Ooit een peuter met uitstelgedrag gezien? Of een student zonder? De enkele student gezegend met die benijdenswaardige ijzeren discipline daar gelaten (zou die zo zijn geboren, of is dat erin gehamerd?), hebben we allemaal wel in enige mate last van uitstelgedrag, toch? Daarom wordt op de VU meerdere malen per jaar de cursus “Aan de slag met uitstelgedrag” gegeven.
Na deze cursus al een stuk of vier keer te hebben uitgesteld, had ik in januari eindelijk de moed verzameld om me in te schrijven. Op maandag zou de cursus beginnen, dus stond ik netjes de vrijdag ervoor aan de balie. Maar de cursus zat al vol. Twee maanden later zou de cursus weer worden gegeven, maar het inschrijven daarvoor stelde ik liever nog even uit…
Toen ik in maart dan eindelijk met mijn uitstelgedrag aan de slag zou gaan, bleek ik niet de enige student die wanhopig werd van het eigen gedrag. We waren met z’n zessen en de meeste van ons hadden ’s ochtends al moeite met opstaan. Een eerste tip: bel elkaar wakker of koop een wake-up light.
Gedurende vijf bijeenkomsten werden we door cursusleidster Marja Ruijterman aan de slag gezet om ons uitstelgedrag inzichtelijk te maken en aan te pakken. Met behulp van rationeel emotieve therapie (RET) en aandachtsoefeningen leerden we dat je het nare gevoel als gevolg van het uitstellen zelf in de hand hebt. Het zijn immers je eigen gedachten die ervoor zorgen dat je iets uitstelt, en die gedachten kan je zelf sturen. Met tips om je gedachten positief te sturen en met behulp van weekplanners lukte het iedereen om stapje voor stapje het uitstelgedrag aan te pakken, of om er op z’n minst beter mee om te gaan.
Of het voor mij heeft geholpen? Met wisselend succes. De afwas laat nog steeds een week tot twee op zich wachten en het heeft zeven maanden geduurd voordat deze blog eindelijk online stond. Maar het nare gevoel dat de stress voorheen altijd opleverde, is op deze terreinen weg en mijn scriptie is op tijd af gekomen. Echter, een opfriscursus zou ik op dit moment zeker niet afslaan.
Laatste reacties