« januari 2009 | Hoofdmenu | maart 2009 »
I've been thinking about this for a while now and also my friends
and family have heard me complain about this, but why on earth does
the VU (Vrije Universiteit), my university, not grant their students a
break between the first and the second semester? At first I thought it
was a Dutch thing so I said to myself "Oh well! When in Rome, do as the
Romans do!". But
then I found out, meeting other students from other universities, that
the VU is actually one of the few to do that...again: why? I actually
couldn't come up with an answer and probably there will be no further
investigations, since basically I'm too lazy and it wouldn't change
anything anyhow. I do not really feel sorry for myself, don't get me
wrong, but it's a little aggravating when most of my friends in
Germany, Duitsland as they say, have about four weeks off before the
second semester kicks off.
Duitsland,
by the way, is my home country. I was born and raised in Lower
Saxony, 90 km south of my beloveth Hamburg, only I do not bear any
German blood in me though.
Anyway, this weekend is 'carnaval'!! People in the southern Netherlands
go crazy these days I'm told. I won't actually be down there,
nonetheless I decided to go to a carnaval party with a friend from
school tonight. The location will be a big boat (called Stubnitz) which
momentarily is docked at Amsterdam's harbor.
I
honestly am really looking forward, for I don't get to party in
Amsterdam as much as I'd like to due to financial and time constraints.
Clubbing in A'dam is quite expensive I suppose.
So I'm ready to bust some moves tonight, not that I'm good or anything...
...here are a couple of vids of people I admire (at least one of 'em) and enjoy watching.
Watch how they get it on:
http://www.youtube.com/watch?v=whDnO_ehg0Y
http://www.youtube.com/watch?v=-Yah2hCxCjU
Hi everybody,
...Yannic - that's my name. I'm a first semester IBA student at your
university, the VU, and I'm about to share my experiences as a foreign student
living in the Netherlands, more specifically in AMSTERDAM, as well as my
opinions and views on stuff - subjects, that is - that I'm
interested in or which I encounter throughout my stay here.
Since my hobbies are sports (all kinds), music, US politics ("...change
has come to America!", B.O.), hanging/going out with friends, social
networking (I became a victim a couple years ago!), movies, and literature
(...just a little ;-), chances are quite high that I will include those kind of
topics in my blog as well.
Of course I would welcome comments of you and yours to maybe provide me with
incentives for my next entry!!!
Oh yeah, I belong to the age group of '87ers...more info about me you will be
provided with throughout my blog ;-) ...
I
know we are well in the year of 2009 A.D. but still I'd like to talk
about new years
resolutions:
Do I have any? Yeah well, a couple I guess...first of all I want
to have
learned the Dutch language before the beginning of my second year,
starting in
September! It's just a feeling of ignorance that shadows me right now.
2ndly I would like to focus more on school (I think that's a pretty
common one throughout the student community). Finally,...well I can't
think of
'finally' as of right now...maybe a little later, we'll see.
What about yours? Post comment on my blog if you like.
I'll talk to you soon!
Terwijl de zon opkomt en de talloze vogels een mooie dag aankondigen, wrijf ik de slaap uit mijn ogen. Kwart over zes, wat een tijd.
Samen met vier andere mensen uit het 'welcoming house' loop ik naar Ibrahims eigen huis, zo'n vijf minuten lopen. Daar aangekomen worden we uiteraard op een ontvangst met thee en koekjes getrakteerd. Zelfs op dit vroege tijdstip is de Palestijnse gastvrijheid niet te evenaren. Na twintig minuten wachten en tevergeefs zoeken naar een Engelstalig nieuwskanaal, maant Ibrahim ons mee te komen naar waar we voor gekomen zijn. Gezamenlijk lopen we naar Ibrahims neef, Khaled. Tot dan toe lijkt het bijna op het begin van een gezellig dagje uit.
Een korte wandeling van tien minuten later staan we bij Khaleds huis. Of, beter gezegd, wat er nog van het huis over is.
Samen met twee waarnemers van een internationale organisatie horen we de details van Khaleds tragische verhaal. Zoals ik gisteren al vertelde, was zijn huis zonder de verplichte vergunning gebouwd en voldeed het dus niet aan eventuele bestemmingsplannen van de gemeente. Vorig jaar, in april, kregen Khaled, zijn vrouw en vijf kinderen te horen, dat een deel van het huis gesloopt diende te worden, om ruimte te maken voor een nieuw aan te leggen weg. En inderdaad, korte tijd later kwam er een bulldozer die botweg een groot gedeelte van de voorkant van het huis sloopte, waardoor het huis onbewoonbaar werd.
Het gezin vond gelukkig een onderkomen in een huurwoning, en was in ieder geval opgelucht dat het huis, in kleinere vorm weliswaar, hersteld zou kunnen worden. Het dak, het karkas en de meeste muren stonden immers nog overeind.
Toch bleef de situatie onduidelijk, de zaak leek nog niet afgedaan. Afgelopen december werd het huis van de buren volledig met de grond gelijk gemaakt en ondanks het slopen van de voorgevel leek er niet genoeg ruimte voor het aanleggen van een nieuwe weg. De buurman wiens huis gesloopt was kreeg door alle stress bovendien een hartaanval, waardoor de spanning in de buurt alleen maar toenam.
Gisteren kreeg Khaled uiteindelijk het lang gevreesde telefoontje; of hij meteen naar zijn huis wilde komen. Daar aangekomen trof hij twee legerjeeps en tien soldaten aan. Met de norse blik die soldaten zo vakkundig wordt aangeleerd, overhandigde de leidinggevende Khaled een bevelschrift, waarin stond dat de rest van zijn huis alsnog vernietigd zou worden, en wel de volgende ochtend om half acht.
Terwijl we dit verhaal aanhoren, komen er steeds meer buurtbewoners kijken. De spanning loopt op, want het is inmiddels al over half acht geweest. Het gerucht doet de ronde dat de oplegger waarop de bulldozer staat niet door de kronkelige straatjes van de Olijfberg kan manoevreren. Om kwart voor acht komen dan toch de eerste twee legerjeeps aanrijden. Ze rijden rond het huis om de omgeving te verkennen en stoppen op een heuvel achter het huis, waar ze de verzamelde groep mensen in de gaten houden. Het is het begin van een ware invasie. Vijftien minuten en meer dan twintig jeeps en busjes later, staan er zo'n honderd soldaten en agenten verspreid in de omgeving, om pottenkijkers weg te houden. Klaar om iedere vorm van weerstand hardhandig de kop in te drukken. Wij worden dringend verzocht opzij te gaan en terwijl we plaats maken, komt er een vervaarlijk uitziende bulldozer met pneumatische boor aangereden. In de vijf minuten die volgen proberen Khaled en een aantal andere mannen zoveel mogelijk van waarde uit het huis te redden; rolluiken, ijzer, de voordeur.
Terwijl wij vanachter de linie agenten proberen foto's en video's te maken, begint de chauffeur van de bulldozer zonder verdere plichtplegingen met slopen. Ibrahim heeft me een videocamera geleend om opnamen te maken, in de hoop dat de beelden verspreid kunnen worden. Het is het enige dat ik kan doen en dat geeft me een machteloos gevoel.
Binnen een kwartier is er al weinig meer te herkennen van het huis. Terwijl de agenten en soldaten met boze blikken proberen de menigte in toom te houden, begint een aantal vrouwen uit de buurt (waaronder de tante en moeder van Khaled) luidkeels de Israëliërs te beledigen. Ik hoor Hezbollah, Gaza, Hamas, Nasrallah (Hezbollah leider) langskomen, maar versta verder niet wat er precies geroepen wordt. Hoeft ook niet, de context is duidelijk. De agenten proberen stoïcijns voor zich uit te kijken, maar sommigen kunnen een grijns niet onderdrukken terwijl ze de scheldkannonade over zich heen laten komen.
Na een half uur slopen klinkt er plots een luide knal. De agenten die continu met hun vingers om de trekker gespannen staan, krimpen licht ineen en kijken alert rond. Naast me staat een soldaat met een brede riem met traangaspatronen. Dreigend heft hij zijn geweer de lucht in. Als blijkt dat de bulldozer een klapband heeft gekregen, klinkt er ineens een luid gejuich en gejoel op uit de menigte. De vrouwen laten het herkenbare hoge geluid van enthousiasme achter uit hun keel komen. Het lijkt er op dat er niet verder gesloopt kan worden. Helaas was veruit het grootste deel van het huis al in puin veranderd.
Het sloopwerk zit er inderdaad op. Na veel lastig manoevreren en heen-en-weer gescheld tussen de chauffeur en enkele opzichters, rijdt de bulldozer, met lekke band, richting de oplegger waar hij eerder vanaf gekomen was.
Terwijl de soldaten zich opmaken om ook te vertrekken, komen van alle kanten ineens jongetjes aangerend, Palestijnse vlaggen in de hand. Onder luid gejoel verlaten de soldaten en de talloze auto's de plek. Als een aantal jongens stenen begint te gooien, lijkt het er even op dat het alsnog gaat escaleren, maar doortastend optreden van Ibrahim en enkele andere ouderen met overwicht, zorgt ervoor dat het uiteindelijk bij roepen blijft.
Na afloop vertelt Ibrahim, die vloeiend Hebreeuws spreekt, dat hij de dienstdoende bevelhebber dringend had verzocht geen geweld te gebruiken en de Palestijnen zelf eventuele raddraaiers in toom te laten houden. Gelukkig is het, ondanks de gespannen situatie, bij een hoop geschreeuw gebleven.
Als alle Israëliërs na tien minuten verdwenen zijn, staat van het huis alleen nog de halve woonkamer overeind. De rest is met de grond gelijk gemaakt. Beduusd zit Khaleds moeder op een stuk beton in de ruïne, zich beseffend dat haar zoon en zijn gezin hun huis en spaargeld kwijt zijn en, vanwege de hoge huur die nu opgebracht moet worden, een moeilijke toekomst tegemoet gaan. Wat er nog bovenop komt, en dat is echt ongelofelijk, zijn de kosten voor de bulldozer en chauffeur. Inderdaad, je betaalt voor de vernietiging van je eigen huis.*
Even later hoor ik van Ibrahim dat de hele colonne op weg ging om een nieuwe bulldozer op te pikken en daarna door zou rijden naar een dorpje nabij Bethlehem, waar twee andere huizen gesloopt moeten worden. Hoofdschuddend loop ik weg van de ruïne, de berg op, weer naar huis. In diverse rapporten en publicaties worden de aantallen gesloopte huizen wel genoemd, maar pas als je het een keer in het echt ziet, en het leed op een tastbaar niveau kan ervaren, dan pas besef je wat er daadwerkelijk achter een tabel of grafiekje schuil gaat.
Thuisgekomen gooi ik kwaad mijn tas in de hoek en zet ik mijn laptop aan om als een bezetene het bovenstaande stuk te tikken. Machteloosheid is een naar gevoel.
* Een positieve kant van het verhaal is dat je niet opdraait voor de kosten van de tientallen soldaten, agenten en auto's die de bulldozer moeten beschermen. Er zijn in Oost-Jeruzalem nu zo'n 6000 huizen zonder vergunning, maar door de hoge beveiligingskosten kan Israël maximaal 150 huizen per jaar slopen.
Na de zoveelste werkdag bij Walid op kantoor en een stevige wandeltocht de Olijfberg op, kom ik uitgehongerd thuis. Jawel, het 'welcoming house' van Ibrahim voelt inmiddels al zo vertrouwd dat ik het over 'thuis' heb. Op zich een goed teken, hoewel ik liever zo'n eigen plekje in Gaza zou hebben. Maar goed, dat komt vast nog wel. Het gaat nu even over Ibrahim en zijn familie.
Als ik mijn spullen in mijn kamer heb gelegd, loop ik de trap af naar de keuken, waar Ibrahim inmiddels een dampend bord voor me heeft neergezet. Ibrahim gedraagt zich echt als een moederkloek en zorgt er in die hoedanigheid voor dat ik genoeg en gezond eet. (Als je de foto
onderaan dit bericht ziet, dan begrijp je pas hoe grappig de kwalificatie 'moederkloek' is.)
Gulzig val ik aan op het zoveelste feestmaal dat ik hier voorgeschoteld krijg - een halve kip, twee met rijst en vlees gevulde aubergines, rijst met een speciale saus, gestoofde groenten en het alomtegenwoordige 'chobbes' - brood.
Terwijl ik geniet van de maaltijd, zit Ibrahim een beetje ineengedoken tegenover me, uien te snijden. (Volgens mij is hij minimaal de halve dag bezig met koken. Voor wie? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. De talloze met restjes gevulde bakjes en pannen verdwijnen elke keer weer. Ik begin de oorzaak inmiddels in het spirituele te zoeken. De El-Hawa familie woont al honderden jaren op deze berg, misschien komen de geesten van Ibrahims overleden familieleden 's nachts langs om de koelkast leeg te eten.)
Om de stilte te doorbreken stel ik hem de vraag die hij mij altijd zo joviaal stelt, "What's going on?"
"Niet veel," antwoordt hij, terwijl hij zijn schouders ophaalt. Hij schilt nog een ui en vraagt terloops, "Wat zijn je plannen voor morgen?"
"Ik heb niet echt plannen, wilde een beetje thuiswerken."
"Ok. Het huis van mijn neef wordt morgenochtend vroeg vernietigd. Wil je ook komen?"
"Ehm," even laat ik de woorden bezinken. "Ja, natuurlijk, maar wat is er dan aan de hand?"
Zoals zoveel Palestijnen in Oost-Jeruzalem, waaronder ook Walid, heeft Ibrahims neef zijn huis gebouwd zonder toestemming van de gemeente. Op zich is dit niet onlogisch, want het (Israëlische) gemeentebestuur doet haar uiterste best om het Palestijnen zo moeilijk mogelijk te maken nieuwe huizen, winkels, hotels of andere panden te bouwen. Zoals ik al in een eerder stukje schreef, worden ingediende plannen simpelweg afgekeurd of op de een of andere manier eindeloos vertraagd. Dit is al tragisch op zich, maar voor de Palestijnen extra moeilijk te verkroppen omdat de Joodse kolonisatie van Oost-Jeruzalem tegelijkertijd onverminderd doorgaat. De Arabische inwoners van Jeruzalem worden als het ware steeds verder ingebouwd door de omringende, almaar uitdijende Joodse wijken, terwijl ze zelf niet de kans krijgen om uit te breiden, zelfs als nieuwe gebouwen geen enkele belemmering voor huidige bestemmingsplannen kunnen vormen.
Naast de toenemende inkapseling, verschijnen er ook steeds meer met Israëlische vlaggen versierde Joodse enclaves midden in Arabische buurten. In toenemende mate worden deze panden opgekocht of bezet, als de oorspronkelijke bewoners verplicht danwel vrijwillig zijn vertrokken, door Israëli's die het als een missie zien om zoveel mogelijk van het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan te bezetten. Met een fanatieke wild-west mentaliteit vestigen ze de vooruitgeschoven posten van wat zij als het voortschrijdende Israëlisch front zien.
Het uitbreiden van de Joodse invloed in Oost-Jeruzalem en grote gebieden in de West Bank, noemt men ook wel 'creaping annexation', en 'creating facts on the ground'. Door te blijven bouwen en uitbreiden, probeert men zoveel mogelijk grond voor Israël te annexeren, en de Palestijnen dus te ontzeggen, in de hoop dat deze ontwikkelingen bij vredesonderhandelingen als onomkeerbaar feiten worden beschouwd en dus niet tot een toekomstige Palestijnse staat kunnen gaan behoren.
Die 'sluipende annexatie' is echter lang niet zo subtiel als de naam suggereert. Ook hier op de Olijfberg zijn verscheidene huizen van Arabische mensen opgekocht door Joodse Israëliërs. Toen ik de eerste keer de berg opliep, zag ik tot mijn verbazing een enorme wapperende Israëlische vlag (zeker drie meter hoog). Erg vreemd in Palestijns Oost-Jeruzalem en eerlijk gezegd nogal provocerend.
Toen ik een kijkje ging nemen, kwam ik er achter dat de Joodse bewoners er een soort fort van hadden gemaakt, permanent bewaakt door vier beveiligingsmensen. Waarom deze mensen ervoor kozen een huis te kopen in een vijandige omgeving en dan ook nog provocerend een vlag in de voortuin planten, zodat ze constant bewaakt moeten worden? Alleen maar om een stukje extra land te bevechten? Het gaat mijn inlevingsvermogen te boven.
Het zijn over het algemeen zeer fanatieke religieuze families, die menen dat Israël alleen aan Joden toebehoort. Palestijnen horen er niet thuis, als er al zoiets bestaat als "de Palestijnen". Je treft dit soort mensen ook in het centrum van Hebron aan en in krakkemikkige caravans in illegale nederzettingen, verspreid over de hele West Bank. Over het algemeen zwaarbewapend, zijn het fanatiekelingen die net zo open staan voor een wederzijdse vredesdialoog als de meeste bloeddorstige extremistische militant van Islamic Jihad. Niet dus.
Hoewel het voor veel Palestijnen in Jeruzalem een ongewenste, maar noodzakelijke oplossing is, blijft het illegaal bouwen van een huis natuurlijk tegelijkertijd vragen om problemen. In het geval van Ibrahims neef, bleken er plannen te zijn om een weg aan te leggen, precies op de plek waar hij zijn huis enkele jaren geleden gebouwd had. Er werd een bevel uitgevaardigd, waarin Ibrahims neefs werd opgedragen een deel van het huis te slopen, zodat de weg aangelegd kon worden. Opgelucht dat een aanzienlijk deel van zijn huis kon blijven staan, ging hij meteen aan de slag. Dat was een paar weken geleden.
De opluchting was echter van korte duur. Zojuist kreeg hij een telefoontje, "Morgenochtend om zeven uur komen we met bulldozers. Je hele huis moet weg, zorg maar dat het leeg is."
Zullen omstanders nog in staat zijn om de bulldozers tegen te houden? Meestal komen er talloze agenten en soldaten mee om ieder beetje weerstand in te kiem te smoren. Maar misschien dat de aanwezigheid van een aantal buitenlanders verschil kan maken. Hoe dan ook, ik zal verslag doen van de gebeurtenissen.
Voor de liefhebbers, een foto van Ibrahim (r), samen met rabbijn Froman (l). Beiden zijn lid van een groep die zich de Jerusalem Peacemakers noemt. Het zijn stuk voor stuk bijzondere, inspirerende mensen.
Laatste reacties