Student weblog - Vrije Universiteit Amsterdam

Pass that dutch!

First and foremost to follow up my last entry, I just briefly want to mention that the promotional trip to two international high schools in Düsseldorf and Essen in Germany was great. Although in the end (from my point view) the pay was risible, after being on the road for 14 hours and returning exhausted, I was very grateful for the opportunity to give a presentation in front of strangers for the first time, in my favorite language so far...yet to be explored: English! After all, it was a great experience and I would be very likely to do such thing again.

A college of mine gave me this article a couple of weeks ago. I don't know when and in what German newspaper or journal it was published, but I thought it is very interesting and this is why I want to share it with you. I'll try to translate in one-on-one, so please regard the following as a quote:

Why the Dutch are so differently minded? - by Helmut Hetzel

The Hague. They trust homosexual couples, they legalize prostitution, regulate euthanasia [assisted suicide], and they grant permission to smoke a joint to whomever likes to do so. The Dutch make sure they get constant international attention. [...] What kind of society is this in which doings are possible for which one could get penalized for and which are regarded as reprehensible and unethical in other countries? Why of all people are the Dutch so "different" in the way the handle socio-political issues? Is it associated with the proverbial tolerance? And if so, why of all things are the Dutch so tolerant?
The "little country at the seaside"'s tolerance does not exist by chance. It's a result of a 400-year-long social development.  As early as 20 years after the war of independence against the Spanish emperor where not only political but also clerical autonomy was concerned, the Republic of the Seven United Netherlands was proclaimed in 1588. It is internationally recognized since 1648 [...] and therefore is one of the first nations of Europe. This nation thrived in its early age. Amsterdam emerged to the center of world trade [in the 17th century, the Dutch so called Golden Age]. Vessels of the United East India Company (VOC) circumnavigated the oceans and breached the Spanish predominance on the seven seas.They brought riches and resources from China, Indonesia, Japan, Africa, and America to Amsterdam. Workforce was needed everywhere, thus immigrants were more than welcome. Cities such as Amsterdam, Leiden, and Delft were just as multi-cultural 400 years ago as they are today. Back then as well as today the motto was: Live and let live. Trade and earn money.
On the domestic front four political and ideological drifts developed in the 18th, 19th, and 20th century: the Calvinists, the Catholic, the Liberal, and the Socialists, the so called Dutch pillars of society. The most outstanding characteristic of this pillar society was tolerance towards each other regardless of faith and conviction. Hence, despite the major differences between e.g. the Socialist and Calvinist ideology, somehow one had to figure out to get along with one another, to compromise and organize the republic on a daily basis. The only alternative would have been a civil war, which nobody wanted. So this is how the typical Dutch compromising, consensus, and tolerant culture was born. Tolerance in the Netherlands arose from the bottom up, having people with different ideologies, convictions and cultural backgrounds live next to each other, other than in Prussia [Ger. Preußen] where ideology was dictated from top down. Additionally, the cradle of the nation was earmarked by the rebellion against
the authority. From this revolutionary national consciousness the Dutch strong self-confidence was developed as well as a certain sense of mission. One is deeply convinced to do only the right and nothing immoral, which is symbolized by the curtain less windows of homes saying: "Look here, we have nothing to hide!"
The Dutch are free thinkers, pragmatists, and merchants. It was the Dutch Hugo Grotius, who with his tractate was the first to plead for free world trade and freedom of the seas in the 17th century, which made him the first "globalizer".
Also the Dutch for instance, in 1612, founded the "Actie" in Amsterdam and what would be the first stock exchange in the world. There is a say, which suggests that two souls reside in a dutch man's/woman's breast: the soul of the pastor and the trader's one. But if pastor-soul and the trader-soul come amiss, the trader-soul almost certainly wins.
Consequently, complicated socio-political issues are always handled with a pragmatic and not an ideological approach. Therefore, the following precept pertains: If these problems already exist, we cannot turn a blind eye on it but we have to solve them. And if we cannot solve them we at least have to regulate 'em! As a result drug use, euthanasia, and gay marriage are regulated through law as it is right and proper for a civilized nation. The fact that some other countries are less pleased with this kind of regulation leaves the Dutch cold as ice. Ultimately, due to their Calvinist culture they are convinced to do the right thing.

Vrede

In de kleine drie maanden die ik nu in Jeruzalem heb gewoond, heb ik veel gezien dat vrede tussen de Israëliërs en Palestijnen aanzienlijk bemoeilijkt. Zoals de voortdurende uitbreiding van Joodse nederzettingen in Oost-Jeruzalem en de West Bank. Of de voortdurende verdeeldheid in de Palestijnse gelederen. Maar gelukkig komen er genoeg buitenlanders naar de regio om een handje te helpen.

Het huis van Ibrahim is niet alleen een toevluchtsoord voor geloofsfanatici, maar ook voor vredesduiven van zeer diverse pluimage. Met de meest bijzondere plannen komen ze hier om eindelijk vrede te bewerkstelligen, iets dat al 60 jaar niet voor elkaar gekregen is. De initatieven die ik de laatste weken heb aangehoord variëren van klein tot groot, van pragmatisch tot idealistisch en van serieus tot absurd. De iniatitiefnemers zijn zonder uitzondering bloedserieus en volkomen overtuigd van de belangrijke bijdrage die hun plan gaat bijdragen aan vrede, maar de meeste ideeën behoren mijns inziens toch tot de categorie 'absurd'.

Nu hoorde ik mezelf eergisteren zeggen dat een vredesinitiatief helemaal niet groot hoeft te zijn om betekenis te hebben. Of dat het tot een doorbraak hoeft te leiden. Vrede in het Midden-Oosten zal altijd door een combinatie van factoren bereikt worden en ieder initiatief dat een beetje bijdraagt aan vrede is goed. Maar dat neemt niet weg dat ik toch mijn vraagtekens zet bij het nut van veel van de plannen. Aan de goede bedoelingen van de vredesstichters twijfel ik niet, maar hun invalshoek is soms zo vreemd dat ik me sterk afvraag of ze niet enigszins buiten de realiteit staan, en of het dus alle moeite wel waard is. Hieronder een korte bloemlezing, bestaande uit drie iniatieven die ik de laatste twee weken heb gehoord.

Het eerste voorstel is van Dr. Ellen Rosser en bestaat al sinds 1992. Van de drie iniatieven die ik hier noem, is dit het best ontwikkelde. In de afgelopen jaren heeft ze al de goedkeuring van belangrijke betrokkenen gekregen, waaronder de Islamitsche geestlijk leider (Moeftie) van Jeruzalem, oud Hamasleider Sheikh Yassin, premier Olmert, de PLO, en diverse invloedrijke rabbijnen.
Het is geen alomvattend vredesvoorstel, maar beslaat alleen Jeruzalem - zonder meer een van de meest heikele punten waarover de Israëliërs en Palestijnen het eens moeten worden. Bovendien, omdat het zo'n belangrijke stad is voor drie wereldgodsdiensten, en dus honderden miljoenen gelovigen, is het voor de hele wereld van groot belang dat Jeruzalem een oase van vrede wordt.
Dr. Ellen, voormalig professor Engelse Literatuur, verblijft nu zo'n twee weken in het huis met haar goede vriend David en een klein hondje. Het is een apart stel. David is zo rond de zeventig, praktisch kaal, maar met een soort knot op zijn hoofd waar een lange dreadlock staart uitsteekt. Met zijn baard, magere lijf, kleurrijke kleding en zijn hondje dat nieuwsgierig haar koppie uit zijn rugtas omhoog steekt, is David een bijzondere verschijning. Ellen ziet er daarentegen heel ingetogen uit. We noemen haar Sister Ellen, omdat ze gekleed gaat als een non. Bovendien zijn er al diverse felle discussies aan de eettafel geweest, waarbij ze fel de Christelijke normen en waarden verdedigt. Seks voor of buiten het huwelijk, scheiden, drugs, alcohol, vlees, zuivel, het is allemaal een groot gevaar voor onze samenleving. Gelukkig lacht ze nog wel vriendelijk naar me, maar als ik haar denkbeelden op mezelf projecteer, dan ben ik met mijn levensstijl -ongehuwd samenwonend, bierliefhebber, carnivoor, groot fan van alle soorten ijs en pap- praktisch de duivel.
Maar goed, Sister Ellen heeft een plan. Kort samengevat, wil ze Jeruzalem teruggeven aan God.
Enigszins naïef vroeg ik me hardop af of de hele wereld, inclusief Jeruzalem, niet al van God was, aangezien hij alles geschapen heeft. Dus wat valt er terug te geven? Maar dit was, blijkens haar reactie, een beetje een domme vraag. Ibrahims eerste reactie was "Hoe gaat ie daarvoor betalen dan? Gaat ie een cheque uitschrijven? En hoe wordt dat geld dan verdeeld? De Joden willen vast het meest en daar kunnen de Christenen dan weer niet voor onder doen. En dan zijn wij de Moslims er nog." Hoewel ik smakelijk moest lachen om Ibrahim, was Ellen minder geamuseerd. Het werd geen gezellige discussie aan de eettafel.
Volgens Ellens plan wordt Jeruzalem niet aan God zelf teruggegeven, maar aan zijn afgevaardigden hier op aarde. Het is de bedoeling dat Jeruzalem, net als Vaticaanstad, een zelfstandig opererende stadstaat wordt, geregeerd door een raad van afgevaardigden van de drie Abrahimitische religies. Deze zogenaamde "Judeo-Christelijk-Islamitische Raad" wijst een bestuurder (president) aan en deze persoon moet met de raad overleggen over alle, zich aandienende beleidskwesties; belastingen, bouwprojecten, bestedingen, onderwijs, enz.
De Knesset -het Israëlische parlement- blijft gewoon gevestigd in Jeruzalem en zal daar dus geld voor moeten afdragen. Verder zal het Palestijnse parlement ook gehuisvest worden in Jeruzalem en een gelijke behandeling als de Knesset krijgen.
De raad zal besluiten nemen om de vrede in de stad te handhaven, bijvoorbeeld door middel van een algeheel wapenverbod. Verder zullen speciale teams prostitutie, obsceniteiten en immoreel gedrag bestrijden en zal er een poging gedaan worden om zedige en bescheiden kleding in de stad af te dwingen.
Hoewel ze blijkbaar de steun van veel mensen krijgt, twijfel ik ernstig aan de haalbaarheid van het plan. Sterker nog, ik twijfel aan de wenselijkheid ervan. Zomaar wat vragen die ik heb: "Hoe gaan drie religies zonder ruzie één leider aanwijzen?", "Hoe zit het met alle niet-gelovigen in Jeruzalem, wat vinden zij van de nieuwe leefregels?", "Dit is in feite een theocratie, hoe gaan de gelovige machthebbers om met andersdenkenden?", "Is geloof niet juist een belangrijke aanleiding voor al het geweld in de regio?" 
Kort gezegd, ik denk (en hoop) niet dat Sister Ellens plan gaat werken.

Een ander plan werd gepresenteerd door twee Nederlanders* die afgelopen week op bezoek kwamen. Ze waren hier om hun "Hug of Jerusalem" te promoten. Het is de bedoeling dat ergens in juni een grote kring van mensen, hand in hand, rondom de oude stad van Jeruzalem gevormd wordt, als een teken van verbondenheid. Volgens het plan zal tussen iedere Israëliër en Palestijn een buitenlander staan, de verbindende link.
Daarnaast is het vooral de bedoeling dat er veel vrouwen komen, want zij moeten uiteindelijk de oplossing brengen. Het Midden-Oostenconflict wordt nu namelijk gekenmerkt door mannelijke energie, en een tekort aan de vrouwelijke variant ervan. Noem me een post-feminist, maar ik vond dit nogal kort door de bocht en vroeg me af in hoeverre de Nederlanders bekend waren met de lokale culturele gebruiken.
Ik waagde het dus hun opmerking ter discussie te stellen, want naar mijn mening spelen vrouwen in zowel de Israëlische als de Palestijnse samenleving, zeker in vergelijking met de omringende landen, een hele belangrijke rol. Een rol, bovendien, die heel breed erkend wordt.
Gelukkig kreeg ik wel gelijk, maar ik had het concept "energie" verkeerd begrepen. Het gaat er namelijk om dat aggressie, arrogantie, starheid en eer de boventoon voeren in de vredesonderhandelingen. Dat is blijkbaar typisch mannelijke energie. Om een prettiger klimaat te creëren moet deze aangevuld worden met vrouwelijke energetische stromen, zoals begrip, liefde, geduld. Het moge duidelijk zijn, ik vind dit echt grote onzin, discriminatie zelfs. Deze "vormen van energie" zijn aanwezig in alle mensen. Soms in meerdere, soms in mindere mate, maar je kan dit natuurlijk niet aan een geslacht koppelen.

Het plan zelf, het vormen van een menselijke keten, is natuurlijk leuk bedacht. En als ik naar de foto's van de twee voorgaande edities kijk, dan ziet het er zeker gezellig en inspirerend uit. Ik twijfel dus absoluut niet aan de goede bedoelingen, maar als twee Nederlanders naar Israël komen om vrede proberen te bereiken door een gezellige happening met zang, dans en elkaars handen vasthouden, dan komt dat een beetje naïef op mij over. Maar goed, dat is nog geen probleem. Als je echter tegelijkertijd even komt vertellen waar het de Israëlische en Palestijnse samenlevingen aan ontbreekt, en hoe mensen het beter kunnen doen, dan krijgt het een nogal belerende, paternalistische bijklank. En daar krijg ik een beetje jeuk van.

Het leukste project heb ik voor het laatst bewaard. Enkele dagen geleden arriveerden er 5 mensen, afkomstig uit Spanje, Nederland en, zo vermoed ik, Indonesië, een hele stapel koffers en tassen meezeulend. Later die middag raakte ik aan de praat met de Nederlander van het stel, Henk. Hij vertelde me dat ze met hun groep uit Spanje kwamen en dat ze rondreisden om te praten over eten. Waarschijnlijk keek ik lichtelijk verbaasd, want Henk begon me gelijk uit te leggen wat bij bedoelde. Ik heb mijn best gedaan om mijn gezicht in de plooi te houden, terwijl ik met stijgende verbazing naar zijn verhaal luisterde. Wisten jullie dat we door een complot van de Katholieke kerk, al sinds de Inquisitie voedsel eten dat niet goed voor ons is? Zo aten we voor die tijd voornamelijk granen, maar zijn we later overgegaan op de aardappel. En aangezien de aardappel 's nachts groeit, en net als bijvoorbeeld de paprika en de tomaat lid is van de familie van nachtschade groenten, eten we in feite voedsel dat helemaal niet bedoeld is voor ons. Want leven wij niet overdag? Klinkt logisch. Verder eten we geraffineerde suikers, allerlei chemische middelen en is ons ritme door ontelbare vormen van gemaksvoedsel en bijbehorende eetmomenten in de war geraakt. En, niet onbelangrijk, we zijn onze link met de lokale natuur kwijtgeraakt door van alles te importeren en exporteren en ons bovendien niet meer aan seizoensgroenten en -fruit te houden.

Een van de groepsleden, Roy, is de goeroe van het stel. Hij kan, zo is mij verteld, dagenlang vertellen over zijn visies en kan uitleggen hoe we veel gezonder kunnen eten. Ik zag hem later die avond bij wijze van avondeten een biologische rijstewafel in een jamachtige substantie dopen en dacht, "ik zou een moord doen voor een bak met Ben&Jerry's ijs."
Het mooie aan het hele verhaal is de link met het Midden-Oostenconflict. Die is er namelijk niet. Nou ja, in zekere zin wel, want zoals Henk me al uitlegde, als je goed voedsel eet ben je van binnen beter in balans en dus beter in staat om een conflict op te lossen. Geweldig bedacht natuurlijk, en volkomen logisch dat ze deze booschap op diverse workshops in de regio willen verkondigen. Echter, de genoemde link is iets te algemeen, dus een paar avonden geleden hoorde ik ze druk bezig met het vinden van een mooie symbolische boodschap om aan hun presentatie toe te voegen. Onder instemmend gemompel van de rest van de groep, orakelde Goeroe Roy wat over de poorten van de Oude Stad en over het openen van de ene laatste poort en...op dat moment haakte ik af.
Ik schudde mijn hoofd, deed mijn oordopjes in en richtte me weer op mijn laptopscherm, waar de film "Superbad" speelde. Een hilarische en volkomen onrealistische humorfilm, maar inhoudelijk toch net even wat sterker dan de conversaties buiten mijn slaapkamer.

* Het ging om een man en een vrouw. Een foto van de man, Rob, mag niet achterwege blijven => klik hier. Probeer je even de blikken van de Palestijnen voor te stellen toen ze dit wandelend kunstwerk langs zagen lopen.

Parasociale interactie

Parasociale interactie. Dat, beste lezer, is waar wij ons momenteel in bevinden. Ik ben me bewust van jou en jij van mij en onbewust weten we dat van elkaar…

Volg je me nog? Nee? Mooi, dan kan ik dit voorbeeld gebruiken om aan mijn ouders uit te leggen waar hun studietoelage naartoe gaat en waarom ik nu nog steeds die masterscriptie niet af heb.

Parasociale interactie is de interactie die plaats vindt tussen tv-kijker en nieuwslezer, radioluisteraar en dj, en lezer en schrijver. Iedereen vertoont wel enige mate van parasociale interactie, of je nou wilt of niet, maar bij de één blijft het bij braaf opletten wat er allemaal op het scherm gebeurt, terwijl de ander hele tirades tegen bepaalde politici in het nieuws kan afsteken. De term parasociale interactie is meer dan vijftig jaar geleden geïntroduceerd en is sindsdien regelmatig onderwerp van studie geweest binnen de communicatiewetenschap. In de meeste onderzoeken is het echter steeds verward met het begrip parasociale relatie, waarmee eigenlijk een soort vriendschapsband tussen kijker en personage wordt aangeduid. Parasociale interactie kan echter ook plaatsvinden met mensen die je nog nooit eerder op tv hebt gezien of waar je juist een hekel aan hebt.

Met als doel een methode te ontwikkelen die alleen parasociale interactie op het moment van kijken/luisteren/lezen meet en geen onderliggende relaties, hebben mijn begeleider en ik de definitie wat bijgeschaafd en een geheel nieuwe vragenlijst ontwikkeld. Onze vragen volgen nu, voor zover mogelijk, het patroon van een ‘echte’ (face-to-face) interactie en vragen niet meer random of je een personage aardig vindt of zou missen als hij/zij op vakantie is. Om de vragenlijst te testen heb ik met mijn zusje in de hoofdrol vier filmpjes opgenomen waarvan ik verwacht dat ze in meer of mindere mate parasociale interactie uitlokken. Zo zijn er twee condities waarin ze in de camera kijkt en twee waarbij ze van de zijkant te zien is. Binnen deze vier zijn er twee waarbij ze tegen kinderen praat en twee met volwassenen als doelgroep. Helaas staat de vragenlijst nu nog online, dus heb ik nog geen resultaten voor je, maar zodra ik weet of mijn hypotheses zijn uitgekomen, laat ik je dat hier weten. En tot die tijd hoop ik je tevreden te kunnen stellen met het filmpje hieronder.

Mensen of stenen?

Afgelopen maandag woonde ik samen met Ibrahim een demonstratie bij in Silwan. Vlak buiten de stadsmuren van de Oude Stad gelegen, op zo'n tweehonderd meter van de Al-Aqsa moskee, maakt Silwan deel uit van Oost-Jeruzalem en hoewel er dus praktisch alleen Palestijnen wonen, wordt er hard gewerkt om de Israëlische invloed in het gebied uit te breiden.
Zo heeft het gemeentebestuur talloze vernietigingsbevelen uitgevaardigd voor huizen in en rond Silwan, vaak gebaseerd op dubieuze regelgeving. Er worden bijvoorbeeld huizen als illegaal aangemerkt, terwijl ze voor 1967 gebouwd zijn, in de tijd dat het gebied nog deel uitmaakte van Jordanië* en Israël dus helemaal geen zeggenschap had. Of er is een gebouw dat een verdieping teveel heeft (vier in plaats van de afgesproken drie) en nu geheel met de grond gelijk gemaakt moet worden. Daardoor komen tientallen leden van een familie op straat te staan, zonder dat ze überhaupt van deze bouwvergunning op de hoogte waren toen ze hun appartementen van de opdrachtgever kochten.

Silwan

Met name de bewoners van de wijk Bustan zijn de dupe. Volgens de overleveringen heeft de Joodse koning David (inderdaad, die van Goliath) in het gebied gewoond en bezat hij er een groot park. Vanwege het belang van David voor de Joodse cultuur, wil het gemeentebestuur het gebied beschermen en zorgen dat het voor de Israëliërs bewaard blijft. Er zijn diverse Joodse groeperingen bezig met het voeren van een lobby voor deze zaak, waaronder mensen van de City of David, een park waar reeds archeologische vondsten uit Davids tijd te zien zijn en als zodanig een van de drukst bezochte attracties van de stad is. Maar omdat er ook kolonisten bij betrokken zijn, die zoveel mogelijk land voor Israël willen claimen, is het maar de vraag of het hier alleen archeologische en geschiedkundige overwegingen betreft.
In Silwan zijn al diverse Joodse nederzettingen gevestigd. Een van de Palestijnse actievoerders -en eigenaar van een de huizen met een slooporder- liet me zien hoe ze verspreid door het gebied liggen en hoe de wijk Bustan de mogelijkheid zou bieden om enkele ervan in de toekomst met elkaar te kunnen verbinden. Het is duidelijk hoe de Palestijnse huizen verdere Joodse uitbreiding in de weg staan. Op de foto hieronder zie je een voorbeeld van zo'n nederzetting. Midden op de heuvel is één pand door kolonisten ingenomen en op provocerende wijze getooid met een Israëlische vlag.

Helaas is de opkomt bij de demonstratie niet groot, maar door de aanwezigheid van de Jordaanse ambassdeur krijgen de actievoerders toch behoorlijk wat aandacht van de pers. Vanmiddag vertelde Ibrahim zelfs dat hij op de foto stond in Al-Quds, de grootste Arabische krant in Jeruzalem**. Het is maar goed dat er toch aandacht aan de zaak besteed wordt, want de situatie voor de mensen in Silwan wordt steeds moeilijker.
De kolonisten zijn zeer volhardend en maken het de omringende Palestijnen ontzettend lastig met hun acties. Een bizar voorbeeld is de tunnel die een groepje kolonisten aan het graven is, en die hun nederzetting moet verbinden met de Klaagmuur. Door de graafwerkzaamheden zijn er al diverse Palestijnse huizen verzakt en enkele weken geleden leidde het bijna tot een ramp, toen midden op de dag plotseling de vloer van een klaslokaal weg viel en diverse meisjes van de VN-school met stoelen en tafels en al in een gat stortten. Doordat de vloer gelukkig niet in stukken brak, raakte slechts één meisje lichtgewond, maar je kan je de schrik voorstellen.

Het uiteindelijke doel van de Israëlische beleidsmaatregelen is duidelijk: de Joodse invloed op Oost-Jeruzalem zo sterk mogelijk uitbreiden. Aan de ene kant wil men zoveel mogelijk Joodse Israëliërs zich in het gebied laten vestigen en tegelijkertijd dit voor de Palestijnen onmogelijk maken. Daarnaast probeert men de Palestijnen die er al wonen van het grondgebied te verwijderen, of hun leefsituatie zo ondraaglijk te maken dat ze uit zichzelf vertrekken. Dit klinkt heftig, maar kijkend naar alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden en jaren, kun je niet anders concluderen.
Het is niet voor niets dat er zelfs door Amerikaanse politici nu felle kritiek wordt geleverd op de het Israëlische beleid. Het continu vernietigen van Palestijnse huizen omwille van dubieuze beleidsmaatregelen en tegelijkertijd Joodse nederzettingen tolereren, uitbreiden, of zelfs nieuw vestigen is zonder meer een grote bedreiging voor het vredesproces. Zelf ben ik geneigd te denken dat het Israëlische nederzettingenbeleid zelfs het grootste gevaar voor een vreedzame oplossing is.

Bustan is een vreselijk voorbeeld van het misdadige Israëlische beleid. Een hele wijk, bestaande uit 88 gebouwen, waar 1500 mensen wonen, compleet wegvagen omwille van het aanleggen van een archeologisch park is gewoonweg te bizar voor woorden. Zoals op de poster hieronder te zien is, vragen de bewoners en leden van het actiecomite van Silwan zich ook terecht af hoe Israël dit in vredesnaam kan verantwoorden.
 
Toen ik enkele dagen geleden ook al in Silwan was, stond ik naast een rabbijn die geïnterviewd werd door een Australisch televisiestation. Zijn opmerkingen waren me uit het hart gegrepen en zijn me, in hun oprechtheid en redelijkheid, bijgebleven. Toen de verslaggever hem vroeg naar het belang van Koning David voor de Joodse geschiedenis, antwoordde de rabbijn als volgt:
"Voor mij als Jood, als rabbijn, en als Zionist, is koning David een ongelofelijk belangrijke figuur. Ik ben ervan overtuigd dat er in deze regio talloze archeologische vondsten gedaan kunnen worden. Misschien heeft David precies op deze plek een park gehad en misschien zijn er inderdaad overblijfselen van hem en zijn gevolg te vinden. Je kan het historische en maatschappelijke belang daarvan allerminst onderschatten, dat geef ik meteen toe, maar is het deze ingrijpende maatregelen allemaal wel waard? Als je het mij vraagt, niet. Het komt uiteindelijk neer op de volgende vraag: wat is belangrijker, mensen of stenen?"

Het antwoord moge duidelijk zijn.

* De diverse machtswisselingen in de regio leiden overigens tot wel meer bijzondere praktijken. Zo liet Ibrahim me vorige week zijn paspoort zien, waarin vermeld staat dat hij in 1942 in Israël geboren is. Onmogelijk natuurlijk, aangezien Israël pas sinds 1948 bestaat. Het heeft zelfs een keer problemen en een dag cel opgeleverd, toen een oplettende Portugese douanebeambte opmerkte dat de gegevens helemaal niet konden kloppen en veronderstelde dat het paspoort dus wel vals moest zijn. Naast deze praktische problemen, is het natuurlijk ook een pijnlijk staaltje geschiedvervalsing. Ibrahim is een Palestijn, geboren in het door Engeland beheerde mandaatgebied Palestina. En dus niet in Israël, het land dat Ibrahims volk nu al tientallen jaren onderdrukt en bezet.

** Ibrahim draagt meestal neutrale, donkergetinte kleding, maar als er een speciale gelegenheid is, dan gaat hij volledig in het wit gekleed (schoenen, sokken, broek, jurk en jasje) en draagt hij een traditionele rood-wit geblokte kuffiyeh op zijn hoofd. Aangezien hij over het algemeen de enige is die er zo bijloopt, zou je kunnen zeggen dat hij er -met zijn 1,60 en zijn noeste, op Arafat lijkende kop- een beetje als de dorpsgek bijloopt. Maar Ibrahim is niet op zijn achterhoofd gevallen. Hij bekende me laatst dat het een hele bewust tactiek is om aandacht te krijgen. En het werkt altijd. Ook afgelopen maandag weer werd hij door twee televisiestations geïnterviewd, terwijl hij in feite helemaal niks met de demonstratie of Silwan te maken had.
Maar met zijn voorkomen doet hij het gewoon goed voor de camera's. Het was trouwens interessant om te zien dat Ibrahim, voordat hij geïnterviewd werd, toestemming ging vragen aan de actievoerders of hij als woordvoerder voor ze mocht spreken. Dat mocht gelukkig en ik denk dat het een goede zet was. Als Al-Quds een foto van Ibrahim plaatst en niet eentje van de Jordaanse ambassadeur, dan is dat een aardig teken aan de wand dat hij met deze slimme tactiek resultaten kan boeken.

Politiek

Naarmate 2 april -de dag van mijn retourvlucht richting Schiphol- snel dichterbij komt, gaat het er steeds sterker op lijken dat ik terugkeer zonder ook maar een stap in Gaza te hebben gezet. Vervelend? Zeker weten. Een onoverkomelijk probleem? Natuurlijk niet.
In de afgelopen periode heb ik allerminst stilgezeten en veel onmisbaar voorbereidend werk kunnen doen. Bovendien heb ik de tijd gebruikt om mijn onderzoeksdesign aan te passen. Ik kan op dit moment nog niet uitwijden over de details, want die zijn nog niet definitief, maar ik kan wel zeggen dat ik dit jaar in ieder geval nog een nieuwe missie naar Gaza in het vooruitzicht heb. Dat wil zeggen, ik ga een nieuwe poging wagen. Voorlopig staat de vertrekdatum gepland voor begin juni, maar mocht het duidelijk worden dat de Israëlische autoriteiten wederom geen toestemming willen verlenen, dan zal deze hoogstwaarschijnlijk doorschuiven naar het najaar. Het is in ieder geval duidelijk dat er veel afhangt van alle politieke ontwikkelingen die nu gaande zijn.

Het diplomatieke verkeer tussen Israël en Hamas -als je daar al van mag spreken- ligt ogenschijnlijk stil, maar tussen de twee grootste Palestijnse partijen Fatah en Hamas wordt deze week intensief onderhandeld. Op dit moment zijn in Caïro van beide partijen welgeteld vijf verschillende onderhandelingsteams in gesprek, over evenzoveel heikele onderwerpen. Het uiteindelijke doel is verzoening tussen de aartsrivalen, maar dit is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan. Sterker nog, hoe langer de impasse voortduurt, hoe ingewikkelder de situatie wordt en hoe verder men van een mogelijke oplossing verwijderd is. De politieke realiteit op de grond is namelijk sterk aan verandering onderhevig. In beide kampen zijn onderlinge meningsverschillen zichtbaar en de loopgraven zijn lang niet zo duidelijk afgetekend en tegenover elkaar gepositioneerd als vaak wordt verondersteld.

In de meeste media worden Fatah en Hamas afgeschilderd als respectievelijk pragmatisch en ideologisch, maar deze scheiding is al lang niet meer te maken, als deze ooit al gemaakt kon worden. Net zo min gaat de tegenstelling seculier-religieus op. Wat momenteel bovendien erg interessant is, is dat de traditionele geografische verdeling van beider achterban omgedraaid is. Hoewel er in de media eenduidig wordt gerept van een toegenomen populariteit van Hamas, geldt dit alleen voor de West Bank, waar ze volgens de meest recente peiling inderdaad sterk aan steun gewonnen hebben.* In de peilingen blijft Hamas net iets kleiner dan Fatah, maar dit was ook het geval tijdens exit polls bij de vorige verkiezingen. Als je bedenkt dat de steun in de tussentijd alleen maar is toegenomen, dan zal Hamas bij eventuele verkiezingen in de West Bank hoogstwaarschijnlijk dus wederom een ruime meerderheid van de stemmen behalen. In Gaza daarentegen, heeft Hamas sterk aan populariteit ingeboet en is Fatah met afstand de grootste partij. Het toont aan hoe tragisch de huidige splitsing is. En hoe broodnodig verzoening is.

Zowel in de West Bank als in Gaza maakt een partij de dienst uit die niet langer de steun van de meerderheid van de bevolking geniet. Hoe ironisch dat die meerderheid zich in beide gevallen wel bevindt bij de Palestijnse buren. Het is duidelijk dat een deling van de macht, in de vorm van een eenheidsregering met gematigde leden van beide partijen en een aantal onafhankelijke kandidaten, de beste en misschien wel de enige oplossing voor de korte termijn is.

Het behoeft geen uitleg dat de uitkomst van de onderlinge Palesijnse onderhandelingen van vitaal belang zijn voor de gesprekken met externe partijen. Afgezien van de meest elementaire humanitaire hulp gaat de blokkade van Gaza ondertussen namelijk onverminderd door. Hoe sneller onderhandelingen met Israël plaats kunnen vinden, om de reconstructie van Gaza in gang te zetten, hoe beter. Er zijn mensen die vinden dat deze onderhandelingen eerst over een tijdelijke wapenstilstand moeten gaan, waarbij Hamas stopt met het afschieten van raketten en Israël de grensblokkade enigszins verlicht. Pas als een dergelijk staakt-het-vuren van kracht is, vormen de relatieve rust en stabiliteit de context voor een een verder, beter uitgewerkt vredesproces voor de langere termijn. Zo'n stap-voor-stap strategie, zoals beschreven in een recent rapport van de Amerikaane denktank Carnegie Endowment, is er een waar ik me wel in kan vinden.

In tegenstelling tot dit rapport denk ik echter niet dat er eerst een wapenstilstand tussen Israël en alleen Hamas moet komen. Hoewel de meningen hierover verschillen, vind ik zelf dat de Palestijnen eerst hun eigen eenheid op orde moeten hebben voordat onderhandelingen met Israël plaats kunnen vinden. De machtsverhoudingen tussen Israël en de Palestijnen zijn dermate ongelijk dat het sowieso al ongeloofwaardig is om over 'onderhandelingen' te praten. De ene partij kan namelijk zonder al teveel problemen haar wensen en eisen aan de ander opleggen, door middel van militaire en economische pressiemiddelen. Als de onderliggende partij in die onderhandelingen daarnaast ook slechts één politieke partij vertegenwoordigt en niet als de enige en rechtmatige vertegenwoordiger namens het gehele Palestijnse volk spreekt, heeft het geen zin om überhaupt aan gesprekken te beginnen.

* Het is overigens een saillant detail dat als voormalig Fatah leider Marwan Barghouti zou deelnemen, hij de verkiezingen met afstand zou winnen. Barghouti is verreweg de meest populaire Palestijnse politicus, maar zit momenteel een levenslange gevangenisstraf in Israël uit. Israël is echter bereid om ook Bargouthi vrij te laten in de deal waarin honderden gevangen geruild worden voor de, door Hamas gekidnapte, Israëlische soldaat Gilad Shalit. Je zou geneigd zijn te denken dat dit goed nieuws is voor de Palestijnse eenheid. Maar zoals zo vaak schuilt hier ook weer een aanzienlijke politieke adder -zeg maar gerust python- onder het gras. President Mahmoud Abbas wil de vrijlating namelijk niet toestaan en heeft Israël verzocht om Bargouthi individueel, op een ander moment, vrij te laten. De gevangenruil is namelijk een zaak van Hamas, en het vrijlaten van een voormalig Fatah leider als een gebaar naar Hamas, dat kan natuurlijk niet. Bovendien, niet onbelangrijk, Abbas zou zelf natuurlijk zijn positie als de machtigste man van het land verliezen. Zucht.

"Going down..."

On February 25th a Turkish commercial airline dropped from the sky on a field while seconds before it would hit the runway. The cause remains to be found, but first assessments point towards a lack of kerosene in the tank I suppose.approaching Amsterdam Airport Schiphol Knowing that aviation statistically is the safest way to travel from point A to point B, I always feel a slight unease when I enter an aircraft. Generally I'm not scared of airborne transportation, but I'm very aware of putting my life into somebody else's hands, as a matter of fact, in many people's hands. I'd rather have it be my own fault than someone else's if something should happen to me. Consequently, I am very likely to travel with an airline that I know and that has a rattling good reputation.
By all means, ever since that wreck on the twenty-fifth, I constantly hear planes above my head when I'm at home - that is, I happen to live in Amsterdam Zuidoost/Bijlmer where airplanes are routed across at a perceived altitude of about 200-200 meters. Once you can tell whether it's of instance a KLM, British Airways, Lufthansa or Scandinavian aircraft that is passing overhead at a very high rate, you know what time it is - it's time to think of something else, which has become quite difficult lately. As I learned Biljmer, in October of 1992, was subject to one of the most disastrous airplane crashes in a city, other than  "alleged" terroristic motivated calamities! (Yes, I'm a conspiracy believer!! Go watch Zeitgeist-The Movie and draw your own conclusions! It's quite interesting and powerful... http://video.google.com/videoplay?docid=-594683847743189197) The 2nd picture shows the building that was hit, which was about a 20 minute foot walk from where I live. Although chances are diminutive that a catastrophe like this is going to happen again in Bijlmer, yet the thought still keeps me pausing for when I read my book and I hear turbine-powered birds outside.

German speaking readers can check out the following link to get more information.
http://www.myvideo.de/watch/2473242/flugzeugabsturz_in_Amsterdam

Speaking about Bijlmer, briefly I would like to make something clear. Because every time when people ask me where I live and I tell them I instantaneously either get a funny face or a comment on that place. First of all it belongs to the city of Amsterdam, namely Amsterdam Zuidoost, that used to be different somewhat 15 years ago. Secondly, yes there is a variety of people from other countries of the world living in Zuidoost. Mainly people from West Africa, Asia, the Middle East, and former Dutch colonies like Suriname or The Netherlands Antilles. Ever since the quarter has been renewed and reconstructed, with for instance one of the biggest shopping areas in Holland, new housing facilities etc., a growing white population is sighted in this area. Crime rates used to be very high back in the day and that's basically all the funny faces know! I don't want to be deceptive, I suppose there is still more crime here that in other places, but Bijlmer is not a Ghetto!! :) Whenever I see elderly women and children out on the street late in the evenings, it indicates to me that I do not have to worry here (in Ganzenhoef more precisely). Finally, people should check it out themselves and not rely on so called second-hand experiences, things they've once heard about somewhere.
For more specific information check out: http://en.wikipedia.org/wiki/Bijlmermeer

This Thursday a friend of mine and I will be in Germany promoting my university at two international high schools in Dusseldorf and Essen. We received all the materials and the presentation this morning, and I think it will be fun...giving a presentation to many students I don't know for the first time. So I'm excited...

Gekkenhuis (2)

Hoewel ik een paar dagen terug had beweerd dat ik verder even niks over mijn bijzondere huisgenoten zou schrijven, ga ik dat voornemen nu al verbreken. De aankomst van de 24-jarige Engelsman Matthew heeft me namelijk nieuwe inspiratie gegeven. Hij slaat echt alles.
Ik was hem al twee keer tegen het lijf gelopen, maar was een kennismaking aanvankelijk uit de weg gegaan. Aan zijn uitstraling -vieze kleren, baard, glazige blik in zijn ogen, bijbel stevig in de hand- had ik het idee dat ik daar niet blij van zou worden. Echter, tijdens het avondeten kon ik er niet meer omheen en maakte ik dan toch kennis met Matthew.
Zijn eerste vraag beloofde weinig goeds. "Waarom ben je hier? Nou ja, natuurlijk heeft God je hier gebracht, maar wat doe je overdag?" Mijn impulsieve antwoord "Nee hoor, ik heb zelf mijn vliegtuigtickets geboekt en ben met Swiss Air gevlogen," slikte ik maar in. In plaats daarvan legde ik uit wat me hier bezig hield.
Matthew zelf bleek hier wel door God heengestuurd te zijn. En zoals wel vaker beweerd wordt, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Hij kon dan ook niet veel uitleggen over zijn redenen om hier te komen en te blijven. Maar het bleek dat Matthew zich bewust een beetje op de vlakte hield. Later zou blijken dat hij haarfijn kon uitleggen wat hij hier deed en waarom hij hier naartoe was gekomen.

Het bleef namelijk niet bij deze kennismaking, maar er volgde een tweede gesprek, later die avond in de computerkamer. Dat was overigens mogelijk doordat Rick zowaar niet achter de computer zat -voor de tweede keer in negen weken. Terwijl ik met Eva zat te bellen kwam Matthew zachtjes binnen, om met een soort van gebarentaal te vragen of hij de computer mocht gebruiken. Met een zelf bedacht gebaar -een subtiele beweging van de lippen en het tegelijkertijd optrekken van mijn wenkbrauwen- maakte ik hem duidelijk dat het me weinig kon schelen, zolang hij zijn mond maar hield. Dankbaar knikkend schuifelde hij naar het bureau om plaats te nemen achter de PC.
Tijdens het telefoongesprek wierp ik zo nu en dan een blik op het scherm en ik zag dat hij driftig bezig was met Google Earth, dat programma waarmee je de hele wereld tot op straatniveau kan bekijken met behulp van satellietfoto's. Hoewel ik het programma ook wel eens bekeken had, vond ik het vrij saai en had ik het na het opzoeken van mijn eigen huis wel gezien. Matthew leek er echter helemaal in op te gaan. Ik zag lijnen en afstanden op het scherm verschijnen, terwijl de wereldbol op het scherm in razend tempo versprong. Toen ik uiteindelijk had opgehangen vroeg ik hem wat hij aan het bekijken was, want daar was ik inmiddels wel benieuwd naar geworden.
"Ik bekijk het internationale nieuws en volg de laatste ontwikkelingen. En of er nog nieuwe raketten getest of geplaatst worden enzo. Kijk, hier in Rusland is een basis waar onderzeeërs liggen en als je je bedenkt dat hun raketten een bereik van 5000 kilometer hebben, moet je kijken waar ze allemaal kunnen komen." Enthousiast liet hij zien dat praktisch iedere stad in de Verenigde Staten het doelwit zou kunnen worden, terwijl hij met de muis sporen over de wereldbol trok.
"Mmm mmm," antwoordde ik. Misschien geen veelzeggend antwoord, maar Matthew interpreteerde het als oprechte interesse en stak van wal, om de eerstvolgende 3 uur zijn mond niet meer te houden.

Hij beweert inzichten van God te hebben gehad (dat heb ik vaker gehoord), waardoor hij weet dat de Dag des Oordeels binnenkort aanbreekt (dat ook). Hij weet echter zo veel gedetailleerde informatie over de specifieke dag (9 april*) en over de betrokken partijen (VS, China, Rusland, Iran, Israël) dat een boek waarin hij dit allemaal beschreven heeft, in zijn thuisland Engeland verboden is. Sterker nog, Matthew is op de vlucht. Een aantal keer opgepakt en bedreigd door de Engelse politie en de zogenaamde Special Branch (een soort verbindingsofficieren tussen de geheime dienst MI5 en de civiele politie) is hij via Spanje, Marokko en Egypte, nu in het Heilige Land aangekomen. In die andere landen werd hij nog achterna gezeten, maar in Israël -waarschijnlijk een van de meest intensief beveiligde stukjes land op aarde- leeft hij al 6 maanden zonder problemen. Nou ja, het is in ieder geval een mooi verhaal.

Maar het wordt nog veel beter. Hij blijkt drie keer opgesloten te zijn geweest in verschillende beveiligde inrichtingen in Engeland, waaronder een keer door zijn eigen vader, die een hoge officier bij de geheime dienst was en momenteel het hoofd van de beveiliging van de Koning van Jordanië schijnt te zijn. Uit alledrie de inrichtingen heeft hij echter weten te ontsnappen. Dat een van de inrichtingen met gesloten afdelingen, luchtsluizen, hekken en tientallen camera's beveiligd was, maakt zijn verhaal bijna ongeloofwaardig. Maar ik was natuurlijk de bovennatuurlijke factor vergeten. Toen hij voor de derde keer opgesloten was, in Oxford, wist hij op een dag uit zijn kamer te glippen. Na een aantal lastig obstakels was het hem zowaar gelukt om het beveiligde pand te verlaten. Buiten aangekomen, zag hij dat er hoge hekken waren geplaatst, waardoor het bijna onmogelijk was om het terrein te verlaten. Zonder precies te weten waarom, nam hij een aanloop voor een praktisch onmogelijke wanhoopssprong. Het leek hopeloos, maar nadat hij had afgezet, werd hij plotseling door een engel opgetild, om zo over het 3 meter hoge hek heen te vliegen en veilig aan de andere kant te landen. OK, daar had ik even niet aan gedacht.

Matthew is nu in afwachting van de Dag des Oordeels. En die ziet hij met vertrouwen tegemoet, want gelukkig is er voor de mensen die het pad van God volgen -gelukkig voor hem dus, iets minder voor mij- een speciale plek waar ze niks zal overkomen. Het is een mooie plaats, zonder stress, maar met eten en alle primaire levensbehoeften in overvloed. Klinkt goed, maar volgens Matthew is het wel een simpel leven, vergelijkbaar met dat van de bedoeïenen in de woestijn. Ik vertel hem dat me dat niet echt ideaal in de oren klinkt. Hoe moet je tenslotte je telefoon opladen? Bovendien, waarschijnlijk is er geen WiFi verbinding, dus geen internet. Mij ietwat te simpel.
Voor iemand die zichzelf en al deze verhalen zo serieus neemt, moet ik hem nageven dat hij toch niet echt wereldvreemd overkomt. Hij kon zelfs lachen om mijn grapjes en dat heb ik met de andere fanatici nog niet meegemaakt. Maar goed, ik ben inmiddels ook wel een getraind luisteraar geworden en kan nu zonder een spier te vertrekken dit soort verhalen aanhoren. En het is eerlijk gezegd ook allemaal wel erg interessant. Het lijkt soms wel alsof ik in een X-files aflevering terecht ben gekomen.

Wat ik daarentegen wel heel belangrijk vind, is dat ik eerlijk blijf. Toen hij vroeg of ik ook wel eens Bijbelpassages zag oplichten (?), speciaal geselecteerd door de Heilige Geest (??), antwoordde ik dus maar eerlijk dat ik überhaupt niet gelovig was. Dat was even slikken, maar hij pakte het goed op. Het is alleen spijtig dat we, zonder het uit te spreken, allebei wisten wat de gevolgen van mijn bekentenis zijn. Voor mij geen simpel en tevreden leven in overvloed, maar een pijnlijke dood om vervolgens eeuwig te branden...
Ach, ik durf te wedden dat ze daar beneden wel draadloos internet hebben.

* Sla dus maar alvast ingeblikte levensmiddelen, mineraalwater, zaklantaarns, batterijen en gas in!

Metro51

The day before yesterday I had one of the worst days here in A'dam, relatively speaking (Amsterdam has been magnificent to me so far!). Not that I felt physically or mentally ill...I simply missed a so called topic exam of my Logistics and Operational Research course. We've got 4 of those topic exams, the best three of which will be averaged and will account for 40% of the final grade. The first couple went quite well so I was somewhat motivated to take the 3rd. Usually it is my fault when I'm tardy for class or appointments, not this time though. Being well prepared and thus in a good mood I decided to make sure I would be punctually 15 minutes early. A quick shower, an apple on the way, and a swift three minute walk to the metro station later I realized that I had to wait an extra twelve minutes due to a malfunctioning metro. 'Aight', I thought, 'nothing unusual'! Metros in Amsterdam are strikingly often sidelined for whatever reason. I face those situations probably two to three times a week. Anyway, I still would be on time, well...sort of. At Spaklerweg, where I usually transfer to Metro51 'naar' AmstelveenWestwijk another train was out of order - that is, an additional 10 minutes of tardiness. So by then I expected to be about 10 minutes late, still doable. But that was only until the doors of the wagon, me and a felt one-hundred other people were squeezed in, wouldn't open at the Zuid station, one stop before my University. Another about ten minutes later I found myself running to the examination hall. Once I got there I understood two things, I was 5 minutes over the slack time of fifteen minutes for one, and secondly I need to get in way better shape if I want to try out for the VU basketball squad in September.
Of course the lecturer wouldn't make an exception; if you do it once you will end up doing in multiple times and where to draw the line. At that particular moment I honestly had a different opinion on her, however. I was not the only one to be late due to a particular Metro51 so collectively everybody wrote an individual mail to the examination board to explain the circumstances. All we received was a computerized answer stating that the board has decided congregate on the 18th to discuss the issue. Given that we have our last lecture tomorrow and the fourth topic exam on Tuesday I better not comment on that decision. (Mommy taught me to remain quiet sometimes before you say something you might regret one day!) To cut the matter short I don't expect an unscheduled second chance.

Although the Amsterdamse metro is quite unreliable, and there are only 4 routes, I cannot really be mad at it. After all, I was able to use my one month subscription dating back to September '08 up until now without getting busted. Nothing to be proud of, sure! However, my budget constraints of the last couple of months disabled me of buying the like for subsequent months. It shall only be a matter of time until the controllers find out. Also the bus drivers shouldn't constantly be giving me a free ride to basketball practice. 
After a while you sort of develops tricks, and adjust your behavior to the type of controller that is checking you. Is it a guy that already has been standing at the gates of Waterlooplein for some hours and is annoyed by it, simply say "Hi" to him in a nice way and hold up your pass, he won't even look at it. You should always observe how the controllers behave when checking the people in front of you. Therefore I always make sure I'm not the first one to enter the bus or to cross the gates at the metro station. When there are two people to check passengers, you should always go the one that seems less likely to scrutinize your pass. Say the guy tries to look more closely at passes, you should simply pretend to be irritated by the whole checking situation: no kindness, very short eye contact, straight forward look...they better not dare to suspend your ride. If He is a She, give her a subtle smile while greeting her and put on a tiny little bit of charm in the mix...she won't even look at your pass!! Basically I'm still waiting to be revealed, I could have put aside my dishonesty on that matter since I've started working for TomTom in January, but my laziness simply took over.
Once I obtain the OV card, which lets me use public transportation throughout the Netherlands for free, in April, all of this won't be concern anymore.

Cheers!

Gekkenhuis!

Vorige week dinsdag kreeg ik het behoorlijk benauwd toen mijn laptop niet meer wilde opstarten. Na een uitgebreide controle van de harde schijf en wat vruchteloze pogingen om een en ander te herstellen, was ik helaas genoodzaakt om mijn schijf volledig te wissen en alle software opnieuw te installeren. Gelukkig had ik geleerd van vorige keren en had ik vrij regelmatig backups gemaakt. Uiteindelijk was ik alleen wat foto's, het laatste stukje voor mijn weblog en mijn muziek kwijt. Dat laatste was eigenlijk nog het ergste. Maar goed, alles is weer hersteld, ik heb zelfs weer wat muziek en hier is ook een nieuw stukje voor mijn blog.

Ik wil deze keer wat schrijven over mijn huisgenoten in Ibrahims Welcoming House. Ik heb tegenover een aantal mensen al eens wat laten vallen over de bijzondere figuren die hier zo nu en dan aan komen waaien, maar ik vond het tijd worden om er ook eens wat over op mijn blog te schrijven. Ik val namelijk van de ene verbazing in de andere en zou er inmiddels boeken over vol kunnen schrijven. Maar ik zal me inhouden en bovendien beperken tot drie hoofdrolspelers; Salt, David en Rick.

Salt woont met zijn vrouw Darlene op de begane grond van het huis, een ruimte met een woonkamer, keuken, badkamer en drie slaapkamers. De verdieping heeft een aparte opgang en is niet toegankelijk vanuit de rest van het huis. Ze zijn dan ook weinig in het eigenlijke Welcoming House te vinden en komen alleen boven om wat eten te halen en zo nu en dan een wasje te draaien. Omdat ze, in tegenstelling tot de meeste gasten, huur betalen (wel 200 euro in de maand), beschouwen Salt en Darlene de andere bezoekers eigenlijk vooral als een stelletje profiteurs. Ze vinden zichzelf net even wat beter en laten dat continu blijken, soms behoorlijk bot, maar gelukkig vaker vrij subtiel. Dat ik in mijn eentje evenveel huur betaal, voor een klein kamertje bovendien, heb ik ze maar niet verteld. Ik heb geen zin in ruzie. Al helemaal niet met Salt, want hij heeft inmiddels duidelijk laten blijken dat achter het ogenschijnlijk kalme masker van een herboren Christen, een behoorlijk opvliegend karakter schuilgaat. Hij laat niet met zich spotten, zeker niet door anders- of ongelovigen.
Salt draagt altijd dezelfde spijkerbroek en een zwarte leren jas, heeft een zorgvuldig getrimde baard (meer zout- dan peperkleurig) en een licht getinte bril die in de jaren zeventig ongetwijfeld hip was. Hij is halverwege de vijftig, afkomstig uit de Amerikaanse Midwest, en is hier op een missie. Een paar jaar geleden had hij een bijna-doodervaring en terwijl zijn lichaam in een ziekenhuisbed lag, werd zijn geest op een spirituele tocht meegenomen. Tijdens die vlucht heeft God hem allerlei inzichten gegeven en laten zien hoe alle religies op bepaalde punten wel de werkelijkheid benaderen, maar uiteindelijk toch van het ware pad afwijken en bovendien vaak geteisterd worden door corruptie. Uiteraard kent Salt wel de enige echte waarheid. Verder heeft God hem belangrijke signalen laten zien, die zouden wijzen op het einde der tijden, wat ook wel Armageddon wordt genoemd. De verwoestende orkaan Katrina, 11 September, de oorlogen in Irak en Gaza; het waren geen verrassingen voor Salt. Nee, ze waren reeds voorspeld aan hem, als tekenen voor de naderende eindstrijd.
Een paar maanden geleden hebben Salt en zijn vrouw alles in Amerika achtergelaten - huis, land, kinderen en kleinkinderen - en zijn ze in Jeruzalem komen wonen. Als de messias verschijnt, niet ontoevallig hier op de Olijfberg, dan zal iedereen die niet het juiste pad volgt, sterven (en branden in de hel, maar dat terzijde). Dat juiste pad is dus het "herboren Christen-zijn" van Salt en Darlene. Ik heb hier al veel herborenen gezien, maar er zijn nog genoeg mensen die gered (lees: bekeerd) moeten en kunnen worden. Daarom is het echtpaar heel druk bezig om mensen te overtuigen en te zorgen dat ze op het juiste pad belanden, op de weg die Jezus heet.
Tot nu toe heb ik gelukkig de boot af kunnen houden, maar Salt zou mij ook heel graag redden. Hij heeft me al een aantal keer uitgenodigd om eens 'goed te praten' en wil me bovendien de inhoud van zijn koffer laten zien, die gevuld is met tekenen van het naderende einde der tijden en bewijs van zijn voorspellende gaven. Om me over te halen had hij al een tipje van de sluier opgelicht. Volgens Salt gaan Israël en de VS een belangrijke rol spelen tijdens Armageddon, dat is alvast een ding dat zeker is. Hoe hij dat kon bewijzen? Nou, kijk maar eens goed naar het woord Jerusalem en zie wat de middelste drie letters uitspellen. Juist, we hebben het over complottheoriën van dat niveau. Ik was blij dat ik een schaterlach kon onderdrukken toen Salt volkomen serieus, met een trotse twinkeling in zijn ogen, dit verpletterende stukje bewijs aan me verklapte. Ik vrees dat ons 'goede gesprek' er niet gaat komen.

Dan is er Dr. David Heinemann, die vorige week met zijn vrouw is gearriveerd. Ze zijn geboren in respectievelijk Groot-Brittannië en de Filipijnen, maar wonen nu in het Turkse deel van Cyprus. Ik moet bekennen dat ik helaas de naam van Davids vrouw ben vergeten. Het is iets Filipijns, en ik kan en wil het gewoon niet onthouden. Als haar piepstem door het huis galmt, krimpen mijn hersenen automatisch ineen, in een wanhopige poging zo weinig mogelijk weerstand te bieden aan alles dat van het ene oor op weg is naar het andere. Ze gebruikt zelf ook die tactiek, want tijdens de paar gesprekken die ik geprobeerd heb met haar te voeren, bleek uit haar antwoorden en wedervragen dat ze absoluut niks had gehoord of begrepen van wat ik zei. Het waren meer twee aparte monologen dan echte gesprekken. Overigens moet ik wel zeggen dat ze heel vriendelijk en zorgzaam is en zolang het contact oppervlakkig blijft, is het goed vol te houden.
Maar goed, David, een bijzondere man. Mijn eerste kennismaking met hem was via een gekopieerd artikel dat quasi-achteloos op de eettafel rondslingerde. Het ging over een rabbijn die tegelijkertijd een soefi* was, geïnteresseerd in hindoeïsme en zichzelf 'baba' noemde. Hij zou voorspellende gaven hebben en diverse mensen van kanker en andere vreselijke aandoeningen hebben genezen. De strekking van het verhaal was dat deze rabbijn de Nostradamus van deze tijd zou zijn. Indrukwekkende woorden dus. Toen ik David er naar vroeg, deed hij eerst alsof hij het niet begreep, maar na wat verduidelijking - oh, dat artikel! Alsof het vanuit zijn slaapkamer naar de keuken was gewaaid - vertelde hij bijna oprecht verlegen en bescheiden dat het artikel inderdaad over hem ging. Hij had heel misschien nog wel ergens een kopietje van het artikel, mocht ik het nog eens rustig na willen lezen. En ja hoor, 10 seconden later had ik niet alleen het artikel, maar ook een visitekaartje, liederenboek en folder over Noord-Cyprus (?) in mijn handen.
David is op het eerste oog een zachtaardige, vriendelijke man. Rondlopend in zijn pyama, met zijn glimmende oogjes, baard en dikke buik, zou hij zo als hobbit uit Lord of the Rings weggelopen kunnen zijn. Hij lijkt mij ook erg aardig te vinden en dicht me allerlei positieve eigenschappen toe. Ik overdrijf niet: "een licht voor je omgeving", "bedachtzame, vriendelijke en tolerante jongen" en "hoop voor de toekomst". Ogenschijnlijk allemaal niet verkeerd, maar ik schat Davids mensenkennis eerlijk gezegd niet zo hoog in. Voor iemand die sociale antropologie heeft gestudeerd (en Dr. in de psychologie is), redeneert hij vrij kort door de bocht, als hij beweert dat alle Nederlanders tolerant zijn, Arabieren en Joden geen zelfkritiek aankunnen, en dat Duitsers allemaal van die strikte, kille mensen zijn die zich altijd aan de regels houden. (Dat laatste zou overigens wel eens wat met zijn Joodse achtergrond te maken kunnen hebben.)
Mijn breekpunt kwam toen David beweerde dat alle Christenen (meer dan een miljard mensen) stuk voor stuk vreselijk anti-semitisch zijn en een nieuwe Holocaust zullen ontketenen zodra de mogelijkheid zich voor doet. Niet geheel ten onrechte waagde ik het hier tegenin te gaan, maar David merkte slechts minzaam op dat hij het uit ervaring wist. En vooruit, het gaat inderdaad niet om alle Christenen, maar slechts om 95% van hen. Ach, wie ben ik om hierover met hem in discussie te gaan? Ik heb tenslotte geen mensen genezen en droomde ook niet al weken voor 11 september 2001 over vliegtuigen die in gebouwen vlogen, zoals hij dat deed. Hij moet lekker zelf weten wat hij vindt.
Er blijft me echter toch één ding dwarszitten. Ondanks zijn helderziendheid en indringende blik, schijnt hij namelijk maar niet door te hebben dat ik hem een vervelende kletskous vindt, die continu domme generaliserende uitspraken doet en daardoor allerlei mensen beledigt en, net zoals een zekere geblondeerde Nederlandse politicus, behoorlijk haatzaaiend bezig is. Het maakt dat ik de kwalificatie 'de Nostradamus van onze tijd' met meer dan een korreltje zout neem.

Als laatste is daar Rick. Of RockinRickOwen, zoals zijn gebruikersnaam op de computer luidt. En dat laatste is zeker niet onbelangrijk, want voor iemand die, ik overdrijf niet, 15 uur per dag achter de computer zit, moet het echte leven wel een ondergeschikte rol spelen. Officieel woont Rick niet in het huis, maar hij is zonder twijfel wel het meeste in het huis aanwezig. Hij woont samen met een andere Amerikaan een paar huizen verderop, maar om onduidelijke redenen kan of wil hij daar niet zijn tussen grofweg 8 uur 's ochtends en 11 uur 's avonds, en dus kruipt hij achter de computer van Ibrahim. Daar, gezeten op een krakkemikkige bureaustoel, neemt hij de meeste exotische identiteiten aan in de online werelden van spelletjes als Second Life en Shadowbane. Gedurende de dag komt hij alleen voor toiletbezoek en eten achter de computer vandaan. Maar zelfs dat laatste niet altijd, want vaak gooit hij zijn eten in een bakje, om het achter het scherm gezeten naar binnen te lepelen.
Rick is net als Salt een herboren Christen, maar gaat er niet op uit om mensen te overtuigen. Sterker nog, als je het onderwerp niet aansnijdt, zal hij zelden zelf over Jezus of de Bijbel beginnen. Hij gaat verder immer gekleed in een gescheurde blauwe zeiljas en vieze spijkerbroek en hij heeft een baard waar regelmatig uit op te maken valt wat hij als laatste heeft gegeten. Dat laatste was overigens al niet moeilijk te raden, want hij eet altijd (van ontbijt, snacks, lunch tot avondeten) altijd in het Welcoming House. Inmiddels verblijft Rick ruim 6 jaar in Israël en als je die periode vermindert met de drie maanden van een toeristenvisum, dan weet je hoelang hij hier al illegaal is. Het is dus niet alleen een vrijwillige keuze dat hij als een kluizenaar leeft. In een land waar je altijd en overal om je papieren gevraagd kan worden, is het niet handig om zonder geldig visum rond te lopen. Gepakt worden betekent directe deportatie en, hoewel hij ongelofelijk eenzaam lijkt, teruggaan naar de VS is iets dat hij absoluut niet ziet zitten. Om ervoor te zorgen dat hij hier kan blijven, heeft hij al jaren geen bus of ander openbaar vervoermiddel genomen en komt hij hoogstens een keer per week buiten de straat waar het Welcoming House en zijn eigen huis zich bevinden. Maar zelfs dat is waarschijnlijk een optimistische schatting.
Hoewel hij niet onaardig is, en dankzij zijn belezenheid een interessante gesprekspartner, blijft het een ontzettend vreemde vogel. Vaak loopt hij midden in discussies weg om weer achter de computer te kruipen. Het is eigenlijk vooral lachen met Rick als de stroom uitvalt. Het is al dikwijls gebeurd dat alles uitvalt en Rick dus even van zijn computer - die voor hem is wat kunstmatige beademing voor een comapatiënt betekent - is afgesneden. Geschreeuw en gescheld klinken door het hele huis en soms vliegt er zelfs een stoel door de kamer.
Ondanks zijn onverzorgde voorkomen en ongelofelijk eentonige levensritme, lijkt Rick redelijk tevreden. Maar er zit echter onmiskenbaar een tragische kant aan het verhaal van Rick, want doordat hij als een kluizenaar zijn levensdagen slijt, ontneemt hij de medische wetenschap een enorme kans. Dat hij met minimaal 100 computeruren per week namelijk nog geen bril nodig heeft en geen RSI-verschijnselen vertoont, moet welhaast een medisch wonder zijn.

Naast deze drie hoofdpersonen van dit verhaal, barst het hier van de andere bijzondere mensen. Ik zou kunnen vertellen over de talloze wedergeboren Christenen, waaronder Dallas en Joshua. Over hoe ze geen zin kunnen beginnen zonder 'De heer zegt...' of 'In de Bijbel staat...' of 'Het staat geschreven dat...'. Zelfs in een triviaal gesprekje over kersenjam komt Jezus minimaal wel een paar keer aan bod. Altijd met een bijbel in de hand, lopen ze verdwaasd door het huis, gebeden en citaten prevelend, om verder de hele dag niks uit te voeren behalve eten en slapen. Ze kunnen serieus nog geen boodschappen doen of zelfs naar het toilet toe gaan zonder het Boek in de hand, dus dat zal ook wel vermoeiend zijn. Het is voor mij ook lastig om er mee om te gaan. Op de vraag of je nog wat thee wilt, is "We moeten blij zijn met alles dat God ons geeft..." namelijk niet bepaald een bruikbaar antwoord.

Ik zou ook iets kunnen zeggen over de Amerikaanse man die ik een paar weken terug tijdens de lunch aan de eettafel trof. Op mijn vraag wat hij hier kwam doen, antwoordde hij doodleuk dat hij de anti-Christ kwam ontmaskeren. Of dat inmiddels gelukt is? Op die vraag moet ik helaas het antwoord schuldig blijen. Ik zou ook graag wat vertellen over de groeiende conflicten tussen de aanhangers van verschillende geloven die hier in het huis verblijven. Met name Salt en David maken het de laatste tijd erg bont.

Maar het lijkt me beter om het hierbij te laten. Ik heb mijn punt wel gemaakt en kan er beter mee stoppen voordat ik misschien mensen ga beledigen. Kort samengevat komt het in ieder geval hier op neer: Ibrahims Welcoming House is een gekkenhuis, waarin iedere gast er waarschijnlijk van overtuigd is dat hij of zij de enige normale persoon van het hele stel is.

* Beoefenaar van mystieke Islam