« Afstudeeronderzoek | Hoofdmenu | Machteloos »

7-2-09

Thuis?

Na de zoveelste werkdag bij Walid op kantoor en een stevige wandeltocht de Olijfberg op, kom ik uitgehongerd thuis. Jawel, het 'welcoming house' van Ibrahim voelt inmiddels al zo vertrouwd dat ik het over 'thuis' heb. Op zich een goed teken, hoewel ik liever zo'n eigen plekje in Gaza zou hebben. Maar goed, dat komt vast nog wel. Het gaat nu even over Ibrahim en zijn familie.

Als ik mijn spullen in mijn kamer heb gelegd, loop ik de trap af naar de keuken, waar Ibrahim inmiddels een dampend bord voor me heeft neergezet. Ibrahim gedraagt zich echt als een moederkloek en zorgt er in die hoedanigheid voor dat ik genoeg en gezond eet. (Als je de foto onderaan dit bericht ziet, dan begrijp je pas hoe grappig de kwalificatie 'moederkloek' is.)
Gulzig val ik aan op het zoveelste feestmaal dat ik hier voorgeschoteld krijg - een halve kip, twee met rijst en vlees gevulde aubergines, rijst met een speciale saus, gestoofde groenten en het alomtegenwoordige 'chobbes' - brood.

Terwijl ik geniet van de maaltijd, zit Ibrahim een beetje ineengedoken tegenover me, uien te snijden. (Volgens mij is hij minimaal de halve dag bezig met koken. Voor wie? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. De talloze met restjes gevulde bakjes en pannen verdwijnen elke keer weer. Ik begin de oorzaak inmiddels in het spirituele te zoeken. De El-Hawa familie woont al honderden jaren op deze berg, misschien komen de geesten van Ibrahims overleden familieleden 's nachts langs om de koelkast leeg te eten.)

Om de stilte te doorbreken stel ik hem de vraag die hij mij altijd zo joviaal stelt, "What's going on?"
"Niet veel," antwoordt hij, terwijl hij zijn schouders ophaalt. Hij schilt nog een ui en vraagt terloops, "Wat zijn je plannen voor morgen?"
"Ik heb niet echt plannen, wilde een beetje thuiswerken."
"Ok. Het huis van mijn neef wordt morgenochtend vroeg vernietigd. Wil je ook komen?"
"Ehm," even laat ik de woorden bezinken. "Ja, natuurlijk, maar wat is er dan aan de hand?"

Zoals zoveel Palestijnen in Oost-Jeruzalem, waaronder ook Walid, heeft Ibrahims neef zijn huis gebouwd zonder toestemming van de gemeente. Op zich is dit niet onlogisch, want het (Israëlische) gemeentebestuur doet haar uiterste best om het Palestijnen zo moeilijk mogelijk te maken nieuwe huizen, winkels, hotels of andere panden te bouwen. Zoals ik al in een eerder stukje schreef, worden ingediende plannen simpelweg afgekeurd of op de een of andere manier eindeloos vertraagd. Dit is al tragisch op zich, maar voor de Palestijnen extra moeilijk te verkroppen omdat de Joodse kolonisatie van Oost-Jeruzalem tegelijkertijd onverminderd doorgaat. De Arabische inwoners van Jeruzalem worden als het ware steeds verder ingebouwd door de omringende, almaar uitdijende Joodse wijken, terwijl ze zelf niet de kans krijgen om uit te breiden, zelfs als nieuwe gebouwen geen enkele belemmering voor huidige bestemmingsplannen kunnen vormen.

Naast de toenemende inkapseling, verschijnen er ook steeds meer met Israëlische vlaggen versierde Joodse enclaves midden in Arabische buurten. In toenemende mate worden deze panden opgekocht of bezet, als de oorspronkelijke bewoners verplicht danwel vrijwillig zijn vertrokken, door Israëli's die het als een missie zien om zoveel mogelijk van het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan te bezetten. Met een fanatieke wild-west mentaliteit vestigen ze de vooruitgeschoven posten van wat zij als het voortschrijdende Israëlisch front zien.

Het uitbreiden van de Joodse invloed in Oost-Jeruzalem en grote gebieden in de West Bank, noemt men ook wel 'creaping annexation', en 'creating facts on the ground'. Door te blijven bouwen en uitbreiden, probeert men zoveel mogelijk grond voor Israël te annexeren, en de Palestijnen dus te ontzeggen, in de hoop dat deze ontwikkelingen bij vredesonderhandelingen als onomkeerbaar feiten worden beschouwd en dus niet tot een toekomstige Palestijnse staat kunnen gaan behoren.

Die 'sluipende annexatie' is echter lang niet zo subtiel als de naam suggereert. Ook hier op de Olijfberg zijn verscheidene huizen van Arabische mensen opgekocht door Joodse Israëliërs. Toen ik de eerste keer de berg opliep, zag ik tot mijn verbazing een enorme wapperende Israëlische vlag (zeker drie meter hoog). Erg vreemd in Palestijns Oost-Jeruzalem en eerlijk gezegd nogal provocerend.
Toen ik een kijkje ging nemen, kwam ik er achter dat de Joodse bewoners er een soort fort van hadden gemaakt, permanent bewaakt door vier beveiligingsmensen. Waarom deze mensen ervoor kozen een huis te kopen in een vijandige omgeving en dan ook nog provocerend een vlag in de voortuin planten, zodat ze constant bewaakt moeten worden? Alleen maar om een stukje extra land te bevechten? Het gaat mijn inlevingsvermogen te boven.

Het zijn over het algemeen zeer fanatieke religieuze families, die menen dat Israël alleen aan Joden toebehoort. Palestijnen horen er niet thuis, als er al zoiets bestaat als "de Palestijnen". Je treft dit soort mensen ook in het centrum van Hebron aan en in krakkemikkige caravans in illegale nederzettingen, verspreid over de hele West Bank. Over het algemeen zwaarbewapend, zijn het fanatiekelingen die net zo open staan voor een wederzijdse vredesdialoog als de meeste bloeddorstige extremistische militant van Islamic Jihad. Niet dus.

Hoewel het voor veel Palestijnen in Jeruzalem een ongewenste, maar noodzakelijke oplossing is, blijft het illegaal bouwen van een huis natuurlijk tegelijkertijd vragen om problemen. In het geval van Ibrahims neef, bleken er plannen te zijn om een weg aan te leggen, precies op de plek waar hij zijn huis enkele jaren geleden gebouwd had. Er werd een bevel uitgevaardigd, waarin Ibrahims neefs werd opgedragen een deel van het huis te slopen, zodat de weg aangelegd kon worden. Opgelucht dat een aanzienlijk deel van zijn huis kon blijven staan, ging hij meteen aan de slag. Dat was een paar weken geleden.
De opluchting was echter van korte duur. Zojuist kreeg hij een telefoontje, "Morgenochtend om zeven uur komen we met bulldozers. Je hele huis moet weg, zorg maar dat het leeg is."

Zullen omstanders nog in staat zijn om de bulldozers tegen te houden? Meestal komen er talloze agenten en soldaten mee om ieder beetje weerstand in te kiem te smoren. Maar misschien dat de aanwezigheid van een aantal buitenlanders verschil kan maken. Hoe dan ook, ik zal verslag doen van de gebeurtenissen.

Voor de liefhebbers, een foto van Ibrahim (r), samen met rabbijn Froman (l). Beiden zijn lid van een groep die zich de Jerusalem Peacemakers noemt. Het zijn stuk voor stuk bijzondere, inspirerende mensen.

Froman and Ibrahim

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/services/trackback/6a00d834521cd869e201116851ab38970c

Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar Thuis?:

Reacties

Mijn schoonouders zijn nu naar Israël. Ze gaan ook Palestijnen ontmoeten. Ik ben erg benieuwd hoe de verhoudingen nu liggen.

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld. Uw reactie is nog niet ingediend.

Bezig...
Uw reactie kon niet worden ingediend. Fout type:
Uw reactie werd gepubliceerd. Nog een reactie achterlaten

De letters en cijfers die u invulde kwamen niet overeen met de afbeelding. Probeer opnieuw.

Als laatste stap voor uw reactie wordt gepubliceerd, gelieve de letters en cijfers in te vullen die die u ziet in de afbeelding hieronder. Dit voorkomt dat automatische programma's reacties achterlaten.

Problemen met het lezen van deze afbeelding? Alternatief bekijken.

Bezig...

Laat een reactie achter