Student weblog - Vrije Universiteit Amsterdam

Uitstelgedrag: karaktereigenschap of overlevingsstrategie?

Ooit een peuter met uitstelgedrag gezien? Of een student zonder? De enkele student gezegend met die benijdenswaardige ijzeren discipline daar gelaten (zou die zo zijn geboren, of is dat erin gehamerd?), hebben we allemaal wel in enige mate last van uitstelgedrag, toch? Daarom wordt op de VU meerdere malen per jaar de cursus “Aan de slag met uitstelgedrag” gegeven.

 

Na deze cursus al een stuk of vier keer te hebben uitgesteld, had ik in januari eindelijk de moed verzameld om me in te schrijven. Op maandag zou de cursus beginnen, dus stond ik netjes de vrijdag ervoor aan de balie. Maar de cursus zat al vol. Twee maanden later zou de cursus weer worden gegeven, maar het inschrijven daarvoor stelde ik liever nog even uit…

 

Toen ik in maart dan eindelijk met mijn uitstelgedrag aan de slag zou gaan, bleek ik niet de enige student die wanhopig werd van het eigen gedrag. We waren met z’n zessen en de meeste van ons hadden ’s ochtends al moeite met opstaan. Een eerste tip: bel elkaar wakker of koop een wake-up light.

 

Gedurende vijf bijeenkomsten werden we door cursusleidster Marja Ruijterman aan de slag gezet om ons uitstelgedrag inzichtelijk te maken en aan te pakken. Met behulp van rationeel emotieve therapie (RET) en aandachtsoefeningen leerden we dat je het nare gevoel als gevolg van het uitstellen zelf in de hand hebt. Het zijn immers je eigen gedachten die ervoor zorgen dat je iets uitstelt, en die gedachten kan je zelf sturen. Met tips om je gedachten positief te sturen en met behulp van weekplanners lukte het iedereen om stapje voor stapje het uitstelgedrag aan te pakken, of om er op z’n minst beter mee om te gaan.

 
Of het voor mij heeft geholpen? Met wisselend succes. De afwas laat nog steeds een week tot twee op zich wachten en het heeft zeven maanden geduurd voordat deze blog eindelijk online stond. Maar het nare gevoel dat de stress voorheen altijd opleverde, is op deze terreinen weg en mijn scriptie is op tijd af gekomen. Echter, een opfriscursus zou ik op dit moment zeker niet afslaan.

Resultaten onderzoek over parasociale interactie

Zo’n twee maanden geleden vertelde ik je op deze plaats over mijn afstudeeronderzoek voor communicatiewetenschap. Ondertussen is het onderzoek afgerond en mijn scriptie ingeleverd en goed beoordeeld, dus kan ik je hieronder uitgebreid vertellen over de resultaten.

 

Om eerst even het geheugen op te frissen: het onderwerp van onderzoek was parasociale interactie. Dit is het gevoel van interactie dat een tv-kijker heeft met een tv-personage, alsof ze in een echte interactie betrokken zijn. Het doel van mijn onderzoek was het ontwikkelen van een vragenlijst voor deze conceptualisatie van parasociale interactie. Hiertoe hebben mijn begeleider en ik een lijst met 43 vragen opgesteld en die aan tweehonderd respondenten voorgelegd na het tonen van een filmpje met mijn zusje als soort belspelpresentatrice. Er waren vier verschillende filmpjes, die elk in meer of mindere mate parasociale interactie uitlokten. Na verschillende analyses in SPSS bleven er uiteindelijk zes bruikbare vragen over:

Ik had het gevoel dat…

1. … het personage wist dat ik aandacht aan hem/haar besteedde

2. … het personage wist dat ik me bewust was van hem/haar

3. … het personage wist dat ik op hem/haar reageerde

4. … het personage zich van mij bewust was

5. … het personage aandacht aan mij besteedde

6. … het personage voelde dat ik zijn/haar gedrag analyseerde.

Het gevoel van parasociale interactie dat hiermee werd gemeten bleek, zoals verwacht, groter te zijn wanneer het personage de kijker aankijkt en normaal tegen hem/haar praat (ipv tegen kinderen). Verder bleek de nieuwe schaal in enige mate samen te hangen met hoe leuk de kijker het filmpje vond en hoe aantrekkelijk de presentatrice (vooral qua innerlijk). De schaal vertoonde ook samenhang met de oude parasociale relatie schaal en met de recente parasociale reactie schaal, maar bleek wel duidelijk een ander onderwerp te meten. Al met al toonden de resultaten aan dat de nieuwe schaal betrouwbaar is en weldegelijk nodig J.

Een nadeel van de nieuwe schaal is echter dat er niet zo hoog op werd gescoord: over het algemeen hadden de respondenten niet echt het gevoel dat ze in een interactie waren met de presentatrice. Dit is waarschijnlijk wel te verklaren door de schaal voor te leggen na een ‘echte’ (face-to-face) interactie. Dan zullen de scores hoogstwaarschijnlijk een stuk hoger zijn. Wie weet kan ik dit probleem nog nader onderzoeken in een vervolgstudie.

 

Ik hoop dat ik met bovenstaande je kennis van communicatiewetenschap heb kunnen vergroten. Mocht je nog vragen hebben over het onderwerp, kan je hieronder een reactie achterlaten en dan behandel ik het in een volgende blog of mail ik je terug.

 

Groetjes!

 

Charlotte

Parasociale interactie

Parasociale interactie. Dat, beste lezer, is waar wij ons momenteel in bevinden. Ik ben me bewust van jou en jij van mij en onbewust weten we dat van elkaar…

Volg je me nog? Nee? Mooi, dan kan ik dit voorbeeld gebruiken om aan mijn ouders uit te leggen waar hun studietoelage naartoe gaat en waarom ik nu nog steeds die masterscriptie niet af heb.

Parasociale interactie is de interactie die plaats vindt tussen tv-kijker en nieuwslezer, radioluisteraar en dj, en lezer en schrijver. Iedereen vertoont wel enige mate van parasociale interactie, of je nou wilt of niet, maar bij de één blijft het bij braaf opletten wat er allemaal op het scherm gebeurt, terwijl de ander hele tirades tegen bepaalde politici in het nieuws kan afsteken. De term parasociale interactie is meer dan vijftig jaar geleden geïntroduceerd en is sindsdien regelmatig onderwerp van studie geweest binnen de communicatiewetenschap. In de meeste onderzoeken is het echter steeds verward met het begrip parasociale relatie, waarmee eigenlijk een soort vriendschapsband tussen kijker en personage wordt aangeduid. Parasociale interactie kan echter ook plaatsvinden met mensen die je nog nooit eerder op tv hebt gezien of waar je juist een hekel aan hebt.

Met als doel een methode te ontwikkelen die alleen parasociale interactie op het moment van kijken/luisteren/lezen meet en geen onderliggende relaties, hebben mijn begeleider en ik de definitie wat bijgeschaafd en een geheel nieuwe vragenlijst ontwikkeld. Onze vragen volgen nu, voor zover mogelijk, het patroon van een ‘echte’ (face-to-face) interactie en vragen niet meer random of je een personage aardig vindt of zou missen als hij/zij op vakantie is. Om de vragenlijst te testen heb ik met mijn zusje in de hoofdrol vier filmpjes opgenomen waarvan ik verwacht dat ze in meer of mindere mate parasociale interactie uitlokken. Zo zijn er twee condities waarin ze in de camera kijkt en twee waarbij ze van de zijkant te zien is. Binnen deze vier zijn er twee waarbij ze tegen kinderen praat en twee met volwassenen als doelgroep. Helaas staat de vragenlijst nu nog online, dus heb ik nog geen resultaten voor je, maar zodra ik weet of mijn hypotheses zijn uitgekomen, laat ik je dat hier weten. En tot die tijd hoop ik je tevreden te kunnen stellen met het filmpje hieronder.

Afstudeeronderzoek

Smeekbedes zijn mij niet vreemd. Hoe vaak wel niet toegepast op ouders, buren, vriendinnen en Sinterklaas. Soms met succes, soms met iets minder. Die immense Barbie-villa, die ik in gedachten al een prominente plaats in mijn slaapkamer had toebedeeld, is er nooit gekomen. Dat hondje ook niet, want dan had mijn moeder haar koffers gepakt. Kinderpostzegels leverden altijd wel veel op, want voor het goede doel. Collecte lopen voor Amnesty International leverde wat minder op, want voor een goed doel dat niet iedereen begrijpt en de deur al is dichtgegooid voordat je het kan uitleggen…

Maar zelfs nu, jaren na de kinderpostzegels en het Barbiehuis, nu ik dacht bijna zelfstandig en onafhankelijk te zijn, ben ik voor mijn afstuderen afhankelijk van de onbaatzuchtigheid van anderen. Dit keer helpt het echter niet om mijn ouders, vriendinnen en buren lief aan te kijken en is Sinterklaas alweer bijna 2 maanden het land uit. Dit keer ben ik afhankelijk van de welwillendheid van een zeer selecte groep: iedereen die mijn zusje niet kent. En aangezien ik mijn zusje altijd enthousiast aan iedereen wil voorstellen, valt mijn eigen vriendenkring dan al voor een groot deel af.

Voor mijn afstudeeronderzoek ben ik op zoek naar 200 mensen die mijn vragenlijst willen invullen. Lieve, lieve, lieve lezer, wil jij mij daar misschien alsjeblieft bij helpen? Dan lever je een bijdrage aan de wetenschap en zie je meteen waar ik me het afgelopen jaar mee bezig heb gehouden. De vragenlijst is geheel anoniem en duurt slechts 15 minuten. Het is wel belangrijk dat het geluid van je computer aanstaat, zodat het filmpje goed te volgen is. Het onderzoek is in te vullen tot maandag 16 februari 10.00 uur. Ik zou je hééééééééééééééééééééééééééééél dankbaar zijn!!!!! JJJ

Dit is de link naar de vragenlijst: https://examine.vu.nl/cgi-bin/inferentie.pl?qst_id=8446.

P.S.: Wanneer je meer mensen kent die dit onderzoek zouden willen invullen, graag!

Lijn 7, 10, 4 en 25 (Frederiksplein)

Schuin oversteken. Schuin oversteken.

Al zo vaak herhaald, al zo vaak toegepast.

Maar vandaag was anders. Vandaag zat ik met mijn hoofd in de wolken en mijn fiets in de trambaan.

Oud-Zuid ontwaakt

Vreum vreum
Toet toet

Oud-Zuid ontwaakt

Je staat veur mijn wagen
Ga aan de kant
Zo kan ik er toch niet deur!

Oud-Zuid heeft een ochtendhumeur.

Wereldse maaltijd

Ik heb altijd een beetje medelijden gehad met mensen die geen kaart kunnen lezen. En ik snapte het ook nooit zo goed. Het is toch gewoon een kwestie van straathoeken aflezen en terugzoeken op de plattegrond, die eventueel zo draaien dat hij letterlijk gelijk loopt aan de werkelijkheid en daarvandaan je vervolgroute bepalen? Ik vind het heerlijk om elke verkenningstocht door een nieuwe stad zo uit te stippelen dat alle bezienswaardigheden in principe in één uur kunnen worden aangedaan en op vakanties loop ik dan ook altijd voorop met een zodanig georigamide kaart dat hij altijd een straal van 500 meter vanaf onze huidige bevindplaats beslaat. Als toeristen me in Amsterdam vragen hoe ze het snelst bij het Leidseplein komen, overlaad ik ze altijd met zoveel details en kronkelbochten, dat ze gedesoriënteerd de verkeerde kant oplopen, ik erachteraan moet rennen om ze alsnog de goede richting op te draaien en dan moet toekijken hoe ze aan de overkant van de weg stiekem een second opinion inwinnen. Wanneer één van mijn reisgenoten me echter vraagt waar we ons bevinden, hoe we verder zullen lopen en hoe lang dat nog zal duren, wijs ik altijd op het midden van mijn kaart, wapper vaag en versneld de route en mopper dat we er zo zijn en heus wel goed lopen, als de dood dat ze me mijn kaart afnemen en zien dat het sneller kan, maar je dan die ene misschien ook wel bezienswaardige trekpleister mist.

 

Vanaf nu hebben al deze mensen echter een reden om onbegrip en medelijden te hebben met mij: ik kan geen recepten lezen. Echt niet. Hoe ik het ook wend of keer, zonder professionele begeleiding en strikte aanwijzingen bak ik er letterlijk niets van. Waar veel mensen heel rustig een boodschappenlijstje samenstellen naar aanleiding van de recepten die ze voor die avond hebben geselecteerd, daar vervolgens in de supermarkt hun mandje mee vullen en thuis in de weer gaan met de ingrediënten en al hun keukenapparatuur, zit ik al bij stap 1 te tobben of ik dit echt wel wil eten (want al die kruiden heb ik helemaal niet en gebruik ik verder ook nooit en de noodzakelijke staafmixer en keukenmachine heb ik al helemaal niet), wat au-bain-marie ook alweer is en hoe mijn vorige experiment met roomboter smelten in de magnetron was afgelopen. Ik laat pasta overkoken, soep aanbranden en lang door mij gebakken biefstuk noemt echt niemand well-done.

 

Ik was dan ook heel blij dat, toen we met de Wereldwinkel VU besloten een wereldmaaltijd te organiseren op Wereldvoedseldag, ik niet de leiding kreeg. Ik mocht gewoon naar hartelust stoofpeertjes schillen, knolselderij raspen en eten serveren, maar hoefde gelukkig geen rekening te houden met kooktijden, -temperaturen en -volgorde. Daar hield de rest van het kookteam rekening mee, en zo stond al het eten toch op tijd op tafel.

   

Elk jaar vindt op 16 oktober de Wereldvoedseldag plaats: een dag in het teken van de voedselverdeling op aarde en hoe dat eerlijker zou kunnen. Het is namelijk niet zo dat er zoveel mensen honger hebben en daaraan sterven doordat er te weinig eten is, maar doordat het eten dat er is niet eerlijk verdeeld is. Als we het beschikbare voedsel wel eerlijk zouden verdelen, zou iedereen elke dag behoorlijk wat kunnen eten en zou het gedaan zijn met de honger. Best een goed streven, niet? Daar wilde we met de Wereldwinkel VU, in samenwerking met het studentenpastoraat vE90, graag een bijdrage aan leveren. En gelukkig waren er nog een hoop mensen het daar mee eens, waardoor we uiteindelijk met z’n 27-en aan tafel zaten, te genieten van een maaltijd die gemaakt is van alleen maar ingrediënten waar de wereld genoeg van heeft voor iedereen. Tussen gangen door vertelde econoom van de stichting Onderzoek Wereldvoedselvoorziening van FEWEB (SOW-VU), Max Merbis, over de economische aspecten van de oneerlijke verdeling en na het dessert van stoofpeertjes was er een workshop van studenten van FairClimate, waarin we ons in de verschillende rollen van Braziliaanse belangengroepen moesten inleven om het probleem van de amazonekap versus sojaplantages op te lossen (bleek nog niet zo makkelijk!). Meer foto’s van dit heuglijke gebeuren staan op http://picasaweb.google.nl/wereldwinkelvu en alle recepten kan je terugvinden op http://www.wereldmaaltijd.nl/recept.htm.

Verzakking

Het voelt alsof ik tegenover het paleis van een recent overleden popster woon. Voorbijgangers houden hun pas in, schudden meewarig hun hoofd en tonen verzuchtend hun medeleven. Wijzend naar het pand vertellen ze elk hun eigen aangrijpende versie van het verhaal. Ook ik moet toegeven dat ik vaart minder als ik er langs fiets en steeds stilletjes hoop dat de deur dan open zwaait en er fluitend iemand naar buiten komt. Maar het wordt goed bewaakt en er liggen nog net geen bloemen voor de deur.

Er zijn weer panden verzakt aan de Vijzelgracht. Loop bij ons de poort uit, sla links af en je ziet ze er mistroostig bij liggen. Drie maanden lang hebben alle werkzaamheden aan de Noord/Zuidlijn stilgelegen voor uitvoerig onderzoek en de tweede dag nadat het werk weer is opgepakt blijkt het alsnog mis. Nouja, daar moesten de bewoners zelf proefondervindelijk achterkomen, want het monitoringssysteem dat ze had moeten waarschuwen kwam daar pas achter toen de bewoners het gruis van het plafond al uit hun haren moesten schudden. Door een lek dat woensdag in de damwand van het toekomstige metrostation onder de Vijzelgracht ontstond, stroomde grondwater onder de huizen weg, de bouwput in. Met als gevolg dat de huizen meer dan 20 centimeter verzakten. Dat is evenveel als een enorme traptrede waar je iedere ochtend over struikelt! Dat is een drempel die zo hoog is dat je je voordeur inderdaad niet meer open krijgt zonder er een stuk vanaf te zagen!

En nu? Na de verzakking van twee andere woningen in juni kwam de gemeente er nog goed vanaf door fouten toe te geven, open te zijn en te laten zien dat ze meteen onderzoek uitvoerden. Omwonenden kregen bijna dagelijks een update in de bus met foto’s en stap voor stap uitleg van wat er werd gedaan en er werden bijeenkomsten georganiseerd ten behoeve van de collectieve geruststelling. Eind juli ontving ik een rapport – inclusief grafiek, kleurenfoto’s en uitvouwbare plattegrond – dat de verplaatsing van mijn “pand” minder is dan verwacht: “Volgens de berekeningen is er geen risico voor de standzekerheid van uw pand”. In het kader van stealing thunder een goede zet: zo krijgen de burgers informatie uit de eerste hand en krijgen de media geen kans het project af te keuren op openheid. Maar nu vraag ik me af of de bewoners van de onlangs getroffen Wevershuisjes in hun rapporten dezelfde conclusie hadden staan. Wat er met hun en hun prachtige monumentale huizen gaat gebeuren. Hoeveel panden er nog volgen. En zelfs of het Krasnapolsky – gezien de ligging en het bouwjaar – wel veilig is…

Ik ben benieuwd. Naar de volgende stap van de gemeente, naar de verdere bouwwerkzaamheden en naar de uiteindelijke einddatum van het hele project. Wordt vervolgd…

En dan ga ik nu even een krans met bloemen leggen.

Verkiezingen

“Hé, wil jij een ijsje?”

Ik keek op en zag twee meisjes en een jongen me een sympathieke glimlach aanbieden.

“Nou... Lekker!”

Het linkermeisje had een peuk in de ene, een stapel flyers in de andere hand, het rechtermeisje hield de hele week al een zware laptop vast en de jongen opende zijn koelbox en gaf me de keuze tussen een limoen- en een wonderijsje. Terwijl ik koos voor de magie van die laatste, hem ontdeed van zijn wikkel en de sprookjesachtige kleuren van deze gratis lekkernij bewonderde, staken ze van wal. Ze waren niet van een liefdadigheidscomité dat zich ontfermde over alleen zittende studentes op het binnenplein, maar probeerden stemmen binnen te halen voor de universitaire studentenraad. Ik moet toegeven dat ik mijn plek tactisch had uitgekozen. Ze liepen de hele week al rond en ik had gewacht met het uitbrengen van mijn stem tot ik er iets voor terug zou krijgen. Of dat nou een ijsje, toegang tot de chocoladefontein of een zakje popcorn zou zijn, was mij om het even. Of ik al gestemd had. Nee, nog niet. Wil je nog stemmen? Ja, dat wel, maar ik weet nog niet op wie. “Dan kan je het kieskompas invullen.” Maar dat had ik dus al gedaan. En daar bleek eigenlijk uit dat ik geen mening had en dat de SRVU en VUSO/LSO nog minder van elkaar verschilden dan ik van hen. Het zit namelijk zo: op studentenraad.kieskompas.nl kan je jouw mening op meer dan 30 stellingen vergelijken met die van beide studentenfracties en hun kandidaten. Na het beantwoorden van alle stellingen krijg je jouw positie op het politieke kompas te zien. En hoewel ik dit keer lang niet alle vragen met “neutraal/weet niet” had beantwoord, kwam ik toch precies in het midden uit. Zowel op de as van ‘gelijkheid’ naar ‘presteren’, als op de lijn van ‘student van 9 tot 5’ naar ‘student 24/7’. Blijkbaar wil ik dat iedereen gelijk presteert tussen 7 en 24 uur, maar dan weer niet in het weekend ofzo. Omdat beide fracties zo stellig benadrukken dat mijn stem heel belangrijk is en omdat ik er iets voor terug kon krijgen, had ik dan ook maar gewacht tot iemand me persoonlijk zou benaderen, trakteren en overtuigen. De twee meisjes bleken niet verkiesbaar, maar hielpen een weekje mee, omdat zo’n jongen natuurlijk niet in z’n eentje een koelbox, laptop, flyers en een peuk kon dragen. Dat heb ik Wouter Bos immers ook nog nooit zien doen. De jongen bleek, net als ik, bij Sociale Wetenschappen te studeren en zich, net als ik, ontzettend te ergeren aan de massale hoorcolleges in het eerste jaar. Dus ik was overtuigd. Toen ik mijn stem uiteindelijk had uitgebracht, konden ze weer verder. Ik ving op hoe ze het volgende alleen zittende meisje vroegen of ze al had gestemd. Ze antwoordde positief, maar kreeg toch een ijsje, “omdat haar stem zoveel waard was”. Toen ik dat hoorde, ben ik snel naar binnen gegaan om me te wagen aan de chocoladefontein. Want een stem die zoveel waard is, mag best dubbel beloond worden.

Powerhouse

Mijn voeten liggen achter mijn hoofd en als ik een beetje mijn best doe kan ik over mijn buik heen, tussen mijn benen door, de gedimde lampen aan het plafond zien. Om mij heen klinkt gesteun, gekreun en gepuf en ieders zware, maar gecontroleerde, ademhaling. Voetstappen hoor je nauwelijks, want niemand draagt eigenlijk schoenen en iedereen ligt vooral op de grond, geconcentreerd te zijn. Telkens als ik dreig om te vallen, omdat ik mijn lichaam niet volledig in balans heb, krijg ik de instructie om mijn powerhouse aan te spannen. Terwijl ik uitadem… Powerhouse.

Nee, ik zit niet op een zwangerschapscursus, en ik ben ook niet tot een lugubere sekte toegetreden. Sinds een week of zes zit ik wel samen met een vriendin op pilates bij het sportcentrum van de VU. De eerste keer was hilarisch, ik heb nog nooit zoveel gegiecheld tijdens een sportles. “Powerhouse? Was dat niet hartstikke hot in de jaren ’90?” “Nee joh, dat was de smurfenhouse!” Je powerhouse zit ergens in je buik. Daar was ik na les 1 al wel achter. Maar hoe je die bij elke oefening als vanzelf weer kan aanspannen, zal me nog wel heel wat lessen kosten. Vooral als je op je buik ligt en je powerhouse zodanig moet aanspannen dat er nog een vlindertje - of zelfs een kuikentje! – tussen jou en de grond past! Blij dat ze daar geen levende exemplaren voor gebruiken… Na een zesweekse cursus begin je alle in eerste instantie onmogelijke houdingen toch enigszins onder de knie te krijgen en ken je ondertussen alle grapjes van de instructrice uit je hoofd. En dat is ook wel nodig, want tijdens een oefening als de teaser, de mermaid, of de open leg rocker, is het toch wel handig als je je lachen in kan houden. Want je buikspieren voel je. Zelfs als het maar een glimlach is.