Student weblog - Vrije Universiteit Amsterdam

Alleen

Daar zit ik dan weer op Divinity Road nummer 179, helemaal alleen. Voelt wel raar zo zonder Sier. Naar huis gaan en niemand die op je wacht of waar jij op kan wachten. Je gaat ook ineens in alles herinneringen zien, van de dingen die je samen hebt gedaan. Vreemd eigenlijk, voordat we naar Oxford kwamen werd ons van alle kanten verteld dat het niet zomaar iets is: opeens samenwonen en vooral in een ander land, waar je eigenlijk nergens heen kan gaan als je het even zat bent. We dachten dat het allemaal wel goed zou komen. Eenmaal in Oxford merk je toch dat het wel even wennen is, om alles samen te doen en maar weinig tijd echt voor jezelf hebt. Uiteindelijk is het verbazend goed gegaan en hebben we een geweldige tijd samen gehad. Mis het wel.. zo samen zijn. Naar QI, Extras, Little Britain en de Dragons Den kijken (favoriete BBC programma’s), voetballen bij Brookes en in het park picknicken. Ik besef me nu ook hoe anders het was geweest als ik alleen was gegaan.. Ik had nooit zoveel gedaan als nu, en zeker slechter voor mezelf gezorgd; eet tegenwoordig alleen maar pannekoeken, rijstepap, en af en toe een samosa van de Kebab Kid op de weg terug van het lab. Wel wat anders dan de mexicaanse wraps, spagetti uit de oven, en aardappelen-groente-vlees van voor Siri’s vertrek.

Maar gelukkig kon ik me richten op het aankomende bezoek van mijn ouders! Ze waren al een week met de camper door Engeland aan het trekken op zoek naar bijzondere planten voor de kas en kwamen halverwege de week op bezoek om te kijken hoe het mij hier verging. Was erg gezellig; we hebben wat rond gelopen door oxford en hun de tuinen van baliol college laten zien. Het was heerlijk rustig daar omdat we buiten bezoekuren naar binnen mochten met mijn universiteitspasje. Mijn vader werd helemaal opgewonden van sommige planten die er stonden. Met name een soort lobelia, in aalsmeer een plantje niet hoger dan je knie, stond daar in de border als een wild bloeiende en meters-hoge plant! We waren het erover eens dat zoiets in nederland nooit zou kunnen. Het bijhouden van zoiets prachtigs kost tijd en moeite, en zou in nederland als eerste worden wegbezuinigd. De dag sloten we af met een waar feestmaal bij de Indier, erg lekker. 

Gaat nu gelukkig wel wat beter met stage. Het heeft lang geduurd maar nu is alles geoptimaliseerd; techniek en protocol. Ik heb geleerd dat het je veel tijd kan schelen als je van te voren beter anticipeert op welke problemen er kunnen ontstaan, en daar het uit te voeren experiment op aan te passen. Hoop dat ik dit dan ook kan vertalen in wat goede, bruikbare data!

Vertrek

Nu was het dan toch echt zo ver: Siri gaat naar huis. Samen naar Amsterdam en ik dan weer terug naar Oxford. Behalve de realisatie dat we elkaar nu voor minstens een maand zouden moeten missen, was de stemming extra beladen omdat we ook nog eens afscheid moesten nemen van ons huisje op de Westerkade. Zonder echt aan het idee te kunnen wennen was ik mijn huis kwijt. Gelukkig hadden we nog wel de tijd en gelegenheid om er een laatste nacht te kunnen slapen. Ik zou drie dagen blijven en in die drie dagen moest alles van de Westerkade ingepakt en leeg zijn. Gelukkig kwamen vrienden van ons helpen en was het in twee dagen ‘all set and done’. Terwijl ik aan het inpakken was, was Siri druk bezig haar tijd te verdelen tussen sociaal meedoen aan de introweek van de VU en helpen met inpakken. Toen ik op de VU was om Cathrin te bezoeken voor een zwaar nodige werkbespreking zag ik Sier dan ook vrolijk rondhobbelen met wat nieuwe studiegenoten en gingen ze net op weg naar Artis. Het gesprek met Cathrin gaf moed, ze herkende sommige problemen waar ik tegenaan liep. Ik had er dus wel weer zin in, want de laatste weken heb ik het erg moeilijk gehad en begon ik al te denken dat het allemaal aan mij lag.
Dinsdag avond kregen we via de mail eindelijk de uitslag van de CPE test die Sier maanden ervoor had gedaan: een B! Gehaald dus, met meer dan 80% goed! Dat was reden voor een feestje en gingen we onze laatste avond in wat onze oude buurt zou worden een biertje drinken als afscheid. Afscheid van de Westerkade, van vrienden en van Sier..
Woensdagochtend om 8 uur ging mijn vlucht en vertrokken we dus al om half 7 bij mijn ouders vandaan waar we de laatste nacht hadden doorgebracht en tot diep in de ochtenduren hebben gepraat en gelachen. Wat minder lachen was het op Schiphol toen werd omgeroepen dat mensen voor de vlucht naar Londen nu toch wel echt moesten gaan inchecken. Het afscheid was zwaar en emotioneel, na vijf maanden dagelijks samen zijn ineens weer helemaal alleen...Dag lieve Sier, dag Amsterdam. Tot snel!

Laatste week samen

Wat is de tijd snel gegaan zeg! De laatste week dat Sier in Oxford zou zijn is ingegaan, en door alle drukte van werk en stage waren we nog aan zoveel dingen niet toegekomen... Deze week hebben we dan ook al helemaal volgeboekt met alles dat we nog moesten zien en doen in Oxford en daar buiten. Daarbij kregen we nog het vrolijke bericht dat nog een andere vriendin van Siri, samen met nog een andere vriendin, de tickets naar Londen al geboekt had om ons te bezoeken.

Gelukkig was het heerlijk weer en vonden Ines en Rosa het helemaal niet erg om samen met ons toeristje te spelen in Oxford. Zo hebben we Christchurch bezocht, waar we met mijn collegekaart door een zij ingang naar binnen konden. Christchurch, beter bekend als Zweinstein -het Harry Potter college-, is het drukst bezochte college in Oxford en op deze zonnige dag was het dan ook afgeladen met een leger toeristen, allemaal met de cameras in de aanslag. Snel hebben we nog op de beroemde trap en in de eetzaal gestaan en tussen het geduw van vele Italianen en Koreanen. Om even bij te komen van alle drukte en sensatie zijn we maar heerlijk in het zonnetje op het terras van de “Turf Tavern” gaan zitten, tot beste pub van Engeland uitgeroepen en tevens onze stamkroeg. Aan het einde van de dag zijn we nog met Sofiane erbij heerlijk uit eten geweest en hebben deze lange dag op een relaxte manier af gesloten met een cocktailtje in de tuin.

 Omdat Ines en Rosa ook Londen nog wilden bezoeken gingen ze de volgende dag na de lunch al weer weg en hadden Sier en ik wat tijd voor elkaar. Hoewel Sier haar werk de vorige week al had opgezegd kon ik niet zomaar wegblijven van het lab en besloot ik een paar dagen keihard door te werken om die donderdag en vrijdag vrij te kunnen nemen. Die donderdag hebben we nog een laatste college bezocht en achteraf waren we blij dat we hier nog wel even tijd voor hadden genomen. Magdalen College, met kasteelachtige collegezalen en de prachtige tuinen aan de rivier waar we eerder in het jaar op hadden gepunt. Aan de tuin stond een oud gebouw met een gallerij waar de restanten van een poster-presentatie sessie hingen. Hoewel de posters er niet erg professioneel uitzagen, wordt je echt jaloers als je bedenkt wat voor voorrecht je hebt als je hier mag studeren, en op zo'n locatie een poster-sessie hebt.... wel wat anders dan in de linoleum gangen van het FALW gebouw!

Snel moest er ook nog even ge-powershopt worden en hebben we de Primark en een sportwinkel in uitverkoop helemaal leeggekocht.. Kleding is hier echt belachelijk goedkoop. Veel tijd was er toen alleen niet meer over omdat we een afscheidsbarbeque voor Sier hadden georganiseerd en je wilt natuurlijk niet te laat komen op je eigen feestje!

De laatste twee dagen samen in Engeland moesten natuurlijk goed worden besteed, dus besloten we naar Bath te gaan, een prachtig plaatsje ten westen van Oxford. Hier hebben we nog de laatste ‘sightseeings’ gedaan zoals de Romeinse baden, met een Bill Bryson audio-tour. Was erg leuk, die romeinen hebben daar echt een enorm badhuis complex gemaakt dat werd gevoed door warm water dat recht uit de grond kwam. We sloten af met een traditionele pubmeal en toen was het tijd om naar huis te gaan om te gaan pakken voor Siers vertrek. Hoewel een moeilijke realisatie dat het nu toch echt voorbij is, is het wel een fantastiche week geweest!

Bezoek

Na een weekendje zon, zee en strand hadden we het gevoel er weer helemaal tegen aan te kunnen. Mede doordat we uitzicht hadden op nog een aantal leuke tripjes die week, aangezien Esther, een goede vriendin van Siri, op bezoek kwam met haar vader. Dit gaf ons de gelegenheid om eindelijk eens de toerist in Oxford te spelen. Zo hebben we echte high tea gehad in 'the Old Parsonage Hotel', zijn we nog een keer naar het national history en het Ashmolean museum geweest, hebben we strawberry-beer gedronken in de oudste pub van Oxford: “The Royal Oak”. Deze Herberg

stond er al voordat Oxford er was, gelegen aan de weg die zuid engeland met het noorden verbond. Binnen hangt aan de muur een poster uit die tijd met de aankondiging dat reizigers al hun kostbaarheden in the carriage-strongbox moeten doen, en 'gentlemen are advised to bring their pistols, as protection from villains and highwaymen.' Wat een prachttijd.

We namen dit weekend ook de gelegenheid naar Blenheim Palace te gaan, iets wat al lang op het lijstje stond. Blenheim is echt een verhaal apart. Wat een paleis, de extravagantie in de architectuur en het interieur was echt ongelofelijk: absolute overdadigheid in ieder detail van het leven van de rijke families die daar hebben gewoond.. Zoveel  kamers dat conventionele kamer-aanduidingen zoals zit-kamer en slaap-kamer niet werkten en er met kleuren moest worden gewerkt: de blauwe zit kamer, de rode, de groene, enz.. Dit is het paleis waar de familie van Winston Churchill heeft gewoond en nog steeds woont. Bij het paleis hoort een enorm stuk grond met tuinen, cricket velden (waar ze inderdaad met in hun witte pakjes bezig waren), een rosarium, een enorm arboretum met bomensoorten vanover de hele wereld, een aangelegde waterval,... het ging maar door. We hebben er echt de hele dag rondgelopen en nog hebben we niet alles gezien.

 De rest van het weekend hebben we in Oxford zelf doorgebracht en hebben nog een paar mooie colleges zoals Balliol college bezocht. Ook hebben we bij verschillende barretjes heerlijke cocktails gedronken en hebben we zoals de Engelsen dat doen afscheid van Esther en haar vader genomen met een goede barbeque.

 Al met al weer een hele leuke week, maar moet wel zeggen dat de tijd voorbij vliegt zeg: nog maar twee weken en dan gaat Sier alweer terug naar Amsterdam, maar tot die tijd wordt het in ieder geval nog even genieten. Tot volgende week!

Lyme Regis

Deze week hebben we het rustig aan gedaan en waren werken en voetballen de enige inspanning die we verichtten. Wel zijn we af en toe tussendoor nog een uurtje naar een van de musea in Oxford gegaan; voornamelijk het Ashmolean museum (waar de buit van de engelse rooftochten naar Egypte staat uitgestald) en het National History museum (met een dodo skelet!). Verder nog een heerlijke middag in de botanische tuin gelegen en gepicknickt.. en persoonlijk erg genoten van de kas vol vleesetende planten.

 Aangezien we allebei vrij waren in het weekend besloten we er weer op uit te trekken. Dit keer naar de kust, want we konden het tegenover onszelf niet maken om met het fantastische weer binnen te zitten in plaats van heerlijk op het strand te liggen en in de zee te zwemmen. Zaterdag vertrokken we dan ook naar Lyme Regis; een klein plaatsje aan het beroemdste fossielenstrand van Groot-Brittanie. Dit zei ik maar niet tegen Sier voordat we gingen... die is niet zo dol op fossielen zoals ik dat ben en dat is nog zwak gezegd. Heerlijk was het! Lekker samen op het strand gelegen, in de zee gezwommen, Sier een boekje lezen en ik dan toch eindelijk naar fossielen op zoek. De vondst was niet groot, maar wist wel dat dit zeker niet de laatste keer zou zijn dat ik Lyme Regis zou bezoeken en konden we tevreden en uitgerust op zoek naar een camping.

Deze vonden we het nabijgelegen en net zo pittoreske dorpje Charmouth. Vijf minuten later stond de tent en begonnen we toch wel erg honger te krijgen. Als kind ben ik met mijn ouders vaak in deze omgeving op vakantie geweest en had ik nog een vage herinnering dat de wat grotere stad Exeter wel leuk zou zijn om heen te gaan. Binnen een half uurtje met de Honda waren we er en zochten we snel een leuke Chinees op om een happie te eten. Erg lekker eten, mooie omgeving, geweldige Cathedraal en pleinen, maar wat we niet wisten was dat dit de hangplaats was van alle lokale ‘chavs’ de tokkies uit Engeland, je kent ze vast wel. Na het eten gingen we nog een biertje drinken in het hol van de leeuw, de chavs in dit geval, en keken we onze ogen uit. Hele aardige mensen hoor, maar er werden totaal onvolgbare discussies in nauwelijks verstaanbaar Engels gevoerd tussen tienermoeders en vaders alike. Verder werden de nodige schunnige grappen gemaakt en waren versierpogingen niet al te subtiel. Wel een heel leuke avond gehad.

 De volgende dag hebben we nog wat rondgelopen in het dorp en zijn we tegen de middag naar huis te gaan, om vervolgens 4 uur in de file te staan! Tegen de avond kwamen we pas weer aan bij ons huisje op Divinity Road, helemaal op na alweer een fantastiesch weekend.

Stonehenge; one of the biggest henges in the world! (eddy izzard)

Met ons uitstapje in Brussel nog vers in ons geheugen besloten we er vaker op uit te gaan. Zo ook de afgelopen week. Afgelopen afgelopen zondag vertrokken we vroeg met de Honda op weg naar de English countryside inclusief de ‘must-see’ stonehenge. Druk dat het was op de weg! Blijkbaar had heel Engeland hetzelfde idee om met dit mooie weer een bezoek aan de hoop stenen te brengen. We hebben dan ook meer dan een uur in de file gestaan tot we eindelijk aankwamen bij het beroemde stonehenge. Van ver waren de op miraculeuze wijze opgestapelde stenen al te zien, maar toen we hoorden dat we niet alleen 3 pond parkeergeld moesten betalen, maar ook nog eens 6 pond (en dat was met studentenkorting) per persoon moesten betalen om via een tunnel een rondje om de stenen te lopen met alle andere toeristen, dachten wij laat maar zitten. We liepen naar het hek en zagen mensen vertwijfeld en in de maling genomen kijken toen ze zich beseften dat ze net 6 pond hadden betaald om een meter dichter bij stenen te staan..

 Omdat we hadden verwacht dat een bezoek aan stonehenge veel langer zou duren, hadden we niet echt een aansluitend vervolgplan en besloten we gewoon een stukje binnendoor door de Engelse countryside te rijden en maar kijken waar we terecht zouden komen. Dit bleek een geniaal plan; heel veel leuke dorpjes en lokale pubs gezien, tot we op een heuvel een gigantisch wit paard zagen staan. Later hoorden we dat dit een van de oudste rotstekeningen van Engeland is waarmee ze aangaven waar verschillende streken waren om niet te verdwalen. Toen we de berg opreden met de auto zagen we het perfecte picknickplekje met een uitzicht op de “White Horse” en de vele deltavliegers die dat als beginpunt van hun vlucht gebruikten. Onderweg naar boven waren we langs een manege gereden, en Sier kwam op het gekke idee te vragen of we een paard konden huren om over de geweldig mooie Salisbury plains te trekken, een gebied wat anders nogal ontoegankelijk was. Tot onze verbazing was dit mogelijk, mits er een begeleider meeging, en een kwartier later zaten we op een paard. Ik had, behalve het verplichte ritje als kind in het Amstelpark, nog nooit op een paard gezeten maar kreeg meteen het grootste en meest eigenwijze paard mee: Tiny. Tiny heeft geloof ik al het gras en bladeren dat ie op de tocht tegenkwam opgegeten. Telkens als Sier en Micheal -die vrolijk in draf vooruitgingen- omkeken, had Tiny weer iets anders in zijn mond of liep ie de verkeerde kant op. Het was een hele mooie tocht en een hele leuke ervaring, vooral toen ik eindelijk het ritme van de draf (zit-sta-zit) doorhad en er uiteindelijk weer af mocht..

 Met nog een hele avond voor ons besloten we door te rijden naar “The Cotswolds”, een prachtig voorbeeld van Engelse countryside. Na een wandeling door weiden en bossen over de public footpaths, belandden we toch weer, zoals gewoonlijk, in de pub voor een pintje. Het plan om onderweg ergens te stoppen voor een lekker pubmaal viel een beetje in de soep toen de meeste pubs op zondagavond geen eten serveerden en we uiteindelijk op de snelweg belandden. Toen hebben we toch maar een pizzaatje onderweg gehaald bij Mario’s en konden we eindelijk weer relaxt op de bank zitten en onze derrieres van de zware beproeving bij laten komen..

 

Naar Belgie met de trein!!

We voelden ons echt een stel wereldburgers toen we een paar dagen vrij hadden genomen om ‘even’ op en neer naar Brussel te gaan. Alle opties afgegaan bleek niet het vliegtuig, maar met de trein naar Brussel het makkelijkst en voordeligst te zijn. Op Victoria station, midden in Londen, stopt de Eurostar die rechtstreeks door de tunnel naar Lyon, Parijs en Brussel gaat. In minder twee en een half uur ben je in Brussel, echt ideaal.

 Mijn oma was die donderdag jarig en dus had de familie een groot landhuis gehuurd in het pittoreske dorpje Langlire, vlakbij Brussel, om het te vieren. We kwamen rond elf uur aan en mijn moeder en oom zouden ons komen ophalen bij station Midi, maar toen ze er een half uur later nog steeds niet waren besloten we ze toch maar te bellen. Bleek dat ze grote moeite hadden met de bewegwijzering in Brussel en nu ergens in een achterbuurt reden onder een viaduct waar ze al drie keer eerder onderdoor hadden gereden. Het station eindelijk gevonden reden we snel naar Langlire om daar in onze luxe kamer met badkamer en balkon in slaap te vallen. De volgende dag was mijn oma jarig en gaven we het kado waar de hele familie aan had gewerkt: een boek met foto’s en bijschrijvingen van de hele familie. Ook zag ik weer familie uit Amerika die ik al meer dan tien jaar niet gezien had en was het ook weer fijn mijn ouders en zusje te zien. Die dag hebben we in de gigantische tuin veel gevolleybald en ontstond er een waar familie toernooi, waar iedereen heel fel en gepassioneerd aan meedeed. Toen was het tijd voor nog meer kadoos, zelf gecomponeerde verjaardagsliederen en herinneringen ophalen uit ‘de goede oude tijd’. Ook zijn we nog wezen wandelen door de mooie Belgische bossen en hebben we genoten van wat het land allemaal te bieden had en dat was in dit seizoen: bramen, frambozen en bosbessen!

 Helaas was het de volgende dag alweer tijd om te gaan en moesten we iedereen alweer gedag zeggen. Vond het voor we vertrokken wel moeilijk om zomaar een paar dagen weg te gaan ook omdat het op stage allemaal moeilijk verliep, maar realiseerde me dat dit uitje was wat ik nodig had om weer met frisse moed verder te gaan. Maar eerst hadden Sier en ik nog een dagje Brussel voor ons en dat was ook net wat wij nodig hadden; gewoon even lekker met zijn tweetjes. We begonnen de dag met een kopje koffie op Le grand Place oftewel de grote markt, wat naast het duurste kopje koffie was wat ik ooit heb gedronken, (3.50 euro!) tevens het slechtse kopje koffie was. Maar ach, dat kon de pret niet drukken en we bezochten meteen de trots van Brussel: manneke pis! Dit keer had hij een pakje aan maar toch was het bijzonder om hem eindelijk van dichtbij te zien.. nou eigenlijk niet zo, maar toen we naar een museum gingen wat speciaal voor deze grote kleine man was ingericht konden we de manneke pis mania enigszins begrijpen. Daarna nog in de cathedraal geweest, vlaamsche frittekes gegeten, zefgemaakt ijs en bonbons en niet te vergeten de heeeeerlijke Belgische warme wafels.. Jammie!

 Nou dit alles gaf ons wel de moed en kracht om er zaterdag weer tegenaan te gaan, aangezien we allebei de volgende dag weer keihard moesten werken and ‘a lot of washing up to do’ hadden.

Werk aan de winkel

Weer terug in Oxford. Wel raar dat je zo snel gewend kan raken aan een nieuwe woonplek; het voelde echt als thuiskomen toen we met onze ouwe honda Divinity road weer optrokken. Alsof we nooit waren weggeweest. Jammer genoeg moesten we allebei direct hard aan de slag en hadden we weinig tijd om bij te komen van de drukke dagen.

 

Ik moest een presentatie geven voor de journalclub; een wekelijkse bijeenkomst van alle mensen van de afdeling waarbij iedereen om de beurt een recent gepubliceerd artikel bespreekt en een discussie initieert. Afgelopen week was het mijn beurt en omdat dit de eerste keer was dat ik voor de groep zou spreken wilde ik graag een goede indruk maken. Helaas werd ik door alle stress en mijn hoge eisen erg zenuwachtig en ging de presentatie niet zoals ik had gewild. Kreeg nog wel complimenten dat ik het goed had gedaan, vooral voor zo’n moeilijk artikel (hippocampus-independent phase precession in entorhinal grid-cells), maar het kon veel beter.

De dag van mijn presentatie ging Siri veel beter af. Zij was intussen op banenjacht geweest met Sofiane (vriend en huisgenoot) en na haar CV afgegeven te hebben bij alle mogelijke cafe’s en koffiehuisjes kwam zij per toeval uit bij een superchique hotel (ja, erg posh) midden in het centrum van Oxford. Hier werd ze de volgende dag op gesprek uitgenodigd en kreeg tijdens dat interview pardoes een baan aangeboden als bartender in het restaurant van het hotel. Een baan waar alle studenten in Oxford naar smachten. Inmiddels werkt zij daar een paar dagen en nu al kent ze alle populaire cocktails en hun samenstelling uit haar hoofd, en kreeg laatst 35 pond aan fooien op een avond! Wow. Verder werkt ze nu ook regelmatig als vrijwilliger voor Oxfam (Novib), dus onze vrije tijd samen is wat spaarzaam geworden.

 

Gelukkig hebben we wel af en toe tijd om met onze nieuwe vrienden te voetballen in het park of bij de Brookes-Uni sportsgrounds, allebei 5 minuten lopen van huis. Iedere dag zijn daar minstens 40 mensen te vinden die in zijn voor een potje voetbal en doorgaan tot het te donker is om de bal te zien. Siri maakt met haar voetbal talent helemaal de blits. Iedereen is onder de indruk en niet omdat ze goed voetbalt voor een meisje, maar omdat ze goed voetbalt. Aan het eind van zo’n sessie zijn onze spieren te moe om nog naar huis te lopen: Heerlijk.

 

Groetjes Thijs.

Amsterdam!

Ohoh!

Door de drukte vorige week zie ik dat ik deze blog helemaal ben vergeten te posten, dus doe ik het nu alsnog! Wat een week, wat een week! Even een retourtje Amsterdam voor een paar dagen en maandag gewoon weer aan het werk alsof er niets gebeurd is. Nu Siri’s tentamens achter de rug zijn en ik een paar dagen flink heb ingehaald van 9 uur ’s ochtends tot 11 uur ’s avonds belsoten we het verdiend te hebben om een paar dagen vrienden en familie te bezoeken in Amsterdam. In plaats van rustig een paar dagen thuis te zijn moesten we toch nog van hot naar her rennen om iedereen nog even te kunnen zien. Dat is dan ook allemaal gelukt, mede te danken aan de kwartfinale van Nederland-Rusland waarbij we veel mensen tegelijk konden zien en samen konden vloeken hoe slecht Nederland wel niet speelde. Wat is dat toch heerlijk om dan weer even in je eigen taal je te kunnen laten gaan en niet met woorden als Bullocks aan de haal moet gaan.

 

Verder zijn we nog een dag naar Bingerden geweest (vlakbij Arnhem) waar mijn ouders, samen met de andere beste kwekers van het land, op het landgoed van de Barones van Bingerden hun bloemenpracht mochten laten zien en verkopen. Toen we aankwamen werden we meteen aan het werk gezet en hebben we gelukkig veel mogen verkopen. Op de terugweg zijn we nog even bij Siri’s opa en oma langsgeweest om hen een van m’n ouders mooie hangmanden cadeau te doen en toen op naar huis.

 

De laatste avond gingen we eten met Siri’s ouders nog voor haar verjaardag. “Waar gaan we heen? Waar gaan we heen?!” wilde Siri weten. De locatie werd echter niet prijsgegeven en het enige wat verklapt werd was dat het heel speciaal zou worden. “Maar wat moet ik dan aan?” zei Siri in paniek. “Niemand zal letten op wat je aanhebt” zeiden Siri’s ouders stellig. Eenmaal aangekomen bij het restaurant op de Amsteldijk legde de barman uit wat de bedoeling was. We gaan in het donker dineren vanavond en met donker bedoel ik zo donker dat je ogen niet zullen wennen aan de duisternis! Speculerend over wat er allemaal zou kunnen gebeuren en met CSI scenario’s in ons hoofd werden wij door ober Jeroen naar onze plaatsen begeleid. Het was een heel aparte en bizarre ervaring maar tegelijk verassend aangenaam. Als je niet weet wat voor eten je krijgt en alleen door proeven kan raden, dan wordt de smaak ervaring geheel anders. Persoonlijk vond ik het ook heerlijk om eens uit eten te gaan zonder op je tafelmanieren te hoeven letten, ik denk dat ik de helft met mijn handen heb opgeschranst!

 

De volgende dag waren we tegen lunchtijd alweer in Oxford en moest ik heel hard werken om mijn presentatie van een artikel op de journalclub op tijd af te krijgen voor woensdag. Stress!

 

Groetjes,

Thijs

Hup Holland Hup!

Zozo, het heeft weer even geduurd, maar hier zijn we dan weer! Met een hele drukke week achter de rug hebben we vandaag besloten Sabbat te houden en lekker uit te rusten. Sier had afgelopen week examens voor het CPE en ik heb hele dagen besteed aan experimenten die om telkens weer een andere reden niet lukten, dus het stressniveau in het huis lag redelijk hoog. Gelukkig had Sier afgelopen donderdag de laatste drie examens en begon ik steeds beter te worden in het efficient oplossen van problemen met apparatuur, waardoor alles steeds vloeiender verliep. Dit op zich was al tijd voor een feestje en aangezien Siri ook nog eens jarig was, konden de festiviteiten niet uitblijven.

Met haar verjaardag zijn we uit eten geweest in een gezellig tappasrestaurantje in Jericho; een hele leuke buurt, vlakbij het centrum van Oxford, waar allemaal leuke eettentjes en winkeltjes zitten. Daarna natuurlijk de wedstrijd Nederland-Italie kijken in O’neils, waar zeker de helft van de pub in het Oranje was. Hier kreeg Sier nog drie extra kadootjes in de vorm van prachtige doelpunten en de hele pub was aan het juichen en ‘het is stil aan de overkant’ aan het zingen naar de Italiaanse fans (twee inderdaad stille mannetjes in de hoek). Vrijdag, de dag na de laatste examens, konden we eindelijk echt feestvieren en nodigden we vrienden en vriendinnen uit voor een barbeque in onze tuin. Zo doen Engelsen dat namelijk. Het feest was zeer geslaagd en de laatste partygangers gingen pas om 4 uur de deur uit. Het wakker worden de volgende morgen was wel even moeilijk en de wekker om 9 uur werd wel een uur lang gesnoozed. Toen we eindelijk om 11 uur uit ons bed kropen zagen we ook de rest van het huis langzaam en met kringen onder de ogen hun kamers uitkomen. Na een gezamenlijk zonnig ontbijtje in tuin konden we er gelukkig weer tegenaan en gingen we op weg naar de bushalte om de eerstvolgende bus naar Londen te pakken, waar we met een vriendin uit Nederland hadden afgesproken. We hadden afgesproken in ‘the Blind Beggar’, een kroeg net buiten het centrum van Londen waar zij die avond zou zingen op een Beachparty. Na de verplichte foto’s van die rare wachters bij Buckingham Palace te hebben gemaakt en het rondje Piccadilly Circus te hebben gedaan pakten we de metro naar Whitechapel, de buurt van de pub. Wisten wij veel dat we 5 keer moesten overstappen en dat een enkel kaartje voor de underground 4 pond kost! Op de terugweg namen we dan ook gewoon weer, als de andere plebs, de bus die ons in één keer voor 2 pond naar de halte bracht.

Conclusie: Londen is leuk, maar niet als het weekend is en de zon sinds een week weer schijnt; het was niet-normaal-ongelofelijk-en-overweldigend-druk. We waren dan ook stiekem wel weer blij toen we om twee uur ‘s nachts in ons leuke, kleine en rustig groene Oxford aankwamen en doodmoe op bed neer konden ploffen. We sliepen als een blok.

ThijzzzZZzZzz