earth does the VU (Vrije Universiteit), my university, not grant their students a break between the first and the second semester? At first I thought it was a Dutch thing so I said to myself "Oh well! When in Rome, do as the Romans do!".
Studying-main_fullBut then I found out, meeting other students from other universities, that the VU is actually one of the few to do that...again: why?  I actually couldn't come up with an answer and  probably there will be no further investigations, since basically I'm too lazy and it wouldn't change anything anyhow. I do not really feel sorry for myself, don't get me wrong, but it's a little aggravating when most of my friends in Germany, Duitsland as they say, have about four weeks off before the second semester kicks off.
Duitsland, by the way, is my home country.  I was born and  raised in Lower Saxony, 90 km south of my beloveth Hamburg, only I do not bear any German blood in me though.

66703front
Anyway, this weekend is 'carnaval'!! People in the southern Netherlands go crazy these days I'm told. I won't actually be down there, nonetheless I decided to go to a carnaval party with a friend from school tonight. The location will be a big boat (called Stubnitz) which momentarily is docked at Amsterdam's harbor.

I honestly am really looking forward, for I don't get to party in Amsterdam as much as I'd like to due to financial and time constraints. Clubbing in A'dam is quite expensive I suppose.
So I'm ready to bust some moves tonight, not that I'm good or anything...
...here are a couple of vids of people I admire (at least one of 'em) and enjoy watching.
Watch how they get it on:

http://www.youtube.com/watch?v=whDnO_ehg0Y

http://www.youtube.com/watch?v=-Yah2hCxCjU

18-2-09

Jeruzalemiet

Inmiddels woon en werk ik anderhalve maand in Jeruzalem en voel ik me al echt een beetje thuis hier. Net als de plaatselijke bevolking kijk ik gniffelend, met een mengeling van verbazing en verwondering naar de grote drommen toeristen die hier op bedevaart zijn. Druk ervaringen met elkaar delend, herkenbaar aan het uniforme petje of t-shirt van de reisorganisatie, staan ze als kuddes schapen rond stalletjes en winkeltjes met leuke souvenirs, terwijl ze in vloeiend Engels verleid worden tot aankopen voor fikse hoeveelheden dollars. Zoals de speciale 'handgemaakte' Jeruzalem-tas waar, als je op de onderkant kijkt, "Made in China" op staat.
Ik loop nu met een wat steviger tred, doelgericht en wat minder wereldvreemd om me heen kijkend, ik heb mijn vaste adresjes voor boodschappen, en als Walid me uitnodigt voor een lezing in het Ambassador Hotel of de American Colony, of als Iman me verwijst naar een winkeltje in Salah Ed-Din Street, dan kan ik die plekken praktisch blind vinden. Bovendien is mijn aanwezigheid in de stad ook geaccepteerd door de echte 'locals'. Als ik 's ochtends naar Walids kantoor loop, proberen de verkopers en taxichauffeurs op de hoek tegenover de tuin van Gethsemane me inmiddels geen nutteloze snuisterijen of taxi meer aan te smeren, maar zeggen ze me vriendelijk gedag. Blijkbaar ben ik dus toerist af.

Natuurlijk is dat allemaal leuk en aardig, maar een "Jeruzalemiet" worden was eerlijk gezegd niet het doel van mijn reis. Ik kwam hier voor onderzoek in Gaza. Helaas heb ik vorige week echter (eindelijk) een duidelijk antwoord van de Israeli Defence Forces (IDF) gehad op mijn ingediende verzoek om toegang tot Gaza: Nee.
Op dit moment worden alleen geselecteerde journalisten en medewerkers van geregistreerde hulporganisaties toegelaten. Als promovendus aan de Vrije Universiteit voldoe ik aan geen van beide kwalificaties en maak ik dus geen kans. Het is uiteraard ontzettend vervelend dat ik nog niet aan mijn veldwerk kan beginnen, maar gelukkig verveel ik me niet. Ik heb me door middel van interviews, gesprekken en verschillende boeken en artikelen veel beter kunnen verdiepen in de geschiedenis van Gaza en de sociaaleconomische kenmerken van de samenleving. Ik heb de aandachtspunten van mijn onderzoek dan ook aanzienlijk kunnen specificeren en mijn vragen aangescherpt.
Tijdens een 2-uur durend interview dat ik gisteren met iemand uit Gaza had, merkte ik pas hoe veel meer ik oppik en tussen de regels door kan lezen, nu ik de context beter ken. Het was ook te merken aan mijn gesprekspartner, die me gedurende het interview steeds meer details gaf en geleidelijk typische Arabische woorden en uitdrukkingen ging gebruiken, in de veronderstelling dat ik die begreep. Aan de andere kant stelde ik natuurlijk ook nog steeds een paar "domme vragen". En dat is maar goed ook, want zo blijf ik bijleren.

Maar het feit dat ik niet in Gaza kan rondlopen, de sfeer ervaren en de situatie met eigen ogen aanschouwen, maakt toch dat ik het gevoel blijf houden dat ik iets mis. Een paar minuten geleden kreeg ik echter enkele nieuwe ontwikkelingen van Walid te horen, die me wat meer hoopvol stemmen. Hij had bij Israëlische contacten geïnformeerd over een eventuele nieuwe aanvraag voor Gaza, en zij bevestigden het nieuws dat er snel een doorbraak wordt verwacht in de onderhandelingen tussen Hamas en Israël. Vermoedelijk maak ik volgende week meer kans met mijn verzoek.

Vandaag vergadert de Knesset over de voorwaarden voor een wapenstilstand met Hamas en Walids bronnen vermoedden dat deze nieuwe "Kalme periode"* komende zaterdag om 11 uur 's avonds ingaat. Mij is nu aangeraden om het ingaan van deze overeenkomst en eventueel nieuw beleid voor de grensovergangen af te wachten en de dag daarna opnieuw mijn aanvraag in te dienen.
Ik probeer natuurlijk positief te blijven, maar voorlopig reken ik op niks en blijf ik bij mijn gebruikelijke mantra van "wachten, informatie inwinnen, weer wachten". Maar stiekem hoop ik toch, misschien een beetje tegen beter weten in, dat ik volgende week mijn eerste observaties vanuit Gaza kan posten. Inshallah.


* In het Arabisch heet de overeenkomst tussen Israël en Hamas "tahdiya" wat letterlijk "kalmte" betekent. Eigenlijk is het dus iets anders dan een wapenstilstand (Hudna). Het is eerder een aanzienlijke vermindering van geweld dan een totale stop ervan.

13-2-09

Fireworks

Hi everybody,

...Yannic - that's my name. I'm a first semester IBA student at your university, the VU, and I'm about to share my experiences as a foreign student living in the Netherlands, more specifically in AMSTERDAM, as well as my opinions and views on stuff - subjects, that is -  that  I'm  interested  in or which I encounter throughout my stay here.
Since my hobbies are sports (all kinds), music, US politics ("...change has come to America!", B.O.), hanging/going out with friends, social networking (I became a victim a couple years ago!), movies, and literature (...just a little ;-), chances are quite high that I will include those kind of topics in my blog as well.
Of course I would welcome comments of you and yours to maybe provide me with incentives for my next entry!!!

Oh yeah, I belong to the age group of '87ers...more info about me you will be provided with throughout my blog ;-) ...

I know we are well in the year of 2009 A.D. but still I'd like to talk about new years resolutions:                                                                                                                                                                                                                Do I have any? Yeah well, a couple I guess...first of all I want Fworks to have learned the Dutch language before the beginning of my second year, starting in September! It's just a feeling of ignorance that shadows me right now. 2ndly I would like to focus more on school (I think that's a pretty common one throughout the student community). Finally,...well I can't think of 'finally' as of right now...maybe a little later, we'll see.

What about yours? Post comment on my blog if you like.

I'll talk to you soon!

8-2-09

Machteloos

Terwijl de zon opkomt en de talloze vogels een mooie dag aankondigen, wrijf ik de slaap uit mijn ogen. Kwart over zes, wat een tijd.
Samen met vier andere mensen uit het 'welcoming house' loop ik naar Ibrahims eigen huis, zo'n vijf minuten lopen. Daar aangekomen worden we uiteraard op een ontvangst met thee en koekjes getrakteerd. Zelfs op dit vroege tijdstip is de Palestijnse gastvrijheid niet te evenaren. Na twintig minuten wachten en tevergeefs zoeken naar een Engelstalig nieuwskanaal, maant Ibrahim ons mee te komen naar waar we voor gekomen zijn. Gezamenlijk lopen we naar Ibrahims neef, Khaled. Tot dan toe lijkt het bijna op het begin van een gezellig dagje uit.
Een korte wandeling van tien minuten later staan we bij Khaleds huis. Of, beter gezegd, wat er nog van het huis over is.

Weblog1

Samen met twee waarnemers van een internationale organisatie horen we de details van Khaleds tragische verhaal. Zoals ik gisteren al vertelde, was zijn huis zonder de verplichte vergunning gebouwd en voldeed het dus niet aan eventuele bestemmingsplannen van de gemeente. Vorig jaar, in april, kregen Khaled, zijn vrouw en vijf kinderen te horen, dat een deel van het huis gesloopt diende te worden, om ruimte te maken voor een nieuw aan te leggen weg. En inderdaad, korte tijd later kwam er een bulldozer die botweg een groot gedeelte van de voorkant van het huis sloopte, waardoor het huis onbewoonbaar werd.
Het gezin vond gelukkig een onderkomen in een huurwoning, en was in ieder geval opgelucht dat het huis, in kleinere vorm weliswaar, hersteld zou kunnen worden. Het dak, het karkas en de meeste muren stonden immers nog overeind.

Toch bleef de situatie onduidelijk, de zaak leek nog niet afgedaan. Afgelopen december werd het huis van de buren volledig met de grond gelijk gemaakt en ondanks het slopen van de voorgevel leek er niet genoeg ruimte voor het aanleggen van een nieuwe weg. De buurman wiens huis gesloopt was kreeg door alle stress bovendien een hartaanval, waardoor de spanning in de buurt alleen maar toenam.

Gisteren kreeg Khaled uiteindelijk het lang gevreesde telefoontje; of hij meteen naar zijn huis wilde komen. Daar aangekomen trof hij twee legerjeeps en tien soldaten aan. Met de norse blik die soldaten zo vakkundig wordt aangeleerd, overhandigde de leidinggevende Khaled een bevelschrift, waarin stond dat de rest van zijn huis alsnog vernietigd zou worden, en wel de volgende ochtend om half acht.

Terwijl we dit verhaal aanhoren, komen er steeds meer buurtbewoners kijken. De spanning loopt op, want het is inmiddels al over half acht geweest. Het gerucht doet de ronde dat de oplegger waarop de bulldozer staat niet door de kronkelige straatjes van de Olijfberg kan manoevreren. Om kwart voor acht komen dan toch de eerste twee legerjeeps aanrijden. Ze rijden rond het huis om de omgeving te verkennen en stoppen op een heuvel achter het huis, waar ze de verzamelde groep mensen in de gaten houden. Het is het begin van een ware invasie. Vijftien minuten en meer dan twintig jeeps en busjes later, staan er zo'n honderd soldaten en agenten verspreid in de omgeving, om pottenkijkers weg te houden. Klaar om iedere vorm van weerstand hardhandig de kop in te drukken. Wij worden dringend verzocht opzij te gaan en terwijl we plaats maken, komt er een vervaarlijk uitziende bulldozer met pneumatische boor aangereden. In de vijf minuten die volgen proberen Khaled en een aantal andere mannen zoveel mogelijk van waarde uit het huis te redden; rolluiken, ijzer, de voordeur.

Weblog2 

Weblog3

Terwijl wij vanachter de linie agenten proberen foto's en video's te maken, begint de chauffeur van de bulldozer zonder verdere plichtplegingen met slopen. Ibrahim heeft me een videocamera geleend om opnamen te maken, in de hoop dat de beelden verspreid kunnen worden. Het is het enige dat ik kan doen en dat geeft me een machteloos gevoel.

Binnen een kwartier is er al weinig meer te herkennen van het huis. Terwijl de agenten en soldaten met boze blikken proberen de menigte in toom te houden, begint een aantal vrouwen uit de buurt (waaronder de tante en moeder van Khaled) luidkeels de Israëliërs te beledigen. Ik hoor Hezbollah, Gaza, Hamas, Nasrallah (Hezbollah leider) langskomen, maar versta verder niet wat er precies geroepen wordt. Hoeft ook niet, de context is duidelijk. De agenten proberen stoïcijns voor zich uit te kijken, maar sommigen kunnen een grijns niet onderdrukken terwijl ze de scheldkannonade over zich heen laten komen.

Weblog4

Na een half uur slopen klinkt er plots een luide knal. De agenten die continu met hun vingers om de trekker gespannen staan, krimpen licht ineen en kijken alert rond. Naast me staat een soldaat met een brede riem met traangaspatronen. Dreigend heft hij zijn geweer de lucht in. Als blijkt dat de bulldozer een klapband heeft gekregen, klinkt er ineens een luid gejuich en gejoel op uit de menigte. De vrouwen laten het herkenbare hoge geluid van enthousiasme achter uit hun keel komen. Het lijkt er op dat er niet verder gesloopt kan worden. Helaas was veruit het grootste deel van het huis al in puin veranderd.
Het sloopwerk zit er inderdaad op. Na veel lastig manoevreren en heen-en-weer gescheld tussen de chauffeur en enkele opzichters, rijdt de bulldozer, met lekke band, richting de oplegger waar hij eerder vanaf gekomen was.

Terwijl de soldaten zich opmaken om ook te vertrekken, komen van alle kanten ineens jongetjes aangerend, Palestijnse vlaggen in de hand. Onder luid gejoel verlaten de soldaten en de talloze auto's de plek. Als een aantal jongens stenen begint te gooien, lijkt het er even op dat het alsnog gaat escaleren, maar doortastend optreden van Ibrahim en enkele andere ouderen met overwicht, zorgt ervoor dat het uiteindelijk bij roepen blijft.
Na afloop vertelt Ibrahim, die vloeiend Hebreeuws spreekt, dat hij de dienstdoende bevelhebber dringend had verzocht geen geweld te gebruiken en de Palestijnen zelf eventuele raddraaiers in toom te laten houden. Gelukkig is het, ondanks de gespannen situatie, bij een hoop geschreeuw gebleven.

Weblog5

Als alle Israëliërs na tien minuten verdwenen zijn, staat van het huis alleen nog de halve woonkamer overeind. De rest is met de grond gelijk gemaakt. Beduusd zit Khaleds moeder op een stuk beton in de ruïne, zich beseffend dat haar zoon en zijn gezin hun huis en spaargeld kwijt zijn en, vanwege de hoge huur die nu opgebracht moet worden, een moeilijke toekomst tegemoet gaan. Wat er nog bovenop komt, en dat is echt ongelofelijk, zijn de kosten voor de bulldozer en chauffeur. Inderdaad, je betaalt voor de vernietiging van je eigen huis.*

Weblog6

Even later hoor ik van Ibrahim dat de hele colonne op weg ging om een nieuwe bulldozer op te pikken en daarna door zou rijden naar een dorpje nabij Bethlehem, waar twee andere huizen gesloopt moeten worden. Hoofdschuddend loop ik weg van de ruïne, de berg op, weer naar huis. In diverse rapporten en publicaties worden de aantallen gesloopte huizen wel genoemd, maar pas als je het een keer in het echt ziet, en het leed op een tastbaar niveau kan ervaren, dan pas besef je wat er daadwerkelijk achter een tabel of grafiekje schuil gaat.
Thuisgekomen gooi ik kwaad mijn tas in de hoek en zet ik mijn laptop aan om als een bezetene het bovenstaande stuk te tikken. Machteloosheid is een naar gevoel.

Weblog7

* Een positieve kant van het verhaal is dat je niet opdraait voor de kosten van de tientallen soldaten, agenten en auto's die de bulldozer moeten beschermen. Er zijn in Oost-Jeruzalem nu zo'n 6000 huizen zonder vergunning, maar door de hoge beveiligingskosten kan Israël maximaal 150 huizen per jaar slopen.

7-2-09

Thuis?

Na de zoveelste werkdag bij Walid op kantoor en een stevige wandeltocht de Olijfberg op, kom ik uitgehongerd thuis. Jawel, het 'welcoming house' van Ibrahim voelt inmiddels al zo vertrouwd dat ik het over 'thuis' heb. Op zich een goed teken, hoewel ik liever zo'n eigen plekje in Gaza zou hebben. Maar goed, dat komt vast nog wel. Het gaat nu even over Ibrahim en zijn familie.

Als ik mijn spullen in mijn kamer heb gelegd, loop ik de trap af naar de keuken, waar Ibrahim inmiddels een dampend bord voor me heeft neergezet. Ibrahim gedraagt zich echt als een moederkloek en zorgt er in die hoedanigheid voor dat ik genoeg en gezond eet. (Als je de foto onderaan dit bericht ziet, dan begrijp je pas hoe grappig de kwalificatie 'moederkloek' is.)
Gulzig val ik aan op het zoveelste feestmaal dat ik hier voorgeschoteld krijg - een halve kip, twee met rijst en vlees gevulde aubergines, rijst met een speciale saus, gestoofde groenten en het alomtegenwoordige 'chobbes' - brood.

Terwijl ik geniet van de maaltijd, zit Ibrahim een beetje ineengedoken tegenover me, uien te snijden. (Volgens mij is hij minimaal de halve dag bezig met koken. Voor wie? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. De talloze met restjes gevulde bakjes en pannen verdwijnen elke keer weer. Ik begin de oorzaak inmiddels in het spirituele te zoeken. De El-Hawa familie woont al honderden jaren op deze berg, misschien komen de geesten van Ibrahims overleden familieleden 's nachts langs om de koelkast leeg te eten.)

Om de stilte te doorbreken stel ik hem de vraag die hij mij altijd zo joviaal stelt, "What's going on?"
"Niet veel," antwoordt hij, terwijl hij zijn schouders ophaalt. Hij schilt nog een ui en vraagt terloops, "Wat zijn je plannen voor morgen?"
"Ik heb niet echt plannen, wilde een beetje thuiswerken."
"Ok. Het huis van mijn neef wordt morgenochtend vroeg vernietigd. Wil je ook komen?"
"Ehm," even laat ik de woorden bezinken. "Ja, natuurlijk, maar wat is er dan aan de hand?"

Zoals zoveel Palestijnen in Oost-Jeruzalem, waaronder ook Walid, heeft Ibrahims neef zijn huis gebouwd zonder toestemming van de gemeente. Op zich is dit niet onlogisch, want het (Israëlische) gemeentebestuur doet haar uiterste best om het Palestijnen zo moeilijk mogelijk te maken nieuwe huizen, winkels, hotels of andere panden te bouwen. Zoals ik al in een eerder stukje schreef, worden ingediende plannen simpelweg afgekeurd of op de een of andere manier eindeloos vertraagd. Dit is al tragisch op zich, maar voor de Palestijnen extra moeilijk te verkroppen omdat de Joodse kolonisatie van Oost-Jeruzalem tegelijkertijd onverminderd doorgaat. De Arabische inwoners van Jeruzalem worden als het ware steeds verder ingebouwd door de omringende, almaar uitdijende Joodse wijken, terwijl ze zelf niet de kans krijgen om uit te breiden, zelfs als nieuwe gebouwen geen enkele belemmering voor huidige bestemmingsplannen kunnen vormen.

Naast de toenemende inkapseling, verschijnen er ook steeds meer met Israëlische vlaggen versierde Joodse enclaves midden in Arabische buurten. In toenemende mate worden deze panden opgekocht of bezet, als de oorspronkelijke bewoners verplicht danwel vrijwillig zijn vertrokken, door Israëli's die het als een missie zien om zoveel mogelijk van het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan te bezetten. Met een fanatieke wild-west mentaliteit vestigen ze de vooruitgeschoven posten van wat zij als het voortschrijdende Israëlisch front zien.

Het uitbreiden van de Joodse invloed in Oost-Jeruzalem en grote gebieden in de West Bank, noemt men ook wel 'creaping annexation', en 'creating facts on the ground'. Door te blijven bouwen en uitbreiden, probeert men zoveel mogelijk grond voor Israël te annexeren, en de Palestijnen dus te ontzeggen, in de hoop dat deze ontwikkelingen bij vredesonderhandelingen als onomkeerbaar feiten worden beschouwd en dus niet tot een toekomstige Palestijnse staat kunnen gaan behoren.

Die 'sluipende annexatie' is echter lang niet zo subtiel als de naam suggereert. Ook hier op de Olijfberg zijn verscheidene huizen van Arabische mensen opgekocht door Joodse Israëliërs. Toen ik de eerste keer de berg opliep, zag ik tot mijn verbazing een enorme wapperende Israëlische vlag (zeker drie meter hoog). Erg vreemd in Palestijns Oost-Jeruzalem en eerlijk gezegd nogal provocerend.
Toen ik een kijkje ging nemen, kwam ik er achter dat de Joodse bewoners er een soort fort van hadden gemaakt, permanent bewaakt door vier beveiligingsmensen. Waarom deze mensen ervoor kozen een huis te kopen in een vijandige omgeving en dan ook nog provocerend een vlag in de voortuin planten, zodat ze constant bewaakt moeten worden? Alleen maar om een stukje extra land te bevechten? Het gaat mijn inlevingsvermogen te boven.

Het zijn over het algemeen zeer fanatieke religieuze families, die menen dat Israël alleen aan Joden toebehoort. Palestijnen horen er niet thuis, als er al zoiets bestaat als "de Palestijnen". Je treft dit soort mensen ook in het centrum van Hebron aan en in krakkemikkige caravans in illegale nederzettingen, verspreid over de hele West Bank. Over het algemeen zwaarbewapend, zijn het fanatiekelingen die net zo open staan voor een wederzijdse vredesdialoog als de meeste bloeddorstige extremistische militant van Islamic Jihad. Niet dus.

Hoewel het voor veel Palestijnen in Jeruzalem een ongewenste, maar noodzakelijke oplossing is, blijft het illegaal bouwen van een huis natuurlijk tegelijkertijd vragen om problemen. In het geval van Ibrahims neef, bleken er plannen te zijn om een weg aan te leggen, precies op de plek waar hij zijn huis enkele jaren geleden gebouwd had. Er werd een bevel uitgevaardigd, waarin Ibrahims neefs werd opgedragen een deel van het huis te slopen, zodat de weg aangelegd kon worden. Opgelucht dat een aanzienlijk deel van zijn huis kon blijven staan, ging hij meteen aan de slag. Dat was een paar weken geleden.
De opluchting was echter van korte duur. Zojuist kreeg hij een telefoontje, "Morgenochtend om zeven uur komen we met bulldozers. Je hele huis moet weg, zorg maar dat het leeg is."

Zullen omstanders nog in staat zijn om de bulldozers tegen te houden? Meestal komen er talloze agenten en soldaten mee om ieder beetje weerstand in te kiem te smoren. Maar misschien dat de aanwezigheid van een aantal buitenlanders verschil kan maken. Hoe dan ook, ik zal verslag doen van de gebeurtenissen.

Voor de liefhebbers, een foto van Ibrahim (r), samen met rabbijn Froman (l). Beiden zijn lid van een groep die zich de Jerusalem Peacemakers noemt. Het zijn stuk voor stuk bijzondere, inspirerende mensen.

Froman and Ibrahim

4-2-09

Afstudeeronderzoek

Smeekbedes zijn mij niet vreemd. Hoe vaak wel niet toegepast op ouders, buren, vriendinnen en Sinterklaas. Soms met succes, soms met iets minder. Die immense Barbie-villa, die ik in gedachten al een prominente plaats in mijn slaapkamer had toebedeeld, is er nooit gekomen. Dat hondje ook niet, want dan had mijn moeder haar koffers gepakt. Kinderpostzegels leverden altijd wel veel op, want voor het goede doel. Collecte lopen voor Amnesty International leverde wat minder op, want voor een goed doel dat niet iedereen begrijpt en de deur al is dichtgegooid voordat je het kan uitleggen…

Maar zelfs nu, jaren na de kinderpostzegels en het Barbiehuis, nu ik dacht bijna zelfstandig en onafhankelijk te zijn, ben ik voor mijn afstuderen afhankelijk van de onbaatzuchtigheid van anderen. Dit keer helpt het echter niet om mijn ouders, vriendinnen en buren lief aan te kijken en is Sinterklaas alweer bijna 2 maanden het land uit. Dit keer ben ik afhankelijk van de welwillendheid van een zeer selecte groep: iedereen die mijn zusje niet kent. En aangezien ik mijn zusje altijd enthousiast aan iedereen wil voorstellen, valt mijn eigen vriendenkring dan al voor een groot deel af.

Voor mijn afstudeeronderzoek ben ik op zoek naar 200 mensen die mijn vragenlijst willen invullen. Lieve, lieve, lieve lezer, wil jij mij daar misschien alsjeblieft bij helpen? Dan lever je een bijdrage aan de wetenschap en zie je meteen waar ik me het afgelopen jaar mee bezig heb gehouden. De vragenlijst is geheel anoniem en duurt slechts 15 minuten. Het is wel belangrijk dat het geluid van je computer aanstaat, zodat het filmpje goed te volgen is. Het onderzoek is in te vullen tot maandag 16 februari 10.00 uur. Ik zou je hééééééééééééééééééééééééééééél dankbaar zijn!!!!! JJJ

Dit is de link naar de vragenlijst:
https://examine.vu.nl/cgi-bin/inferentie.pl?qst_id=8446.

P.S.: Wanneer je meer mensen kent die dit onderzoek zouden willen invullen, graag!

2-2-09

Een coffeeshop in Ramallah

Terwijl achter me de taxi wegrijdt, bekijk ik de coffeeshop voor me. Gemaakt van de witte steensoort waaruit praktisch alles hier is opgetrokken, zorgen de strakke lijnen ervoor dat het gebouw ambitie en zelfvertrouwen uitstraalt. Veel glas en een gelikt uitziend logo - Zamn (c) - maken het compleet. Het pand kan niet ouder dan een jaar zijn.

Ik duw de glazen deur open en een jazzy, maar toch onmiskenbaar Arabisch deuntje komt me tegemoet. Achter een strakke, natuurstenen counter staan vier jongeren afwachtend naar me te kijken. Drie jongens, één meisje. Iets in hun blik geeft me het gevoel dat ik niet zomaar aan een tafeltje kan gaan zitten. Aarzelend loop ik naar een touchscreen met bijbehorend computersysteem, waarvan ik vermoed dat het de kassa is. Geen van de vier komt in beweging. Als ik een menukaart pak en toch naar een tafeltje wil lopen, spreekt het meisje me aan. “Do you know the system?” Als ik ontkennend antwoord, maakt ze me duidelijk dat ik eerst moet bestellen en dan pas plaats kan nemen. Na een korte blik op de kaart bestel ik een espresso. Ik moet zeven shekel betalen, omgerekend zo'n 1,40, wat voor de regio redelijk aan de prijs is.
Nadat ik heb afgerekend, gebaart het meisje dat ik een plek kan uitkiezen. Ik neem plaats aan een tafeltje aan het raam, hoewel er buiten weinig te zien is. Het is somber, mistig weer en de supermarkt aan de overkant ziet er vervallen uit.

Ik laat mijn blik over het interieur gaan. De muren zijn in twee kleuren geschilderd, van de grond tot ongeveer anderhalve meter hoog bordeauxrood, en verder tot aan het plafond een fletse kleur geel die me aan custard doet denken. Op enkele strategische plekken is het logo aangebracht, geel op rood. Er hangt geen kunst aan de muur, misschien om de kleurstelling en strakheid van het interieur intact te houden, maar boven mijn tafeltje hangt wel een flatscreen TV met een diameter van minimaal een meter. De TV staat niet aan.

Op mijn tafeltje staat een glanzend bordje, aan beide kanten bedrukt, waarop twee nieuwe specialiteiten worden aangeprezen. Aan de ene kant staat een “East West Salad”, met onder andere spinazie, cherrytomaatjes, kiwi, komkommer en avocado. De andere zijde probeert de klant te verleiden om een “Creamy Chicken Penne” te bestellen. Het vroege tijdstip weerhoudt me ervan, maar aan de smakelijk uitziende gerechten op de foto's zal het zeker niet liggen. Verder staan er op tafel een rechthoekige glazen vaas met witte bloemen, een roestvrijstalen peper-en-zout-stel, en een plexiglas bakje met drie soorten suiker: wit, rietsuiker, en zoetstof.

Aan een tafeltje naast me zitten twee mannen van halverwege de vijftig, goed gekapt en "casual friday" gekleed. Allebei dragen ze een v-hals trui over een button-down overhemd. Ze bekleden ongetwijfeld een hoge positie in een bedrijf of organisatie, een ontspannenheid uitstralend die op een subtiele manier intimiderend overkomt. De een slaat een dubbele espresso achterover en de ander drinkt een café Americano, terwijl ze op zachte toon een gesprek voeren. Uiteraard over politiek.
Hoewel ze het ogenschijnlijk niet eens zijn geworden, staan de mannen op om weg te gaan. Nog geen minuut nadat ze zijn vertrokken komt een van de medewerkers met een doekje en een fles Ajax om schoon te maken. Zowel de tafel als de stoelen worden grondig gepoetst. Als ik om me heen kijk, valt het me op dat de hele zaak volledig spic en span is. Het lijkt alsof geen van de lege tafeltjes die dag is gebruikt, er ligt geen propje op de grond en alles van metaal of glas blinkt je tegemoet.

Aan mijn linkerkant zit een gezin - vader, moeder, drie dochters - van een laat ontbijt of vroege lunch te genieten. Of zouden ze hier soms ook aan brunchen doen? Ik zie een Italiaans broodje met kip en salade, een broodje beefburger met tomatensalsa, een goedgevulde maaltijdsalade, een tosti met iets dat op kaas lijkt, en een groot bord met daarop een stapel gesuikerde wafels met slagroom en gesmolten Nutella. De oudste dochter houdt tijdens het eten haar grote Sony koptelefoon op. Haar iPod ligt in een hippe, roze gekleurde sok op tafel.

Met nog een paar minuten te gaan voordat mijn interview moet beginnen, richt ik mijn aandacht op de spullen die voor me op tafel liggen. Terwijl ik mijn pen pak en een aantal vragen en aandachtspunten in mijn notitieboekje schrijf, komt een van de drie jongens mijn bestelling brengen. Na vier weken smerige instantkoffie (caffeïnevrije Nescafe) gedronken te hebben, heb ik me op dit moment verheugd. Verwachtingsvol kijk ik naar het kopje dat op mijn tafel is gezet. Voor zover ik dat als liefhebbende amateur kan inschatten, lijkt het een perfect gezette espresso. Naast het kopje ligt, netjes uitgelijnd, een lepeltje met daarop een rond koekje, dat een subtiele anijssmaak blijkt te hebben. Gretig pak ik het kopje bij het oortje - dat, precies zoals het hoort, onmogelijk klein is - en met mijn ogen dicht drink ik de espresso in één slok op. Heerlijk.

Terwijl ik het kopje weer terug op het schoteltje zet, bedenk ik me dat ik er wel een glas water bij had gewild. Of eigenlijk had ik het er zelfs bij verwacht. Maar voordat ik om het water kan vragen komt mijn afspraak, Dr. Sufian Abu Zaida, binnen. Stipt vijf minuten te laat. Nadat hij een Café Americano besteld heeft - hij mag dus wel gaan zitten alvorens te bestellen - en ik mijn recorder aan heb gezet, kan het interview beginnen...