« Thuis? | Hoofdmenu | Fireworks »

8-2-09

Machteloos

Terwijl de zon opkomt en de talloze vogels een mooie dag aankondigen, wrijf ik de slaap uit mijn ogen. Kwart over zes, wat een tijd.
Samen met vier andere mensen uit het 'welcoming house' loop ik naar Ibrahims eigen huis, zo'n vijf minuten lopen. Daar aangekomen worden we uiteraard op een ontvangst met thee en koekjes getrakteerd. Zelfs op dit vroege tijdstip is de Palestijnse gastvrijheid niet te evenaren. Na twintig minuten wachten en tevergeefs zoeken naar een Engelstalig nieuwskanaal, maant Ibrahim ons mee te komen naar waar we voor gekomen zijn. Gezamenlijk lopen we naar Ibrahims neef, Khaled. Tot dan toe lijkt het bijna op het begin van een gezellig dagje uit.
Een korte wandeling van tien minuten later staan we bij Khaleds huis. Of, beter gezegd, wat er nog van het huis over is.

Weblog1

Samen met twee waarnemers van een internationale organisatie horen we de details van Khaleds tragische verhaal. Zoals ik gisteren al vertelde, was zijn huis zonder de verplichte vergunning gebouwd en voldeed het dus niet aan eventuele bestemmingsplannen van de gemeente. Vorig jaar, in april, kregen Khaled, zijn vrouw en vijf kinderen te horen, dat een deel van het huis gesloopt diende te worden, om ruimte te maken voor een nieuw aan te leggen weg. En inderdaad, korte tijd later kwam er een bulldozer die botweg een groot gedeelte van de voorkant van het huis sloopte, waardoor het huis onbewoonbaar werd.
Het gezin vond gelukkig een onderkomen in een huurwoning, en was in ieder geval opgelucht dat het huis, in kleinere vorm weliswaar, hersteld zou kunnen worden. Het dak, het karkas en de meeste muren stonden immers nog overeind.

Toch bleef de situatie onduidelijk, de zaak leek nog niet afgedaan. Afgelopen december werd het huis van de buren volledig met de grond gelijk gemaakt en ondanks het slopen van de voorgevel leek er niet genoeg ruimte voor het aanleggen van een nieuwe weg. De buurman wiens huis gesloopt was kreeg door alle stress bovendien een hartaanval, waardoor de spanning in de buurt alleen maar toenam.

Gisteren kreeg Khaled uiteindelijk het lang gevreesde telefoontje; of hij meteen naar zijn huis wilde komen. Daar aangekomen trof hij twee legerjeeps en tien soldaten aan. Met de norse blik die soldaten zo vakkundig wordt aangeleerd, overhandigde de leidinggevende Khaled een bevelschrift, waarin stond dat de rest van zijn huis alsnog vernietigd zou worden, en wel de volgende ochtend om half acht.

Terwijl we dit verhaal aanhoren, komen er steeds meer buurtbewoners kijken. De spanning loopt op, want het is inmiddels al over half acht geweest. Het gerucht doet de ronde dat de oplegger waarop de bulldozer staat niet door de kronkelige straatjes van de Olijfberg kan manoevreren. Om kwart voor acht komen dan toch de eerste twee legerjeeps aanrijden. Ze rijden rond het huis om de omgeving te verkennen en stoppen op een heuvel achter het huis, waar ze de verzamelde groep mensen in de gaten houden. Het is het begin van een ware invasie. Vijftien minuten en meer dan twintig jeeps en busjes later, staan er zo'n honderd soldaten en agenten verspreid in de omgeving, om pottenkijkers weg te houden. Klaar om iedere vorm van weerstand hardhandig de kop in te drukken. Wij worden dringend verzocht opzij te gaan en terwijl we plaats maken, komt er een vervaarlijk uitziende bulldozer met pneumatische boor aangereden. In de vijf minuten die volgen proberen Khaled en een aantal andere mannen zoveel mogelijk van waarde uit het huis te redden; rolluiken, ijzer, de voordeur.

Weblog2 

Weblog3

Terwijl wij vanachter de linie agenten proberen foto's en video's te maken, begint de chauffeur van de bulldozer zonder verdere plichtplegingen met slopen. Ibrahim heeft me een videocamera geleend om opnamen te maken, in de hoop dat de beelden verspreid kunnen worden. Het is het enige dat ik kan doen en dat geeft me een machteloos gevoel.

Binnen een kwartier is er al weinig meer te herkennen van het huis. Terwijl de agenten en soldaten met boze blikken proberen de menigte in toom te houden, begint een aantal vrouwen uit de buurt (waaronder de tante en moeder van Khaled) luidkeels de Israëliërs te beledigen. Ik hoor Hezbollah, Gaza, Hamas, Nasrallah (Hezbollah leider) langskomen, maar versta verder niet wat er precies geroepen wordt. Hoeft ook niet, de context is duidelijk. De agenten proberen stoïcijns voor zich uit te kijken, maar sommigen kunnen een grijns niet onderdrukken terwijl ze de scheldkannonade over zich heen laten komen.

Weblog4

Na een half uur slopen klinkt er plots een luide knal. De agenten die continu met hun vingers om de trekker gespannen staan, krimpen licht ineen en kijken alert rond. Naast me staat een soldaat met een brede riem met traangaspatronen. Dreigend heft hij zijn geweer de lucht in. Als blijkt dat de bulldozer een klapband heeft gekregen, klinkt er ineens een luid gejuich en gejoel op uit de menigte. De vrouwen laten het herkenbare hoge geluid van enthousiasme achter uit hun keel komen. Het lijkt er op dat er niet verder gesloopt kan worden. Helaas was veruit het grootste deel van het huis al in puin veranderd.
Het sloopwerk zit er inderdaad op. Na veel lastig manoevreren en heen-en-weer gescheld tussen de chauffeur en enkele opzichters, rijdt de bulldozer, met lekke band, richting de oplegger waar hij eerder vanaf gekomen was.

Terwijl de soldaten zich opmaken om ook te vertrekken, komen van alle kanten ineens jongetjes aangerend, Palestijnse vlaggen in de hand. Onder luid gejoel verlaten de soldaten en de talloze auto's de plek. Als een aantal jongens stenen begint te gooien, lijkt het er even op dat het alsnog gaat escaleren, maar doortastend optreden van Ibrahim en enkele andere ouderen met overwicht, zorgt ervoor dat het uiteindelijk bij roepen blijft.
Na afloop vertelt Ibrahim, die vloeiend Hebreeuws spreekt, dat hij de dienstdoende bevelhebber dringend had verzocht geen geweld te gebruiken en de Palestijnen zelf eventuele raddraaiers in toom te laten houden. Gelukkig is het, ondanks de gespannen situatie, bij een hoop geschreeuw gebleven.

Weblog5

Als alle Israëliërs na tien minuten verdwenen zijn, staat van het huis alleen nog de halve woonkamer overeind. De rest is met de grond gelijk gemaakt. Beduusd zit Khaleds moeder op een stuk beton in de ruïne, zich beseffend dat haar zoon en zijn gezin hun huis en spaargeld kwijt zijn en, vanwege de hoge huur die nu opgebracht moet worden, een moeilijke toekomst tegemoet gaan. Wat er nog bovenop komt, en dat is echt ongelofelijk, zijn de kosten voor de bulldozer en chauffeur. Inderdaad, je betaalt voor de vernietiging van je eigen huis.*

Weblog6

Even later hoor ik van Ibrahim dat de hele colonne op weg ging om een nieuwe bulldozer op te pikken en daarna door zou rijden naar een dorpje nabij Bethlehem, waar twee andere huizen gesloopt moeten worden. Hoofdschuddend loop ik weg van de ruïne, de berg op, weer naar huis. In diverse rapporten en publicaties worden de aantallen gesloopte huizen wel genoemd, maar pas als je het een keer in het echt ziet, en het leed op een tastbaar niveau kan ervaren, dan pas besef je wat er daadwerkelijk achter een tabel of grafiekje schuil gaat.
Thuisgekomen gooi ik kwaad mijn tas in de hoek en zet ik mijn laptop aan om als een bezetene het bovenstaande stuk te tikken. Machteloosheid is een naar gevoel.

Weblog7

* Een positieve kant van het verhaal is dat je niet opdraait voor de kosten van de tientallen soldaten, agenten en auto's die de bulldozer moeten beschermen. Er zijn in Oost-Jeruzalem nu zo'n 6000 huizen zonder vergunning, maar door de hoge beveiligingskosten kan Israël maximaal 150 huizen per jaar slopen.

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/services/trackback/6a00d834521cd869e20111685300e0970c

Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar Machteloos:

Reacties

Hey martijn, alles goed daar? mooie verhalen over je belevenis daar, heel interresant over hoe het er daar nou aan toegaat, een hele andere wereld vergeleken met hier.
Veel blijven schrijven, groeten Barry

Hey Martijn,

Eindelijk heb ik tussen alle emails, de link naar je weblog gevonden. Nu er al 1,5 maand voorbij is hebben we dat niet zomaar gelezen, dus gaan we het zo uitprinten en hebben we wat te doen tijdens de busreis van Mendoza naar Salta (18 uur). Het eerste stuk zag er al veelbelovend uit.

Keep up the good work!

Kuzz
Willeke en Ivo

Hoi Martijn!
Ik ben onder de indruk van je observatie en schrijf talent, en het relativeringsvermogen dat je laat zien. Pfff....
Veel succes daar!

Karen

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld. Uw reactie is nog niet ingediend.

Bezig...
Uw reactie kon niet worden ingediend. Fout type:
Uw reactie werd gepubliceerd. Nog een reactie achterlaten

De letters en cijfers die u invulde kwamen niet overeen met de afbeelding. Probeer opnieuw.

Als laatste stap voor uw reactie wordt gepubliceerd, gelieve de letters en cijfers in te vullen die die u ziet in de afbeelding hieronder. Dit voorkomt dat automatische programma's reacties achterlaten.

Problemen met het lezen van deze afbeelding? Alternatief bekijken.

Bezig...

Laat een reactie achter