"Yallah, Martin!" De DJ schreeuwt mijn naam in de microfoon. Hoewel hij slechts met moeite boven de harde muziek uitkomt, reageert het pubiek direct. Handen gaan de lucht in, er klinkt gejuich, en de kring van dansende en zwetende mannen sluit me verder in. Met lachende gezichten sporen de mannen me aan om meer met mijn heupen te bewegen.
Is het een droom? Of, beter gezegd, een nachtmerrie? Ik waag me zelden op de dansvloer en zelfs dan slechts in een vlaag van (door alcohol veroorzaakte) verstandsverbijstering. Ik knipper met mijn ogen en kom tot de conclusie dat het allemaal echt is. Keiharde muziek, lichten, een massa dansende en klappende mensen en ik als middelpunt. Als de John Travolta van het Midden-Oosten. Nou ja, zoiets.
Ik had het echt geprobeerd, geloof me, maar als enige buitenlandse gast op de bruiloft kon ik de uitnodiging voor de dansvloer gewoonweg niet weigeren. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar de non-verbale communicatie (lees: duwen, trekken, gebaren) was ondubbelzinnig.
Een uur eerder zat ik nog kalm op een stoel met een kopje koffie en een mierzoet stukje notenreep in mijn handen. Ik bevond me in een soort partycentrum. De zaal was niet bijzonder aangekleed, maar de ruimte waar de bruidegom de felicitaties van de familie in ontvangst nam, was vooral groot. En dat was nodig. In een tijdspanne van enkele uren waren ongeveer 2500 (!) broers, zussen, ooms, tantes, neefjes en nichtjes -aangetrouwd of niet- langsgekomen om te feliciteren, een kopje koffie te drinken en weer te vertrekken. De volgende dag zou dezelfde groep van 2500 getrakteerd worden op een diner. Het is niet voor niets dat mensen in Hebron zeggen dat je je hele leven spaart voor je bruiloft. Het kost ongelofelijk veel geld, maar ja, in een maatschappij waar sex voor het huwelijk iets meer taboe is dan in Nederland, zijn veel jongemannen maar wat graag bereid om te investeren.
Na de koffie ging ik met Hamzeh en Mamoun op weg naar het "vervolgfeestje". We zaten in de cabine van Mamouns kleine vrachtwagen en ik vroeg Hamzeh naar zijn mening over de grootte en kosten van bruiloften. Hij vertelde me dat hij eigenlijk niet wil trouwen in Hebron. Niet alleen vanwege de hoge kosten, maar ook vanwege de rol die de familie bij het uitkiezen van een geschikte bruid speelt. Jongeren krijgen hier niet de kans om uitgebreid met elkaar kennis te maken voordat ze (eventueel) in het huwelijksbootje stappen, maar als er al sprake van is dat bruid en bruidegom elkaar van tevoren redelijk hebben leren kennen, dan is dat maar kort geweest.
Intiem contact tussen een jongen en een meisje is zeer ongebruikelijk. En dat is hier dus al het geval als je met elkaar staat te praten buiten toegestane plekken als de school of universiteit om. Hamzeh zou het zo fijn vinden om gewoon een meisje tegen te komen, verliefd op haar te worden en dan te trouwen. Maar ja, om dat voor elkaar te krijgen zegt hij genoodzaakt te zijn een buitenlands meisje te zoeken, zodat hij de gebruikelijke tradities kan omzeilen. Trouwen met een buitenlands meisje heeft bovendien als bijkomend voordeel dat er niet zo'n heel groot feest gegeven hoeft te worden. Dat scheelt dus weer geld.
Het "vervolgfeestje" waarnaar we op weg zijn, vindt plaats op een groot terras naast het huis van de bruidegom. Hij heeft zo'n 250 vrienden en familieleden bij hem thuis uitgenodigd voor eten en dansen. Hamzeh heeft me zomaar meegenomen, maar ik blijk van harte welkom. Er is toch eten genoeg. Nadat we met de hele groep lebaniyeh hebben gegeten, een heerlijke naar kaas smakende schotel die in Hebron traditioneel bij huwelijksfeesten wordt genuttigd, gaat de muziek aan en korte tijd later sta ik hand in hand met de bruidegom te dansen. Mijn ietwat houterige dansstijl doet het blijkens de reacties niet eens zo slecht. Nadat ik me twee keer een kwartier op de dansvloer heb gewaagd, vind ik het welletjes. Ik zoek een plekje tussen een groepje jongens, die rechts naast de DJ zitten, pak de slang van een waterpijp aan en kijk tevreden rokend hoe de bruidegom op de schouders wordt genomen en over het terras wordt gedragen.
Het was een grappige avond, maar het blijft een rare gewaarwording dat bij dit soort gelegenheden de mannen en vrouwen gescheiden feest vieren. Nou ja, als man-vrouw relaties zo aan allerlei voorwaarden gebonden zijn, dan is het misschien maar goed ook, want een gemengd feest zou een saaie boel zijn. Toch zou het me niet verbazen als dit op relatief korte termijn gaat veranderen.
Nu verschillende culturen tegenwoordig steeds makkelijker en vaker met elkaar in contact komen, kunnen tradities razendsnel overgenomen worden, met elkaar vermengen, of zelfs volledig verdwijnen. Hoewel je duidelijk verschillen ziet tussen de Palestijnse en Nederlandse samenleving, loopt er natuurlijk geen harde breuklijn tussen beide. Culturen zijn nooit duidelijk afgegrensd. Individuele mensen zullen altijd verschillende culturele tradities in zich verenigen, hun identiteit, en dat geeft soms spanningen, zowel intern (als mensen worstelen met hun identiteit), als extern (als bepaalde tradities niet geaccepteerd worden door iemands omgeving). Hier in de Palestijnse Gebieden is de invloed van de Westerse (pop)cultuur duidelijk merkbaar en zie je hoe mensen op bijzondere manieren verschillende tradities combineren, maar daar dus ook mee worstelen. Hamzeh is een goed voorbeeld.
Ik ben erg benieuwd naar de toekomstige culturele ontwikkelingen in de Palestijnse Gebieden. Ik durf er geen voorspelling over te doen, maar denk wel dat er nog een behoorlijke "strijd" gevoerd gaat worden tussen de meer traditionele culturele gebruiken en ons MTV/Coca-Cola/McDonalds normen-en-waarden-pakket. Het slagveld van die strijd ligt niet alleen midden in de samenleving, maar ook in de hoofden van de vele jongeren hier.
I'm falling in love with your favourite song
I'm gonna sing it all night long
I'm gonna dance with somebody
Dance with somebody
Dance, dance, dance!
Geplaatst door: Niels | 16-7-09 om 20:23