Student weblog - Vrije Universiteit Amsterdam

Arrivederci

Ik heb Italië nu echt verlaten. En met dikke tranen in m’n ogen.

Ik kon geen afscheid nemen van dit land en heb daarom na 4 dagen Nederland de eerste mogelijkheid aangegrepen om terug te keren naar Italië. Het middel: een Summer School op het eiland Sicilië. Over de interculturele dialoog in het Mediterrane gebied. Heel actueel door de vergadering over de Unie voor het Middellandse Zee gebied onder leiding van Nicolas Sarkozy vorige week zondag.

Geschiedenis, politiek, economie, rechten, communicatie; allerlei invalshoeken werden in deze Summer School toegespitst op dit onderwerp. Heel erg interessant. En de setting was super. Een mooi gerestaureerde villa in de binnenstad van Catania met een welkomstdiner, uitgebreide lunches en een diplomaceremonie. Alles georganiseerd door de Santander Groep, een samenwerkingsverband tussen verschillende Europese universiteiten ter bevordering van kennisuitwisseling.

En Europees was het. 17 studenten uit verschillende Europese landen, een groot aantal sprekers verbonden aan Europese instellingen en onderwerpen gerelateerd aan de Europese en de Mediterrane Unie. Heel erg leuk.

Voor de ontspanning waren kaartjes voor het prachtige strand geregeld, een virtuele rondleiding langs de archeologische hoogtepunten van de stad en een excursie naar het eeuwenoude Siracuse. Een prima combinatie dus.

Met deze Summer School sluit ik een prachtig jaar Italië af. Het Erasmus-verblijf heeft me zo veel gegeven: van de verleidelijk glimlach van voorbijgangers tot de diepgaande vriendschappen met bijzondere Italianen. Van simpele espresso’s in de bar tot uitgebreide 3-gangen diners in de open lucht. Van zenuwslopende examens tot heerlijk nietsdoen op een bankje in de buitenlucht.

Ik heb hierdoor heel veel leuke contacten gelegd, maar vooral heel veel over de Italianen geleerd. En die kennis gaat nu verder dan de beschrijvingen in de reisgidsen. Ik voel me een intermediair tussen Italië en Nederland. Maar ik ben ook nieuwsgieriger geworden naar de dieperliggende overtuigingen van de Italianen en waarom dit land nog steeds functioneert. Genoeg redenen om voor altijd verbonden te blijven aan Il Bel Paese (het mooie land). En er heel snel terug te keren voor nader onderzoek.

Un bacione per tutti (een dikke kus voor iedereen)

Wennen

Ik ben er weer. In het koude kikkerlandje. Na een lange terugreis.

Doordat de Italiaanse Spoorwegen hadden besloten te gaan staken, konden de Oostenrijkse Spoorwegen niet achterblijven in klantonvriendelijk gedrag: zij verplaatsten het vertrekstation van de autotrein van Verona naar het 300 km verder gelegen Innsbruck.

Erg leuk. Een dag minder Mantova (wat een heerlijke stad! Kom ik zeker terug), dubbele hotelkosten, extra benzine- en tolkosten, en een Wiener Schnitzel mit pommes in plaats van een heerlijke pizza 4 formaggi als laatste avondmaal.

Maar als de autotrein dan eenmaal rijdt, is het wel een verademing. Door de sterk gestegen benzineprijzen en de deadline van de verplichte APK-keuring van mijn toetoet, was het voordeliger om voor deze optie te kiezen. Groot bijkomend voordeel was dat ik uitgerust in Düsseldorf aankwam.

Om daarna de overvolle Nederlandse autowegen op te kunnen rijden. Zelfs buiten de spits en in vakantietijd zijn hier de snelwegen propvol. Met een overdaad aan verkeersborden, motoragenten, wegwerkzaamheden, 80 km zones, ontelbare op- en afritten, spitstroken, enzovoorts.

Om vervolgens aan te komen in het supermoderne Zuid-Holland. Volgens mij is deze hele provincie het afgelopen jaar volgebouwd. Met nieuwe wegen, wijken en woningen. En het staat zo recht, zelfs de bomen staan op perfect uitgemeten afstand van elkaar (maar ik heb nog geen vogel gezien). Ik zie vooral grijs om mij heen: grijze auto’s, grijze gebouwen, grijze wegen, grijze mensen en grijze regendruppels. Ik heb behoefte aan groen en een glimlach!

Het moge duidelijk zijn, ik moet nog even wennen aan Nederland en wil direct weer terug naar Italië. Gelukkig vertrek ik morgen al weer voor een intensieve Summer School op het Italiaanse eiland Sicilië over Linguistic Mediation in the Mediterranean Area. Mijn onderzoek naar dat aparte volkje in dat bijzondere land kan ik nog even voortzetten.

Ciao!

Op Italiaanse wijze...

...rond ik mijn erasmusperiode af. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd om de noodzakelijke handtekeningen op de officiele documenten te krijgen. Uiteraard is de benodigde coordinator in Forlì naar de dokter en is het Bureau Internationalisering onverwacht gesloten. Gevolg: een dag voor vertrek is nog helemaal niets geregeld, terwijl ik toch echt ruim op tijd begonnen ben. Maar mede dankzij de hulp van VU-coordinator Ivo Blom (van Algemene Cultuurwetenschappen) en enige diplomatie, vertrek ik dinsdagochtend toch met alles op zak…

….op weg naar een welverdiende vakantie. Met ouders en broer (die ik een half jaar niet heb gezien). En lekker na de stress van de examens (ik heb nog een keer een 30 gehaald, voor een heel belangrijk vak! Joehoe!). De vakantiebestemming, de Ligurische kust bij La Spezia, is heel mooi, het appartement is bijzonder, het bijkletsen en de uitstapjes zijn fantastisch. Ik geniet met volle teugen en maak mij op voor de volgende uitdaging.

Die zich al veel te snel voordoet. In de vorm van de aangekondigde staking van de Italiaanse spoorwegen voor aanstaande maandag. Juist op de dag dat we met z’n allen de gereserveerde autotrein van Verona naar Düsseldorf moeten nemen. Onze radartjes draaien op volle toeren, de oplossingen komen wel, maar voorlopig zitten we vast. In Italië, en dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg.

A dopo

Het goede leven

La bella vita è tornata. Allerbelangrijkste: de wond van mijn hond is goed aan het genezen. Net op tijd, zo vlak voor het warmtefront. Want het mooie weer is terug, en hoe! Met een strakblauwe lucht, een zacht briesje en een gevoelstemperatuur van 35º C.

Buiten op het bankje mijmer ik samen met de buurman over het huis dat te koop staat verderop in de heuvels, met zwembad. Als hij de loterij wint, koop hij het, stopt met werken en gaat schilderen, eten en naar de bloemetjes kijken. Ik mag er gratis komen wonen, omdat ik een grote waakhond heb (hij moest eens weten, mijn hond zet nog rustig een bakje koffie voor de inbrekers).

Direct bedenk ik de activiteiten die ik daar dan wil gaan ondernemen: een boek schrijven, wandelingen organiseren, er een Agriturismo van maken, et cetera, et cetera.

Wat een verschil: De Italiaan gaat voor het dolce far niente (het lekker nietsdoen, volgens mij de reden van het relaxte leven hier) en de ondernemende Nederlandse ziet er weer allemaal inkomsten in (de reden van de gezonde Nederlandse economie). Maar misschien speelt leeftijd ook een rol; mijn buurman gaat binnenkort met pensioen en ik ben een bloem die nog elke dag wil groeien en bloeien.

Gegroeid is in ieder geval mijn cijferlijst. Ook het tweede tentamen heb ik gehaald, met weer een heel hoog cijfer, een 30. En dat is een hele prestatie! Het onderwerp (de geschiedenis, instellingen en economie van Europa) met bijbehorende woordenschat was pittig en de diepbruine ogen van de flirtende knappe docent maakten het mondelinge examen er niet makkelijker op. Maar het babbelen met hem over voetbal, na afloop van het examen, deden mij weer helemaal ontspannen (ze hebben het in Italië trouwens allemaal over Kroe-ief (=Johan Cruijff).

En als de administratieve afhandeling van mijn Erasmus-periode hier ook nog een beetje meehelpt, kan ik verder met het mijmeren over de te nemen stappen om la dolce vita (waar dan ook) voor te zetten.

Ciao ciao!

PS. Ik heb leren koken zonder recept! Aanvankelijk maakte ik nog de meest onsmakelijke combinaties. Ondertussen heb ik geleerd dat een paar superverse en daardoor supersmaakvolle lokale seizoensproducten voldoende zijn om een lekkere maaltijd te kunnen bereiden.

Van slag

De klimaatverandering is in Italië overduidelijk. Het weer is al een aantal weken van slag. Nog nooit heeft het hier in juni zo veel en zo hard geregend. Elke dag valt er wel een flinke onweersbui. Met een rivier voor m’n deur als gevolg.

Ook m’n hond is van slag. Tijdens een spelletje in de wijngaarden heeft hij zich opengehaald aan een stuk ijzerdraad. Niet heftig, maar t moest wel worden gehecht. En die hechtingen in z’n pootje “die horen er niet en haal ik er gewoon elke keer weer uit”. Met regelmatig dierenartsbezoek tot gevolg. En met een “lampenkap” om z’n hoofd weet hij nog niet helemaal z’n draai te vinden.

Ook ik ben van slag. Door het bovenstaande, maar ook door het naderende afscheid. Ik wil helemaal niet weg! Hoewel Nederland natuurlijk helemaal niet slecht is. Maar ik voel me in Italië gewoon meer op m’n plek. Ik heb al heimwee bij voorbaat haha.

Maar ik ben ook een beetje van slag door de examens: wat een geploeter. “Gelukkig” is het slecht weer en moet ik veel bij mijn hond in de buurt blijven. Waardoor ik flink de boeken in kan duiken. Maar die zijn niet echt van het type Kort & Bondig (zie vorige bijdrage).

Gelukkig levert het geploeter ook iets op: een “dertig met lof”, het allerhoogste cijfer dat je hier kunt halen. Voor het vak van het dikke boek, waarvoor ik ook 2 papers heb geschreven (n.a.v. een antropologieseminar, erg interessant!). Barbara & Roberto van Ca’ de’ Gatti hebben me, om t te vieren, mee uit eten genomen, met de lekkerste ijscoupe van Brisighella toe: heerlijk.

En natuurlijk ben ik van slag door de enorme overwinningen van het Nederlands elftal. Met een oranje rok aan (cadeautje van de buurtjes), oranje slingers, Heineken biertjes en chips voor de tv samen met de buren, heb ik geprobeerd me in te houden bij elk doelpunt van Nederland: On-mo-ge-lijk!

A dopo

Kort & Bondig

Italianen zijn heel uitbundig, maar absoluut niet bondig. Dat merk ik nu ook weer, nu ik flink in de boeken zit voor mijn tentamens.

Waar een Nederlandse wetenschapper genoeg heeft aan een halve pagina om een concept uit te leggen, neemt een Italiaan er gerust 4 pagina’s voor.

En dan de zinnen! Soms 10 regels lang, zodat je halverwege de draad kwijt bent en weer opnieuw moet beginnen (en opnieuw, en opnieuw). Zo ben ik nog wel even bezig met m’n boek van 400 pagina’s! (dat ik over 3 dagen uit m’n hoofd moet kennen)

Ik snuif daarom nog eens flink…de geur in van de heerlijke bloemen naast mijn deur die me zo vrolijk maken. En stort me nog maar een keer op die ellenlange, onbegrijpelijke, zonder koppelwoorden, maar met 5 herdefiniëringen, 7 komma’s, 8 haakjes en 3 bijvoeglijke bijzinnen, die samen een geheel zouden hebben moeten kunnen vormen.

A presto!

 

Tweesprong

Een beetje een rare periode is aangebroken. Allerbelangrijkste; de lessen zijn afgelopen en de examens zijn begonnen. Dus niet meer vijf keer per week naar de universiteit. Maar ook; Italië en Nederland gaan steeds meer door elkaar heen lopen.

Ik ben helaas nog maar vier weken in Brisighella. Maar het avontuur eindigt daar niet. Ik ga nog twee weken op reis door Italië. Vervolgens ben ik vijf dagen in Nederland om daarna voor een week naar Sicilië te vertrekken. Voor een Summer Course (getipt door bureau internationalisering van de VU).

Nederlandse vrienden en familie, die ik heel lang niet heb gezien, komen nu langs. Italiaanse vrienden willen graag nog een keer met me afspreken voordat ik wegga.

Ik eet gestampte muisjes en ontbijtkoek (meegebracht door lieve meiden uit Nederland). En ik geniet van nieuwe heerlijke lokale recepten tijdens de vele etentjes met Italiaanse vrienden.

Ik verslind nog een paar dikke italiaanse pillen. Maar lees ook de “geïmporteerde” Cosmo, Viva en Yes.

Ik luister naar het Italiaanse radiojournaal en tik af en toe www.nos.nl. Ik verleng mijn Nederlandse telefoonabonnement. Maar stort nog een flink bedrag op mijn Italiaanse prepaid-kaart.

Ik bedenk wat voor werk ik in de zomervakantie in Nederland ga doen om het "begrotingstekort" op te vullen. En ik denk aan hoe ik zo snel mogelijk terugkan naar Italië. Om er een bestaan op te bouwen.

Maar met vliegende vuurvliegjes, een zieke zon (un sole ammalato, een waterige zonnetje die het broeierig heet maakt) en hijgende houtwormen op de achtergrond, en een heleboel sportevenementen, examens en afspraakjes voor de boeg, doe ik waar ik het beste in ben: plannen maken. En dat onder het genot van een goede espresso op m'n terrasje: Beter kan het niet!

Sport

Italianen en sport, het blijft een bijzondere combi. Sport bedrijven doen ze niet zo veel, sport bekijken des te meer. En ze zijn super enthousiast in het beleven van sport. Daar mocht ik deze week twee keer getuige van zijn:

Mijn kleine rustige Brisighella met z’n smalle straatjes heeft een prijsuitreiking georganiseerd. Aan niemand minder dan Robert Kubica, Formule 1 coureur voor BMW.

Ik kom nog maar net uit het lokale museum gestrompeld (een beetje onder de indruk van de prachtige tekeningen), of word opgeschrikt door het oorverdovend zware geluid van z’n Formule 1 wagen. Vanuit Faenza is hij, via de lokale weg, in 5 minuten Brisighella binnengereden. Ik struikel vervolgens over de rode loper die voor hem is uitgelegd. En vergeet hem een pen te geven voor een handtekening. Dat vindt hij erg jammer.

Het hele dorpsplein staat vol met enthousiaste mensen (dit filmpje geeft een goed idee van de sfeer (beetje lang maar wel gaaf, zet t geluid aan)). Zijn Formule 1 wagen staat pontificaal middenin (en blijft daar vrijwel onbewaakt de hele avond staan). De vele Poolse groupies (hij is Pools) smeken om een handtekening en volgen hem naar het lokale restaurant, waar hij gewoon buiten onder de bomen een hapje eet.

Hij slaapt in het hotelletje in mijn straatje. Maf idee, een Formule 1 coureur op 100 meter afstand. Zou hij snurken?

Het andere sportevenement vond plaats in de stad waar ik studeer, Forlì. De Giro d’Italia vertrok hiervandaan op weg naar het noorden. Hiervoor had de gemeente speciaal de bovenlaag van het asfalt vernieuwd (natuurlijk niet alles, dat is te veel werk haha). Wat een verademing! Eindelijk geen gatenkaas meer!

Ik ontmoet de Rabobank ploeg en ben volgens mij de enige Nederlandse in Forlì die hun verwelkom. In een uurtje praten de verzorgers, chauffeur en mecaniciens me helemaal bij en word ik verzorgd met een echt Nederlands bakje koffie. Ik bestudeer de super bikes en zie de renners (met van die prachtige bruine kuiten, jammie) uit de bus komen.

 

Van dichtbij maak ik de spanning voor het vertrek mee. Vooral als 1 minuut voor de start een renner nog een achterwiel wil verwisselen. De ploeg vertrekt op tijd en een minuut na de start breekt een flinke regenbui los. Zou het asfalt het houden?

Vreemdeling

Ik rij met mijn Nederlandse auto door de stad Forlì. Een man ziet mijn nummerbord en roept enthousiast: Olanda! Hij glimlacht en steekt 2 duimen omhoog.

Hij is niet de enige. De Italianen die ik ontmoet, worden allemaal laaiend enthousiast als ik vertel dat ik uit Nederland kom. “Naar Nederland, daar willen we zo graag naar toe”. Of ze zijn er al geweest of het zit in de planning om er naar toe te gaan op korte termijn. Een trip gecombineerd met België. “Want Nederland en België horen toch bij elkaar?”. Ze willen de musea zien, of Amsterdam met zijn fietsen of zijn coffeeshops (afhankelijk van hun leeftijd natuurlijk). “En de Hollanders zijn zo aardig, ze werken zo hard, het is zo’n rijk land, er is geen criminaliteit en iedereen spreekt er z’n talen”.

Wat een warme ontvangst en positieve benadering van mij als vreemde indringer in hun land. Maar wat nou als ik uit Albanië was gekomen, of uit Roemenie (landen waaruit velen emigreren naar Italië, wat hier veel problemen geeft). Zou ik dan ook zo ontvangen worden?

Ik ben natuurlijk nu een buitenlander, een straniera, een vreemdeling. Maar door mijn uiterlijk (lang en blond) en nationaliteit heb ik daar totaal geen last van. In tegendeel zelfs. Ik krijg het idee dat er voor mij deuren opengaan die normaal voor een Italiaan of een andere buitenlander gesloten zouden blijven. Misschien omdat ik de taal van het land spreek, me aan wil passen aan hun gewoonten (ik vind t geen probleem om lekker lang te lunchen haha, ik ga mee in de flirtspelletjes van de mannen (en zie daar geen negatieve benadering van mijn vrouwzijn in) en ik maak me niet meer druk om de chaotische manier van rijden en bestuur).

Misschien heb ik zelf heel veel mogelijkheden gecreëerd door me heel goed voor te bereiden op dit Erasmusverblijf en doordat ik actief en ondernemend in het leven sta. En misschien komt het door de kansen die je in Nederland krijgt om wat van het leven te maken. Maar toch probeer ik mij te verplaatsen in degenen die hier aankomen zonder de taal te spreken, een totaal andere culturele achtergrond hebben dan de Italianen en zonder de nationaliteit en het uiterlijk die mij zo al een voorsprong geven. De ontvangst van die buitenlanders door de Italianen zal een stuk minder warm zijn (en vaak domweg vijandig). Uiterlijk en afkomst blijven zo belangrijk! En dat terwijl we allemaal, waarschijnlijk, genetisch gezien bijna niet van elkaar verschillen. Heftig!

Saluti

Villa Felderhof

Een heel lief koppel kwam een weekje bij me langs. In Villa Fiekehof zoals ze het zelf noemden. Dus dat hebben we maar als inspiratie gebruikt;

We hebben marktjes bezocht, verse regionale producten gekocht, mooie zomerjurkjes gekocht, afgedongen, cappuccino’s in de zon gedronken bij 27º, pittige wandelingen gemaakt , boeken gelezen, frisse bubbeltjes rosé gedronken, verse nootjes gepeld, prachtige foto’s gemaakt (hij is onder andere bruidsfotograaf, dus als je nog een goeie nodig hebt), vlooienmarktjes bezocht.

En we hebben heerlijk genoten van de regionale keuken. Uitgebreide ontbijtjes, verse melk van de boer en bijzondere zelfgemaakte lasagna. En de piadine met squacherone (zachte kaas) en rucola bij de lunch was zeer gewild en moest zelfs twee keer op het menu.

Met z’n tweetjes hebben ze nog een dag Venetië en een dag Florence gedaan. Zodat we ’s avonds, bij kaarslicht, elkaar de avonturen van de dag konden vertellen. En filosoferen over het leven natuurlijk, met een open haardje aan, zoals een echt Villabezoek betaamt.

Volgens mij gaan ze ontspannen weer terug naar Nederland. Met een heleboel Italiaanse producten in de kofferbak. En ik ga weer flink aan de studie. Het semester wordt deze week afgerond en de week daarna begint de tentamentijd al weer (die nu zelfs 2 maanden duurt!).

A presto!

PS. Ik woon natuurlijk niet in een villa, het is een kleine huurwoning in het oude centrum (uit de 15^e eeuw, met een echt boek over m’n straatje!). Maar het heeft alle charmes van een villa (alleen t zwembad ontbreekt haha).