Een korte update uit het Midden-Oosten.
Afgelopen dinsdag ben ik vanuit de Israëlische badplaats Eilat naar Egypte vertrokken om daar Gaza proberen binnen te komen via de grensovergang bij Rafah. Het was een hele reis, maar dinsdagavond was ik eindelijk - via Taba, Suez en Ismailia - in Al-Arish gearriveerd, een havenplaatsje, zo'n 40 kilometer van Gaza.
Vanmorgen was het dan zover, met de taxi op weg naar Rafah. De diverse politieposten onderweg vormden geen probleem. Of ik kan goed bluffen of het feit dat ik als promovendus onderzoek in Gaza wil gaan doen maakte voldoende indruk. Hoe dan ook, een uur later stond ik bij de grensovergang. Tientallen Palestijnen hadden zich daar al met honderden tassen, tientallen dozen, een ezel en zelfs een wasmachine, strategisch langs de weg gepositioneerd. Met goede moed liep ik langs de groep, richting een paar agenten bij de poort. Net toen ik wilde vragen of de grens vandaag open zou zijn, werd me met een achteloos gebaar duidelijk gemaakt dat ik even geduld moest hebben.
Een kwartiertje later kwam er plotseling beweging in de groep Palestijnen toen de agenten wat aan het toegangshek begonnen te morrelen. De poort stond op het punt van opengaan. Voordat ik me echter bij de groep Palestijnen kon voegen, kwam er een Egyptische agent in burger op me af. Hij was erg vriendelijk, maar zijn boodschap was niettemin negatief van aard. De doorgang was alleen bedoeld voor Palestijnen. Met mijn Nederlandse paspoort mocht ik dus niet naar binnen. Ik moest het via Erez (de Israëlische overgang) proberen of toestemming vragen aan de Nederlandse ambassade in Caïro. Praten, smeken, verontwaardigd kijken, het mocht allemaal niet baten.
De agent vroeg me vriendelijk doch dringend mee te lopen naar een wachtplaats, honderd meter verderop, en hield daar een taxi voor me aan.
Voor ik kon twijfelen, laat staan protesteren, zat ik in een taxi naar Caïro.
7 uur later kwam ik, helaas in het donker, aan in de Egyptische hoofdstad. Ook al zag ik weinig, de stad lijkt me erg indrukwekkend. Vooral toen ik via een brug de Nijl overstak, zag ik hoe majestueus de stad is met alle kantoorgebouwen en dure hotels langs de rivier.
Nu zit ik in een prettig, maar goedkoop hotel in een dure wijk van de stad op een steenworp afstand van de Nederlandse ambassade. Hopelijk kunnen ze me daar verder helpen met het verkrijgen van toestemming om Gaza binnen te gaan.
Ik probeer optimistisch te blijven, dus mijn volgende bericht komt vast en zeker uit Gaza.
Reacties