Student weblog - Vrije Universiteit Amsterdam

H2

In mijn vorige stukje sprak ik de hoop uit wat over de HRC (Hebron Rehabilitation Committee, en dus niet Center, zoals ik eerder schreef) te kunnen melden. Een paar dagen daarvoor had ik beloofd wat meer te schrijven over het door Israël gecontroleerde deel van Hebron, H2. Hieronder een combinatie van beide voornemens.

Afgelopen zaterdag was ik even op bezoek bij een van de kantoren van HRC, midden in de oude stad van Hebron. Ik was er op uitnodiging van Walid, de PR man van de organisatie. Helaas viel mijn bezoek samen met dat van een grote groep internationale jongeren die deelnamen aan een zomerkamp. In plaats van een persoonlijk gesprek werd ik getrakteerd op een gelikte, maar redelijk doorsnee presentatie over het werk van HRC, en over de vijandige omgeving waarin dat plaatsvindt. Ik hoop binnenkort nog een keer langs te gaan en wat meer vragen te stellen, maar ik heb die middag toch wel een aardige impressie van de organisatie gekregen. Voordat ik daar echter wat over vertel, eerst iets meer over Hebron, en H2 in het bijzonder.

Hebron is de grootste stad op de Westelijke Jordaanoever, met zo'n 170 duizend inwoners en is sinds 1997, volgens de Hebronovereenkomst, effectief in tweeën gedeeld in H1 en H2. Zoals ik al eerder schreef, wordt H1 door de Palestijnse Autoriteit bestuurd en H2 door het Israëlische leger. Helaas voor de Palestijnen is de Oude Stad van Hebron - het economische en culturele hart - volledig in H2 gelegen. In H2 wonen ongeveer 45 duizend mensen, waaronder ongeveer 600 Joodse kolonisten.

Hebron is altijd een belangrijke stad geweest voor Joden, vanwege de graftombes van de patriarchen, gelegen onder Ibrahim moskee / Avraham synagoge, onder wie Sara, Abraham, Izaak, Rebekka, en anderen. Ook schijnt Jozef (inderdaad, die van Maria) er begraven te liggen. De aanwezigheid van de Joodse kolonisten is dan ook voornamelijk religieus gemotiveerd. Echter, de aartsvaders zijn niet alleen heilig voor de Joden, maar ook voor de aanhangers van de andere 2 grote monotheïstische religies - de Islam en het Christendom.
De Christenen zijn altijd maar zeer marginaal in de stad aanwezig geweest. De andere twee groepen,de Joden en de Moslims hebben door de eeuwen heen lange tijd in vrede naast elkaar geleefd in Hebron. Daar is nu echter weinig van te merken. Er zijn continu spanningen voelbaar en bijna dagelijks zijn er wel incidenten, die variëren van scheldpartijen tot stenen gooien, en van brandstichting tot dodelijke aanslagen.

Ik ben blij dat ik niet in de schoenen van de vredesonderhandelaars sta, want een oplossing voor Hebron lijkt me praktisch onmogelijk. Als je kijkt naar de kale cijfers - 170 duizend tegen 600 - lijkt een oplossing voor de hand te liggen: biedt de kolonisten een fijn plekje in Israël aan, ontmantel de nederzettingen en de ondersteunende infrastructuur en het probleem is opgelost. Maar de religieuze motivatie en de ongelofelijke volhardendheid van de kolonisten maken zo'n oplossing een stuk minder eenvoudig. Diegenen die in het centrum van Hebron wonen, zijn met afstand de meest radicale kolonisten. In de Israëlische samenleving en zelfs onder andere kolonisten in de West Bank kunnen ze niet op veel steun rekenen.

De kolonisten in Hebron zijn overigens niet alleen qua geloofsovertuiging zeer radicaal, maar ook in hun haat tegen alles wat Arabisch is. Toen ik zaterdag door de voor Palestijns verkeer afgesloten Shuhadastraat liep, langs een van de nederzettingen, zag ik overal op de muren (van Palestijnse huizen) de meest vreselijke verwensingen op de muren gekalkt. Ik zal hier geen teksten herhalen, maar geloof me dat de boodschap aan duidelijkheid niets te wensen overliet.

De Palestijnen in H2, op hun beurt, hebben een enorme hekel aan de kolonisten. De mensen die ik spreek zijn echter wel redelijk genuanceerd in hun uitlatingen. Zo claimen ze dat Joden van harte welkom zijn om in het centrum te komen wonen, maar dat de manier waarop dat nu gebeurt, gewoonweg niet vol te houden is. Of deze nuancering ook daadwerkelijk uit de grond van hun hart komt, is moeilijk te peilen, maar dat de huidige situatie onhoudbaar is, daar is geen woord van gelogen.

Hier zie je hoe een Joodse nederzetting tegen een Palestijns huis is aangebouwd. Op het dak van het Palestijnse huis kijk je recht in het gezicht van een soldaat, die daar vanuit een speciaal gebouwde wachtpost de boel in de gaten houdt. Vijf seconden nadat ik deze foto maakte werd ik weggestuurd. Ze houden zelf blijkbaar niet zo van pottekijkers.

Om de 600 kolonisten in het centrum van de stad te beschermen, zijn er 1500 soldaten, 18 checkpoints, en nog zo'n 50 andere obstakels als muren, hekken en op de weg geplaatste betonblokken nodig. De gevolgen voor de Palestijnse gemeenschap in de Oude Stad zijn desastreus. Meer dan 40 procent van de huizen staat leeg, ruim driekwart van de winkels heeft de deuren moeten sluiten, waaronder 500 die op last van het Israëlische leger zijn ontruimd. De bewegingsvrijheid van de Palestijnse bewoners wordt ernstig beperkt door de vele checkpoints en afsluitingen.

De aanwezigheid van die honderden soldaten en veiligheidsmaatregelen zorgt echter niet voor stabiliteit of kalmte. Integendeel. En wat het erger maakt, is dat de Israëlische soldaten (uiteraard) partijdig zijn. Er zijn vele incidenten geweest, waarbij kolonisten Palestijnen aanvallen, terwijl de soldaten erbij staan te kijken en soms zelfs helpen als de Palestijnen de overhand lijken te krijgen. Sinds kort zijn daar gelukkig bewijzen van opgedoken, in de vorm van videobeelden. De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'tselem is enige tijd gelegen een origineel project begonnen dat "Shooting Back" heet. Om de Palestijnen te bewapenen, heeft de organisatie tientallen camera's uitgedeeld, waarmee provocaties en geweld van kolonisten en soldaten vastgelegd kunnen worden. Voor de Palestijnen, die weinig middelen hebben om zich effectief te verzetten, zowel fysiek als juridisch, is dit een van de weinige manieren van "zelfverdediging" in de scheve situatie in H2. Als een Palestijn een keukenmesje bij zicht heeft, voor het snijden van fruit bijvoorbeeld, leidt dat onmiddelijk tot arrestatie. Toen ik zaterdag echter langs een groep van vijf kolonisten liep, waren er twee bewapend met M16 machinegeweren, waardoor ze weinig onder deden voor de soldaten die daar waren om ze te beschermen.

Voordat ik afdwaal nog iets over HRC. Als je het bovenstaande stukje leest als een beschrijving van het politieke mijnenveld waarin de organisatie zich begeeft, dan maakt dat hun missie des te bewonderenswaardiger: het restaureren en in ere herstellen van het historische hart van de Oude Stad, om zo het cultureel erfgoed te bewaren en Palestijnen te stimuleren terug te keren naar hun huizen. In het stadshart, wat nog ouder is dan de rest van de Oude Stad, staan honderden huizen die tussen de 100 en 800 jaar oud zijn en dus echt een belangrijk stukje geschiedenis van de stad vormen. Jaren van gevechten en ernstige verwaarlozing hadden echter geleid tot een ernstig verval, waardoor veel gebouwen onbewoonbaar waren geworden.

Inmiddels heeft de organisatie, die sinds 1996 bestaat, 900 gebouwen en openbare locaties volledig in ere hersteld. En het resultaat mag er wezen. De foto's van voor en na laten een enorm verschil zien; sommige locaties zouden zo uit de Sprookjes uit 1001 Nacht kunnen komen. Door hun huizen op te knappen en de oude bewoners met sociale programma's, voedselbonnen en -pakketten te steunen, heeft de stichting er voor een belangrijk deel aan bijgedragen dat het Palestijnse inwoneraantal van het historische hart sinds 1996 van vijfhonderd naar vijfduizend is gegroeid.

Voorlichter Walid geeft echter toe dat HRC ondanks alle steun niet een gevoel van veiligheid bij de terugkerende families kan garanderen. HRC doet alles wat mogelijk is, maar heeft helaas geen invloed op het belangrijkste obstakel voor een leefbare omgeving: de alomtegenwoordige Israëlische bezettingsmacht.

Technische snufjes

Afgelopen woensdag kreeg ik een mailtje van Hani, een docent aan de Palestinian Polytechnic University (PPU) in Hebron. Hij vroeg me of het me misschien leuk leek om langs te komen bij een tentoonstelling over de beste bachelor-afstudeerprojecten. Nu heb ik altijd al een zwak voor high-tech snufjes en gadgets gehad, dus het leek me een geschikte gelegenheid om kennis te maken met de laatste technologische ontwikkelingen in de Palestijnse Gebieden.

Nadat Hani en ik afgelopen donderdagmorgen uit de taxi stapten bij de een van de vier locaties van de PPU in Hebron, stopte ik even om het uitzicht op de moderne nieuwbouw in me op te nemen. Net als de andere Palestijnse campussen die ik bezocht heb, was ook dit een hele mooie plek. An-Najah in Nablus, Birzeit, Betlehem, Al-Quds in Abu Dis, en dus ook de PPU, het zijn stuk voor stuk mooie, schone en sfeervolle campussen. Ik hoop dat het resultaat van de ambitieuze plannen voor de nieuwe VU campus enigszins het Palestijnse niveau haalt.

Maar goed, we liepen de campus op, naar een klein zaaltje op de derde verdieping van een van de gebouwen. Het was afgeladen vol, want de Minister van ICT kwam een inleidend praatje houden. Na de voordrachten van de minister, de decaan en nog wat andere, schijnbaar belangrijke mensen, werden we naar de hal waar de tentoonstelling werd gehouden geleid. Ook hier was het dringen geblazen. Iedereen probeerde een glimpje op te vangen van de posters die overal aan de muren waren opgehangen. Op iedere poster stond een samenvatting van een project en desgevraagd gaf een student uit de projectgroep extra uitleg.
Er waren 45 projecten op de tentoonstelling, teveel om op te noemen dus, maar hieronder toch een kleine greep uit het breed gevarieerde aanbod.

• Goedkoop touchscreen: Met behulp van twee camera's en een beamer was een grootbeeld 'touchscreen' ontwikkeld. De beamer projecteerde het beeld op een muur en de camera's registreerden de bewegingen van de gebruiker. Door met een aanwijspen of vinger over het geprojecteerde beeld te bewegen, kon je de computer bedienen. De toepassingen was speciaal ontwikkeld voor onderwijsinstellingen.

• Gepersonaliseerde roosterinformatie: In de testopstelling hing een groot scherm in de hal van de universiteit, waarop gepersonaliseerde rooster- en andere informatie voor iedere student te zien was, zodra hij of zij binnenkwam. Het werkt als volgt. Als een student binnen een straal van vijf meter van het scherm staat, wordt met behulp van Bluetooth technologie het ID van zijn of haar mobiele telefoon uitgelezen, waarna dit gekoppeld wordt aan roostergegevens voor de betreffende student.

• Online veiling: Een website waarmee bedrijven online veilingen kunnen opzetten, waarbij consumenten via internet of met hun mobiele telefoon op de producten kunnen bieden. Een extra eigenschap die het systeem interessant voor de lokale markt maakt, is een speciale opzet waardoor het voldoet aan de Islamitische veilingregels, waardoor alleen in speciale gevallen, en dan nog in beperkte mate, een winstpercentage aan de klant doorberekend kan worden. Deze regels luisteren zeer nauw. Het heffen van rente is bijvoorbeeld ook niet toegestaan volgens de Islamitische leefregels. Zo worden hier ook geen hypotheken verstrekt zoals in Nederland.
  Het veilingproject heeft al een aantal studentenprijzen gewonnen en zal in september een doorstart maken als echt bedrijf. Op de campus bevindt zich namelijk een zogenaamde incubator-afdeling, waar kansrijke projecten omgevormd worden tot kleine bedrijfjes. Hani staat echt glimmend van trots over het project en het toekomstige bedrijf te vertellen en als ik de poster nog eens goed bekijk, zie ik waarom. Hij is de begeleider.

• Steganografie: Een programma waar James Bond wel mee uit voeten zou kunnen. Met dit gereedschap kun je geheime boodschappen toevoegen aan digitale afbeeldingen, zonder dat de afbeelding of de grootte van het bestand veranderen. De boodschap is bovendien versleuteld, waardoor alleen de persoon voor wie de boodschap bestemd is, deze kan openen en lezen. Ik sprak na afloop nog even met de docent die dit project had begeleid en hij vertelde trots dat ze nu bezig waren om audioboodschappen in de afbeeldingen te verstoppen. Een andere docent, die naast ons zat, merkte half grappend, half serieus op dat hij wel moest oppassen dat de CIA niet achter de projectgroep aan zou komen. Ze zouden namelijk wel eens kunnen denken dat dit het perfecte gereedschap voor Al-Qaida is om geheime boodschappen over aanslagen naar elkaar te versturen.

• Slim Huis: Door middel van deze applicatie kon de betreffende student de lampen en de rolluiken in zijn huis op afstand bedienen via internet en mobiele telefoon. Daarnaast kon hij op afstand, met behulp van vier camera's, zowel zijn slaapkamer als de tuin in de gaten houden.

• TV bedienen: In plaats van met de afstandsbediening, hadden deze studenten een speciale opstelling met een boven de TV geplaatste camera ontwikkeld, waardoor je met behulp van handgebaren de TV kon bedienen. Erg grappig.

Er waren dus nog veel meer interessante en nuttige projecten en naast deze snufjes, waren er ook allerlei vernieuwende toepassingen voor de medische wereld, om het leven van zowel doktoren als patiënten wat gemakkelijker te maken.

Al met al was ik erg onder de indruk van het niveau van de afstudeerprojecten. Van de technische informatie op de meeste posters begreep ik dan ook weinig. Wat me verder opviel, was het grote aantal meisjes onder de afgestudeerden. Navraag leerde me dat dames inderdaad een meerderheid vormden. Nu weet ik dat in Nederland een vergelijkbare verhouding voor de totale studentenpopulatie geldt, maar ik vraag me af of het ook voor een technische universiteit opgaat, waar voornamelijk ICT-opleidingen aangeboden worden. Een Westers stereotype als de IT-nerd lijkt hier in ieder geval niet te bestaan. Het grote aantal vrouwen zorgde wel even voor wat opgelatenheid bij mij, want toen ik een studente bij een van de projecten enthousiast wilde bedanken voor haar uitleg en mijn hand uitstak, hield ze haar handen voor haar buik gevouwen en lachtte me verontschuldigend, ietwat verlegen toe. Oh ja, ze mag mijn hand natuurlijk niet schudden! Maar goed dat Rita Verdonk niet in de buurt was.

Het was een leuke en interessante ochtend en het laat duidelijk zien hoe "normaal" het leven in de Palestijnse Gebieden kan zijn. Helaas worden veel Palestijnse nog dagelijks geconfronteerd met veiligheidsproblemen. Overmorgen ga ik op bezoek bij het Hebron Rehabilitation Center, een organisatie die de leefbaarheid van H2 probeert te verbeteren. Het lijkt me erg interessant om met de medewerkers te praten en te horen met welke problemen ze te maken krijgen en, vooral, op welke manieren ze die proberen op te lossen. Meer daarover hopelijk een volgende keer.

"What the **** ??!"

On may 23rd, a Saturday I believe, a then colleague and now friend of mine
went to that thing. I refer to it as a "thing" because I cannot really define
what it was. I already told a couple of friends about it, and even in my native
tongue, I had a hard time putting what I've seen into words. I was
to write earlier about it but laziness kicked in, as usual...who cares?!
The thing took place at a remote abandoned dock area near Amsterdam's harbor. It took us about 45 minutes from our meeting point to even get there, which in proportion to the size of
Amsterdam seems to be quite a long time.  I had no clue whatsoever what was awaiting us
and neither did she, even though it was her that came up with the idea to check that thing out.
The last ten minutes of the ride were marked by an ’82 Volkswagen camping van, two illustrious “taxi drivers”, a third passenger amongst us as well as a bicycle and an old oven, which gave us some thing to hold on to since there was no seat belt…never mind seats…and also, a bottle of wine in the front row.
Given the forlorn road we hit it was quite an enjoyable drive, although I couldn’t really take part
in the conversation, but I’ll come back to that concern later on. Having arrived at the venue I suddenly felt “dazed and confused”. What was going on here? Is this really happening?...questions I would ask myself multiple times throughout the night.
Rusted old industry junk was all over the place. Idle factory buildings and containers overrun with rogue weed, trees and bushes in amidst the constructions, and to my amazement those containers and buildings were inhabited...not only by bats and rats I suppose but also by human beings. It sounds quite primitive and it sort of was but I am dead sure those people lived there by choice and not out of desperation, which instead of making the scenery pitiful made it so much more interesting. Even though I never experienced the decade, I felt as if I was back in the seventies. I was facing a flat out hippie community as I would put it. In disbelief and astonishment, alongside my friend, I strode over the compound surrounded by up to 15-hundred people. The “thing” happened to be a festival, namely the Damoclash, organized by artists, students, respectively art-students. The festival was basically about bands, theater, poetry, movies, open stage, politics, squat info, discussion, food and drinks…the reason why I have difficulties to refer to it as a festival is because the very word depicts something completely else in my mind. Probably because what I refer to as being art remained to be seen throughout the whole night. Obviously the artists were students/amateurs, not to take anything away from them, who must have had a concept of presenting bizarre pieces, but there was simply no message to be found, nothing that made me cogitate about the reason for them to do what they did. For instance ludicrous character dances on one “stage” performed by three girls who at some point acted retarded or as if they had tourette syndrome conditions, where in one moment I felt embarrassed and seconds later was quite impressed by the way they pulled it off…in a fashion in which I would never be able to do it. But I could not tell if I liked it or not because of the fact that it was or appeared to be meaningless…and neither could she.
This is evidently not the only performance I after all was glad to witness, but it would be getting too much into detail if I would keep talking about it. In short, the people that inhabited the compound, the organizers and operators as well as the performers and visitors all seemed to be very nice and relaxed people, which obviously is a very superficial impression but the overall atmosphere was great. There admittedly were a couple freaky and creepy people as well who spiced the whole “thing” up a little bit alongside a bunch of dogs running around and unconsciously taking part in the plays etc.     Due to our late arrival we missed the poetry slams which were in the afternoon, and unfortunately I couldn’t enjoy the different music genre performances, from hip hop and folk, through minimal and drum&bass, since the artists were basically lacking passion and musical talent. Nonetheless, I have to say that I enjoyed myself the whole night. It happened to be something I couldn’t imagine myself ever experiencing and therefore it has been one of the most exciting nights here so far.  

I uploaded a video for you just to give you a better impression. It’s quite short and my cell phone camera resolution is anything but great…anyway, you’ll see a guy dressed up in a white doctor’s robe, wearing a mask and perpendicularly holding a pair of dummy legs in front of his chest while walking around on “stage”. The backdrop consists of a canvas made up of two white blankets on which a digital projector would visualize obscure but colorful images at times.

http://www.youtube.com/watch?v=WL8W4eTEz5o

Back to normal:

First of all I have to say “thank you L.” for dropping that comment on my last entry, and thanks everybody that reads my blog and has given me positive feedback so far. It most definitely does keep me motivated.

Meanwhile I have done not so well in school lately. After having obtained the minimum credits necessary to advance to the 2^nd year classes I had a little slump in terms of keeping up with the lectures, literature and home assignments, which in effect leads me to retaking the statistics 1 course next year.
But as of now, I feel like I’m back on track again…I guess I just needed a little break, which as indicated in one of my earlier entries is not provided my university.
So now there is two more weeks of school and then the first year is over with…*yippiekaye*!!

As far as my new year’s resolution is concerned, I’m far from there yet. My Dutch is still horrible…well I understand about 90% I would say, but speaking the language…??  I talked to my neighbor in the elevator the other day about me going to campus to play some (basket)ball, and I was so proud of my self in the beginning until I thought back to our “conversation” and realized I didn’t really say that much and just ended up nodding and smiling in the end…’nough said!

Kamperen in Susiya - voetbal & vallende sterren

Nadat Phelie zelfverzekerd de eerste bal naar Semphiwe trapte, die aan de rechterkant van onze duidelijk ruitvormige opstelling speelde, volgde een dodelijk vermoeiende, maar geweldig leuke pot fanatiek ballen. Beide kanten gingen redelijk gelijk op. Aan onze kant speelde spits Phelie, die in het Ierse nationale hockeyteam speelt (bewijs hier) en dus wel redelijk sportief is, een topwedstrijd. Maar vooral de twee spitsen van het Susiya team waren geweldig. Echt Ronaldo's en Kaka's in de dop. Als deze jongens de kans zouden krijgen om eens op gras te spelen en de mogelijkheid om buiten hun beperkte stukje West Bank te komen, dan zouden ze het nog ver kunnen schoppen. Maar ja, dat geldt voor zovele Palestijnse jongeren in allerlei vakgebieden.

Uiteindelijk verloren we nipt met 10-8, maar het zure verlies was snel vergeten door de enthousiaste reacties van onze tegenstanders. Ach, het was ze gegund.
Even laten probeerden we zo goed en zo kwaad als dat ging de plakkaten zweet en stof van ons af te spoelen bij de waterput, waarna we voldaan van een eenvoudige maaltijd van rijst en brood konden genieten. Al tijdens het eten begon ik duidelijk mijn nieuwe blauwe plekken, schaafwonden, bulten en beurs geschopte enkel te voelen. Ik word een beetje te oud voor al dat fanatisme.

Na de maaltijd maakten we ons op voor de afsluiting van deze enerverende avond. We haalden wat stenen naast de tent weg, sleepten de matrassen uit de tent, legden onze slaapzakken erop, sloten een mp3-speler op een set boxen aan, en vervolgens zijn we letterlijk uren gaan staren naar de mooiste sterrenhemel die ik ooit had gezien. Wat het allemaal nog mooier maakte, is dat er om de paar minuten een vallende ster te zien was.

Van slapen kwam verder weinig. Ondanks de militairen die we continu in de verte zagen patrouilleren, een legertruck die af en toe langsreed, en de stille dreiging die de nederzetting en de diverse outpost uitstraalden, was er deze avond gelukkig verder weinig te merken van de Israëlische nabijheid. De reden voor de gebrekkige nachtrust was de effectieve samenwerking van prikkende en zoemende muggen, blaffende honden, kraaiende hanen (zelfs midden in de nacht), en een hopeloos depressief balkende ezel.

Het uitzicht vanuit mijn slaapzak, vlak voor zonsopgang

De volgende ochtend namen we vermoeid, maar uitgebreid afscheid van de families. Vooral de EA's moesten daarbij slikken, want na 3 maanden wekelijks contact was er een einde gekomen aan hun dienst, waardoor dit de laatste keer in Susiya was.
Om de laatste keer extra bijzonder te maken stelde ik voor om op de terugweg niet in de auto, maar in de laadbak van de 4x4 te gaan staan. Zo gezegd, zo gedaan en vijf minuten later stonden we stoer met onze kuif in de wind, terwijl we over de kuilen en hobbels raasden. Een achtbaan was er niks bij.

Anderhalf uur later kwamen we vermoeid en niet helemaal fris meer ruikend weer in Hebron aan. We besloten ter afsluiting nog een heerlijk glas versgeperst sinaasappelsap te drinken bij vriend Nimer (Tijger voor vrienden), waarna we een taxi naar huis namen en er een eind kwam aan onze geweldige nacht kamperen in Susiya.

Kamperen in Susiya - aankomst

Dinsdagmiddag in H2. Terwijl de soldaten bij het roadblock ons plagerig nog wat nariepen, liepen Semphiwe en ik door Shuhadha street richting het checkpoint waar we langs moesten om weer in H1 te komen. We waren bij een bijeenkomst geweest, georganiseerd door de Israëlische mensenrechtenorganisatie B'tselem, waarbij een Israëlische advocate aan een aantal Palestijnse activisten uitleg kwam geven over Internationaal Recht, oorlogsrecht, en mensenrechten in het specifieke geval van een vijandige bezetting. Met andere woorden, wat mogen soldaten wel en niet doen, en hoe kun je ze op jouw rechten wijzen als ze iets onwettigs doen, zoals het toepassen van collectieve straffen, het zomaar vasthouden bij checkpoints, etc. Interessant, maar voor mij als buitenlander verder niet heel erg van belang.

Tijdens onze korte wandeling vertelde Semphiwe, een Zuid-Afrikaanse vrijwilliger van de internationale organisatie EAPPI, meer over zijn werk hier. De organisatie van Semphiwe stationeert teams van vrijwilligers, die EA's worden genoemd, op een zestal punten in de West Bank, waar ze allerhande taken uitvoeren. De belangrijkste taak is echter simpelweg aanwezig te zijn, want de aanwezigheid van internationale waarnemers zorgt er vaak voor dat gespannen situaties niet escaleren. Semphiwe en zijn drie collega's van het EAPPI Hebron team begeleidden bijvoorbeeld iedere dag de meisjes van de in H2 gelegen Cordobaschool van en naar huis en probeerden er zo voor te zorgen dat de meisjes niet aangevallen zouden worden door Israëlische kolonisten.

Ik was in 2005 al eens meegelopen met deze 'school run' in H2, zoals de EA's het zelf noemen, dus ik was vooral benieuwd naar wat ze nog meer deden. Vol enthousiasme legde Semphiwe me uit dat ze bijvoorbeeld iedere vrijdag afreisden naar Susiya, een kleine gemeenschap ongeveer een uur ten zuiden van Hebron, waar ze de nacht doorbrachten in een tent. De mensen in Susiya woonden namelijk voornamelijk in tenten verspreid over een aantal heuvels, vrijwel afgezonderd van nabijgelegen dorpen. Vanwege de aanwezigheid van een nederzetting en enkele outposts*, kon er zo nu en dan spanning ontstaan tussen de Palestijnen en de Israëlische kolonisten en soldaten. Ik was inmiddels erg benieuwd geraakt naar de leefomstandigheden van de mensen in Susiya, en vermoedde dat ik er wellicht interessante observaties voor mijn onderzoek kunnen doen. Toen ik vroeg of ik vrijdag met ze mee mocht naar het dorp, bleek dat gelukkig geen enkel probleem te zijn.

Zo stond ik drie dagen later in het stadje Yatta, naast een afgeragde Toyota 4x4 met open laadbak, te wachten tot onze laatste etappe naar Susiya zou beginnen.
"Dit gaat wat worden," zei Phelie, de Ierse collega van Semphiwe, met een brede grijns. Anna, de Finse EA van team Hebron, glimlachte ook, maar een stuk minder uitbundig, terwijl ze naar de open laadbak van de 4x4 van chauffeur Nasser kijkt, waar naast onze bagage, drie andere passagiers en negen schapen in gepropt zijn.

"Ja, het zal mij benieuwen," bromde Semphiwe zelf, terwijl hij zich installeerde op de achterbank. "Jullie hebben dit ritje toch al tien keer gemaakt?" vraag ik verrast. "Klopt, maar we hebben nog nooit dezelfde weg genomen. En trouwens, 'weg' is eigenlijk al een groot woord."
Deze laatste opmerking bleek een aardige indicatie voor wat komen ging. Trillend, schuddend en stuiterend zaten we in de 4x4, terwijl Nasser vakkundig probeerde zoveel mogelijk kuilen, hobbels en stenen mee te pakken. Hij leek er plezier in te hebben. Voor de grap boorde hij de wagen ook nog eens midden in een enorme mesthoop die we onderweg tegenkwamen. In de auto riepen en lachten we, maar het scherpe "chalas" (genoeg!) uit de laadbak maakte duidelijk dat onze drie andere passagiers en de schapen het minder grappig vonden.
Terwijl Nasser vanaf dat moment zijn best deed om kuilen te vermijden, maar we desalniettemin schuddend de laatste tien minuten naar Susiya aflegden, vertelde Phelie me nogmaals het verhaal van het dorpje.

Een aantal decennia geleden was Susiya een dorpje zoals er zoveel van waren op de West Bank. Een kleine, hechte gemeenschap, weliswaar levend onder Israëlische bezetting, maar in zekere zin ging het leven zijn gangetje.
Tot het tekenen van de Oslo-akkoorden in 1993, toen Susiya in een zogenaamde C-zone kwam te liggen. Onder Israëlisch militair bestuur dus. Een Israëlische nederzetting die 25 jaar geleden vlakbij Susiya was gebouwd, en zelfs dezelfde naam droeg, bood het Israëlische leger de kans om de geschiedenis te herschrijven. Minder Palestijnse aanwezigheid en meer Israëliërs in C zones, betekende dat Israël sterker zou staan bij de uiteindelijke vaststelling van de Israëlische en Palestijnse grenzen, en dus een deel van deze gebieden bij het eigen grondgebied in zou kunnen lijven.
De bewoners van het Palestijnse Susiya werd een aantal jaar geleden meegedeeld dat ze geen vergunning hadden voor het bouwen van een huis op Israëlisch gebied (nogal logisch, want die huizen stonden er dus al ruim voor die tijd), en niet veel later werd het dorp met de grond gelijk gemaakt. Zo verwees Susiya op de landkaart voortaan slechts nog naar de Israëlische nederzetting, alsof het Palestijnse dorpje nooit bestaan had.

De families die destijds in Susiya woonden zijn echter wel op hun land gebleven, in de heuvels rond het oude Susiya. De mensen wonen noodzakelijkerwijs in tenten, krakkemikkige bouwsels van zeildoek, en 's winters in grotten, omdat ieder teken van permanente bebouwing ertoe leidt dat het leger komt om het bouwsel met de grond gelijk te maken. Wat echter opvallend is, is dat vrijwel alle families ook over een huis in de nabijgelegen stad Yatta beschikken. Waarom ze toch in hun tenten blijven wonen en regelmatig geconfronteerd worden met geweld van de kolonisten? De reden is land. Volgens de Israëlische wetgeving mag land dat drie jaar lang niet door de oorspronkelijke bewoners gebruikt is, onteigend worden. Hun tenten verlaten en het comfort van hun huizen opzoeken zou dus betekenen dat ze hun land en, niet onbelangrijk, een belangrijke inkomstenbron kwijtraken. Liever in een tent leven dan je land opgeven en, dus bovendien weer een stukje Palestijnse grondgebied aan Israël prijsgeven.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet meer opkijk van dergelijke verhalen, maar ik was inmiddels toch wel nieuwsgierig geworden naar wat we achter de heuvels zouden aantreffen.

Na in totaal zo'n half uur hobbelen vanaf Yatta kwamen we aan in het 'nieuwe Susiya'. De omstandigheden waren bar; er was slechts een put als watervoorziening, en de weinige hoeveelheid elektriciteit kwam van zonnecollectoren. Het contrast met de van alle gemakken voorziene Israëlische nederzetting -die op ongeveer 500 meter afstand duidelijk zichtbare welvaart uitstraalde, als ware het een vakantieresort- was schrijnend groot.

We werden hartelijk onthaald door de familie van Nasser, waarbij vooral zijn broer Ahmed de vrolijkheid zelve was en een beetje de clown uithing. Er liep ook een heel aantal jongens in sportkleding rond de groep te dralen, met een verwachtingsvolle blik in hun ogen. Een half uur later hoorde ik de reden van die onderhuidse spanning. Zoals bijna iedere week zou er ook nu weer gevoetbald gaan worden. En niet zomaar een vrijblijvend potje, nee, de Internationals (met nog 3 anderen) tegen Susiya. Uiteraard was ik niet bepaald voorbereid op een dergelijke confrontatie, maar ik besloot me niet te laten kennen. Ik borg mijn aantekeningenboekje dus maar op en begon mijn broek op te stropen.

Pas toen we bij de locatie van het duel aankwamen, begreep ik waarom men me raar aankeek toen ik grapte dat ik mijn voetbalschoenen was vergeten. Voor ons lag een langwerpig stuk geëgaliseerde grond tussen de heuvels, bestaande uit grof steengruis, met her en der een vuistgrote steen of verraderlijke kuil. Een klein sprintje leidde meteen tot grote stofwolken, waardoor het halve veld uit het zicht verdween. De goals bestonden ieder uit twee grote stenen en, het mooiste van allemaal, de bal was lek. Kortom, voor een recreatieve mooi-weer-sporter die twaalf jaar geleden voor het laatst serieus tegen een voetbal geschopt had, waren dit geenszins ideale omstandigheden. Dat het overigens een serieuze pot voetbal zou worden bleek wel uit de geconcentreerde smoeltjes tegenover me. Ik keek naar de bal en zette me schrap.
Na een signaal van een onzichtbare scheidsrechter ging de strijd van start.

(wordt vervolgd)

* Een outpost is een vooruitgeschoven post van een nederzetting. Deze illegale posten, die vaak bestaan uit een caravan of wat kleine gebouwtjes, leiden er toe dat de in de buurt gelegerde Israëlische soldaten hun patrouillegebied moeten uitbreiden, waardoor de Palestijnen uit de regio vaak nog meer in de knel komen en niet meer goed van hun land gebruik kunnen maken of er bijvoorbeeld hun vee laten grazen.

ABC

Hoewel ik nog maar een paar dagen in Hebron ben, kan ik nu al zeggen dat mijn onderzoek voortvarend verloopt. Via mijn twee belangrijkste contactpersonen, Hamzeh en Tareq, heb ik al ontzettend veel informatie ingewonnen en diverse nuttige afspraken kunnen maken. Ik had al vaker gehoord dat Hebron, ondanks 170.000 inwoners, een vrij hechte gemeenschap is, maar het lijkt soms echt wel alsof iedereen elkaar hier kent.

Men is in ieder geval erg goed in het onthouden van namen. Gisteren werd ik in het supermarktje achter mijn hotel al bij mijn tweede bezoek met mijn naam begroet. "Hi Martin, welcome." En toen ik vanmiddag in de drukke hoofdstraat liep, werd er vanaf de overkant, vanuit een obscuur uitziend falafeltentje, heel hard "Hi Martin, how are you?" geschreeuwd door een ventje van een jaar of 15. Ik aarzelde even, maar herinnerde me toen dat ik me gisteren aan de jonge verkoper had voorgesteld, nadat hij me gevraagd waar ik vandaan kwam. En ik had er nog niet eens wat gegeten.

Al die vriendelijkheid helpt overigens wel, want ik weet bijna zeker dat ik de komende dagen toch een broodje bij de jongen ga halen. De inwoners van Hebron staan in de West Bank niet voor niets bekend als echte kooplui. Het verhaal gaat dat een hoge Chinese ambtenaar op het Ministerie van Handel ooit eens aan een collega heeft gevraagd waar het land Hebron ligt en of het geen goed idee was om het te bezoeken, omdat er zo ontzettend veel handel mee werd gedreven.

Gistermiddag zou Tareq bij mijn hotel* langskomen om te praten. Ik zat al een tijdje op hem te wachten en had bijna de hoop opgegeven, maar om kwart over vijf belde hij me op. Of ik vanuit het hotel naar rechts wilde lopen, de heuvel op, en dan naar het eerste koffiehuis aan de rechterkant wilde gaan. Natuurlijk wilde ik dat. Ik volgde zijn aanwijzingen op en kwam zo op een maandagmiddag midden in een Palestijnse variant op de VrijdagMiddagBorrel terecht. Enkele minuten later hing ik op een aangename bank te lurken aan een waterpijp met een biertje in mijn hand. Let wel, een maltbiertje natuurlijk, want in het behoorlijk conservatieve Hebron wordt geen alcohol verkocht.

Tareq zat met wat vrienden te praten over de voetbalwedstrijd Brazilië-Egypte, op de achtergrond op de TV te zien, maar al snel werd mijn onderzoek het onderwerp van gesprek. Twee van Tareqs vrienden, politieluitenant Amer en veiligheidsconsultant Shehdeh, wisten me veel te vertellen over veiligheid in Hebron, en in het bijzonder over het werk van de politie en de problemen die agenten ondervinden tijdens hun werk. Het bewaken van de orde wordt namelijk ernstig bemoeilijkt door de opdeling van de Palestijnse gebieden en de daarop terug te voeren inperking van de Palestijnse verantwoordelijkheid.

Sinds de Oslo-akkoorden, die in 1993 werden getekend, zijn de Palestijnse Gebieden opgedeeld in drie soorten zones. Het doel van deze opsplitsing was de geleidelijke ontwikkeling van een Palestijnse staat, maar de West Bank is nog steeds opgedeeld, met als gevolg dat er niet één Palestijnse staat is, maar meer een complex geheel van eilandjes waar de Palestijnse Autoriteit controle over uit mag oefenen. Deze opdeling wordt wel vergeleken met het Zuid-Afrikaanse Bantu-systeem, waarbij de zwarte bevolking een zekere mate van zelfbestuur zou hebben in speciaal daarvoor bestemde enclaves, die uiteraard waren afgesloten van de omliggende blanke gebieden. Inderdaad, apartheid.
Maar goed, de Palestijnse gebieden zijn opgedeeld in A,B, en C zones:

    * Zone A - Volledig bestuurd door Palestijnse Autoriteit (PA)
    * Zone B - Civiel bestuur door de PA, maar onder Israëlisch militair bewind
    * Zone C - Geheel onder bestuur van de Israëlische regering

Je kan grofweg zeggen dat de grote steden A zones zijn (Ramallah, Nablus, Hebron, etc.), zone B de omliggende dorpjes, en zone C alles daarbuiten, met name de brede strook langs de Jordaan en de overal verspreide Joodse nederzettingen en omliggende militaire veiligheidszones.

Hebron en de regio eromheen bestaan uit een nogal onoverzichtelijk geheel van de drie zones. Zo is de stad zelf feitelijk al opgedeeld in twee delen: H1 wat een A zone is, en H2, wat vanwege een aantal Joodse nederzettingen midden in de stad, tot een C zone uitgeroepen is. (Ik was overigens vandaag in H2, maar daarover een andere keer meer.) Hebron is dan ook de enige grote stad op de West Bank waar het Israëlische leger nog permanent en in groten getale aanwezig is, midden in het centrum.

Het is voor de politie een groot probleem dat agenten niet mogen opereren in B en C zones en het heeft als gevolg dat criminaliteit onder de Palestijnse bevolking in deze gebieden moeilijk aan te pakken is. De Israëlische militairen en agenten die de dienst uitmaken doen er weinig tot niets aan en houden zich voornamelijk bezig met het beschermen van Joodse kolonisten en het eindeloos lastigvallen, vasthouden en controleren van Palestijnen. (Ook daarover later meer.)

Volgens Amer, de agent die ik gisteren sprak, proberen agenten echter wel degelijk iets te doen voor de gemeenschappen in B en C zones, waarbij het in de meeste gevallen gaat om agenten die zelf uit deze gebieden afkomstig zijn. Als zich een probleem voordoet, dan gaan de agenten in burgerkleding direct naar de C zone toe om te proberen het probleem op te lossen of om bewijs te verzamelen, zodat de daders later opgepakt kunnen worden, zodra ze zich in een A zone begeven. De agenten doen dit geheel op eigen risico, want als ze door Israëlische militairen betrapt worden tijdens het uitoefenen van hun functie, dan worden ze direct opgepakt.

Volgens Amer is het lastig werken, maar geeft het veel voldoening. Met name in de omliggende dorpen genieten "burgeragenten" veel respect van de bevolking, waardoor zij toch redelijk effectief hun werk kunnen doen. Ze hebben goede contacten met de families en de mukhtars (clanhoofden), en de daardoor ontstane informatiekanalen leiden ertoe dat de Palestijnse politie zonder veel technologische hulpmiddelen toch vaak indrukwekkend snel de daders van misdrijven kan achterhalen. Dat het Palestijnse justitie-apparaat nog niet vlekkeloos functioneert, maakt het werk er overigens niet veel makkelijker of effectiever op.
H2, midden in het centrum van Hebron, is helaas minder toegankelijk dan de dorpjes rondom de stad, want daar zijn zoveel Israëlische soldaten en agenten aanwezig, dat het werk van de Palestijnse agenten vrijwel onmogelijk gemaakt wordt. Er is dan ook ontzettend veel criminaliteit in dit relatief kleine gebied, met name drugs- en wapenhandel.

Tenslotte wil ik het verhaal nog iets ingewikkelder te maken. Hoewel de Palestijnse agenten ernstig in hun functioneren worden beperkt door de opdeling, trekken Israëli's zich op hun beurt weinig aan van de zones. Praktisch elke dag krijgt de Palestijnse politie een telefoontje met de mededeling dat het Israëlische leger op het punt staat een operatie uit te voeren in een bepaald gebied van H1, de door de PA bestuurde A zone dus. Het klinkt te gek voor woorden, maar zodra zo'n bericht komt, moeten de Palestijnse agenten zich direct uit de voeten maken, want als het Israëlische leger in het gebied opereert, mogen er absoluut geen gewapende Palestijnen in de buurt zijn, of ze nu agent zijn of niet. Wel op je post blijven leidt tot arrestatie of tot een pijnlijk vernedering en confiscatie van het dienstwapen, dus de agenten kiezen eieren voor hun geld.
Het moge duidelijk zijn dat deze handelswijze de Palestijnse agenten aanzienlijk beperkt. Maar dit "kat-en-muisspel", zoals Shehdeh het noemde, tast ook de autoriteit van de agenten ernstig aan, want ze zijn duidelijk niet de baas in hun eigen stad. "Een paar minuten geleden ren je nog bang weg voor Israëlische soldaten en nu wil je mij arresteren? Ga toch weg," zoals Tareq het verwoordde.

De verhalen van Amer, Shehdeh en Tareq zijn om meerdere redenen ontzettend interessant voor mijn onderzoek. Zo laat de intensieve samenwerking met clans en families bijvoorbeeld goed zien hoe de politie gebruikt maakt van traditionele, en nog steeds zeer effectieve structuren om veiligheid te waarborgen -veiligheid van onderop. En dat agenten hun uniform uitdoen om vervolgens de orde te bewaken in de gemeenschappen waar ze vandaan komen, terwijl ze notabene het risico lopen zelf gearresteerd te worden, is een heel interessant grijs gebied tussen veiligheid van bovenaf en van onderop. Ik ben dan ook erg blij met de uitnodiging van Amer om een aantal keer met hem mee te gaan op burgerpatrouille, te beginnen in H2.

Tareq heeft daarnaast aangeboden om binnenkort met me naar een bijzondere gemeenschap ten zuiden van Hebron te gaan. Het betreft een groep mensen die in grotten wonen, precies op de groene lijn, de grens (uit 1967) tussen de West Bank en Israël. Dit is uiteraard C gebied en het Israëlische leger verbiedt de gemeenschappen dan ook iedere vorm van organisatie. Ze kunnen zelfs niet over basisvoorzieningen als elektriciteit of water beschikken. Zonder de aanwezigheid van ordehandhavers en zelfs zonder de meest basale voorzieningen krijgt 'veiligheid van onderop' een hele nieuwe dimensie. Ik ben dus benieuwd...tot de volgende keer!

* Jawel, ik heb een hele goede aanbieding van de hoteleigenaar gekregen, dus ik blijf zeker nog een tijdje zitten hier in het hotel. Wel zo prettig. Toen ik net na een lange dag thuiskwam, stoffig en bezweet, en zag dat er schone handdoeken hingen en mijn bed was opgemaakt, had ik even een persoonlijk geluksmomentje. Het goede leven in Palestina.

Aankomst in Hebron

Hebron. Na een voorspoedige reis ben ik op mijn bestemming aangekomen.
Op het vliegveld verliep het al erg soepel, want ik kon na mijn landing midden in de nacht zowaar zonder controle doorlopen. In zekere zin ook wel jammer, want ik had op een uitgebreide check gerekend en moest nu anderhalf uur extra in de vliegveldhal wachten. Niet de meest ideale plek, dus van een dutje kwam weinig.

Met brandende ogen van vermoeidheid kwam ik om negen uur aan in Jeruzalem. Na een tip voor de beste hummus in Jeruzalem van de chauffeur gekregen te hebben -ik kende het restaurantje overigens al- liep ik direct naar mijn favoriete hostel. Gelukkig kon ik ondanks het vroege tijdstip direct een bed krijgen en daar heb ik gretig gebruik van gemaakt. Na een kort 'powerslaapje' ben ik de oude stad in gewandeld voor mijn twee belangrijke taken van die dag: een telefoon kopen en naar de kapper gaan.
Beide zijn gelukt. Ik heb de meest eenvoudige Nokia telefoon die er bestaat voor dertig euro op de kop getikt en ben gelukkig weer lokaal bereikbaar. Vervolgens ben ik verder gelopen, op zoek naar een kapper. De arme man schrok even van mijn haardos toen ik binnenkwam, maar ging vervolgens voortvarend te werk en wist binnen tien minuten een Palestijnse coupe tevoorschijn te toveren. Dat wil zeggen, erg kort, opgeschoren zijkant en achterkant, en een kuifje om het af te maken. Ik zal jullie de foto's besparen.

De rest van de dag heb ik wat gelezen, muziek geluisterd, en voornamelijk geslapen. Toen ik deze zaterdagmorgen wakker werd grapte mijn Engelse kamergenoot dat ik wel erg veel slaap nodig had, want het was inmiddels al zondag. Ik lachte gemoedelijk met hem mee, maar pakte licht geschrokken toch even mijn nieuwe telefoon om het te controleren. Ik had voor mijn gevoel inderdaad wel erg veel geslapen, maar het was nog zaterdag.

Na een koude douche en mijn tas gepakt te hebben ben ik naar het kantoor van Walid gelopen om even gedag te zeggen. Ik werd enthousiast onthaald, maar moest wel van drie verschillende mensen vernemen dat ik breder was geworden. Gelukkig dachten ze dat ik fanatiek aan het fitnessen was geslagen en legden ze niet de link met bier en veel uit eten -toch de voornaamste oorzaak, zou ik zeggen. Tja, en die twee maanden honkbal hebben misschien ook wel bijgedragen aan mijn bredere schouders. Na het korte bezoek aan Walid ben ik naar het busstation gelopen om daar aan de laatste etappe naar Hebron te beginnen. Via Beit Jala, een plaatsje even buiten Betlehem, was ik binnen een uurtje in Hebron. Ook dat ging allemaal voorspoedig, op een onverwachte check na, waarbij het servicebusje naar de zijkant van de weg werd gedwongen door militairen en alle Palestijnen (inderdaad, de drie Duitsers en ik niet) hun paspoorten ter controle moesten afgeven. Maar een kwartiertje oponthoud is hier kinderspel.

Hebron is precies zoals ik het me herinner: druk en warm. Het lawaai, de auto's, zelfs paarden, het overvalt me een beetje en ik zoek een rustig plekje op om even te acclimatiseren. Gretig sla ik een liter water achterover, waarna ik een van de vele tientallen taxi's aanhoud. Helaas lijkt het hostel dat iemand me had aangeraden niet te bestaan. En met mijn gebrekkige Arabisch kan ik de taxichauffeur ook niet bepaald gerichte aanwijzingen geven. Het is overigens bijzonder dat de chauffeur en ik elkaar wat betreft het hotel totaal niet begrijpen, maar dat we met religie wel een eind komen. Er bestaat hier niet zoiets als "niet gelovig zijn", dus ik zeg in de meeste gevallen, als het me gevraagd wordt, dat ik Christen of Katholiek ben. Ook in dit geval. Volgens de chauffeur liggen Katholicisme en Islam heel dicht bijelkaar -hij gebruikt het woord voor broers- maar volgens hem kan ik toch beter de Koran en de Hadith gaan bestuderen. Bedankt voor de tip. Het zal vast niet de laatste keer zijn dat ik hier in Hebron een dergelijk gesprek voer.

Op dit moment zit ik in een redelijk mooi hotel. Niet al te sjiek, maar wel duurder dan mijn budget toelaat. Ik ga morgen echter kijken of er wat te onderhandelen valt, want met mijn verblijf van twee maanden kan ik vast wat van de prijs afhalen. Zeker aangezien Hebron nou niet bepaald een toeristenparadijs is. Natuurlijk is een gedeelde kamer in een hostel geen probleem, maar een privékamer (met badkamer!) is wel heel erg fijn, dus ik hoop dat ik iets kan regelen.

Terwijl ik dit aan het typen ben, vindt er buiten voor het hotel een soort huwelijksceremonie plaats. Met veel geschreeuw, zelfs met megafoons, en verschillende trommels en dito ritmes, wordt de bruidegom op de schouders gehesen en door de straat geparadeerd. Ze spuiten scheerschuim in de rondte en zingen nu "hey hey mash'alla", wat zoiets betekent als "hé hé geweldig", dus het is een gezellige boel. (Klik hier voor een geluidsfragment dat ik uit mijn raam heb weten te maken.) De bruid is overigens nergens te bekennen, dus waarschijnlijk staat de andere (lees: de vrouwelijke) helft ergens anders herrie te maken, waarna beide groepen samen in een feestzaaltje eindigen om tot diep in de nacht frisdrank te hijsen en te dansen.

Maar goed, genoeg afleiding, er moet gewerkt worden. Morgen ga ik beginnen met het benaderen van mijn contactpersonen en kijken of ik meteen al een aantal interviews kan plannen. Ik hoop het, want ik heb zin om te beginnen. De volgende keer kan ik inshallah dus al wat vertellen over mijn onderzoek. Tot dan!

Nieuw hoofdstuk: Hebron

Gisteren kreeg ik een mailtje waarvan het onderwerp was, "Gelezen op jouw blog ;)"

De tekst in het mailtje was slechts een citaat.

"In de tussentijd zal ik verslag uit blijven brengen op mijn blog, minimaal eens in de twee weken. Op de VU valt namelijk ook een hoop te beleven."

Tja, daar heb ik dus behoorlijk verzaakt. 

Maar dat ga ik nu proberen goed te maken. Aanstaande donderdag vertrek ik namelijk weer voor twee maanden naar het Midden-Oosten.

Ik ben nog steeds bezig om toegang te krijgen tot Gaza -via Egypte deze keer- maar ga mijn onderzoek beginnen op de Westelijke Jordaanoever. In de stad Hebron, om precies te zijn. Niet meer lamlendig afwachten dus, maar lekker aan de slag.

Veel processen die in Gaza spelen, zijn ook te zien in de West Bank. En bovendien, om Gaza te doorgronden, kun je niet om de West Bank heen. Het is dan ook echt een waardevolle toevoeging en niet alleen een noodgreep. Ondanks de wat andere dynamiek, blijven mijn belangrijkste aandachtspunten de families (clans) en politieke partijen, en dan in het bijzonder de manieren waarop zij de veiligheidssituatie van mensen beïnvloeden. 

Het is mijn bedoeling om, net als een paar maanden geleden, twee keer per week een stukje te schrijven over wat ik zie en meemaak. Aangezien het voor mij ook een belangrijke uitlaatklep is, zal ik de komende tijd zeker niet verzaken. Ik moet wel een kleine slag om de arm houden, want huisvesting en kantoorruimte zijn nog ietwat onzeker, en zonder zekerheid kan ik de regelmaat van nieuwe stukjes dus niet garanderen. 

Maar geloof me, ik doe mijn best.

Hopelijk tot snel!